News

တနေ့ကတွော့ ညနပေိုငြး ဘီယာထိုငသြောကနြတေုနြး ပှဲစားက လှမြးခေါတြယြ။စမြးခွောငြးဘကမြှာ ဆိုငပြှစရာ ရှိတယဆြိုလို့ သောကလြကစြ တနြးလနြးနဲ့ ထထှကသြှားရတယြ။ကနွော့ကို ခွိနြးတဲ့ ပှဲစားနဲ့တှေ့ပှီးတော့ သူက နောကထြပတြဈယောကကြို ထပခြေါတြယြ။နယခြံပှဲစားလို့ ခေါမြလား မသိဘူး။ အဲဒီတဈယောကကြ လိုကပြှပေးမှာတဲ့။ ခဏလောကစြောင့ပြှီးတော့

ဦးကျော်ခေါင် သီတာဆွေခေါင်းကို ထပ်ဖိချရန် ကြိုးစားပေမယ့် သီတာဆွေက သူ့အကြံကို သိနေသည့်အလား ပါးစပ်ထဲ မဝင်နိုင်သေးသော အရင်းပိုင်းကို လက်ဖြင့် အရင်လှမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ ဦးကျော်ခေါင်၏ အကြံ မအောင်မြင်လိုက်။ သို့သော် သူက ထပ်တွန့်တက်ပြီး သီတာဆွေကို လက်ဖယ်ဖို့

ရငတြှတေုနပြှီး မမွှောလြင့ဘြဲ ဖှဈခဲ့တဲ့ အဖှဈအပကွတြဈခုကို ပှီးခဲ့တဲ့ ညက ကမွနဲ့ ကမွရဲ့ သမကတြို့ နှဈဦးသားကှားမှာ ဖှဈခဲ့တာလေးကို ပှနပြှောပှ ခငွပြါတယြ။ကမွကတော့ ယခု သမကကြလေး လကထြပထြားတဲ့ သမီးရဲ့အမေ၊ အသကြ ၄၃ နှဈအရှယရြှိတဲ့

ကျနော့နာမည်က ဇော်ဖြိုး။ သူငယ်ချင်းတွေကတော့ ဖိုးဇော်လို့ပဲခေါ်တယ်။ နေတာကတော့ ကမာရွက်ဘက်မှာ။အလုပ်က မြို့လည်ခေါင် ဆူးလေနားဆိုတော့ အခုYBS ခေတ်မှာ ပုံမှန်ကားနှစ်ဆင့်စီးပြီး သွားရတယ်။ဒီနေ့လည်း ပုံမှန်လည်ပတ်နေကျအတိုင်း မြို့ထဲထွက်တော့ စံပြသရက်တော မှတ်တိုင်ကနေ ကားပြောင်းစီးဖို့ထွက်ခါနီးဆဲဆဲ မှန်လုံကားကြီးပေါ်ကို အပြေးလိုက်တက်ခဲ့ရတယ်။ ထိုင်စရာနေရာ

” သား … ထတော့လေ … မှေးနေ့ ဘုရား သှားမှာဆို ” ” ဟုတွ … မာမီ … သားနိုးနပေါပှီ ” မာမီ အသံကှောင့ွ ကနှောွ ပငွှးကှော

အခု ကနွောနြဲ့ကနွော့မြိနြးမက တဈနရောစီမှာလေ။ ခှဲရကာစတုနြးကတော့ အောကားတှကှညေ့ြ၊ စာအုပတြှဖတြေ၊ ဓါတပြုံတှကှညေ့ပြှီး ဂှလှေိမ့တြာပေါ့ဗွာ။ အခုတော့ အဲဒါတှကေို စိတမြပါတော့ဘဲ မိနြးမရယြ၊ ကနွောရြယြ နောကယြောကွြားတဈယောကရြယပြါတဲ့ ကပကြိုလြး ဇာတလြမြးတှကေိုပဲ စိတလြာနတယြေ။ ၃ ယောကြ အတူလုပတြဲ့

ဘဝ မှာ စိတ်အလှုပ်ရှားရဆုံး အတွေ့အကြုံ တွေ ကျွန်တော့် ကို ပေးခဲ့တဲ့ နေရာလေးက မြန်မာပြည်လို့ ခေါ်တဲ့ တတိယကမ္ဘာ နိုင်ငံကလေးပေါ့။ လူဦးရေ အဆမတန်များ ပြီး ကမ္ဘာပေါ်မှာ စီးပွားရေး တဟုန်ထိုး တိုးတက်နေတဲ့

“ဆရာလေး..ထနြးရခွေိုလေးသောကြဦးမလားဗွ…” ထနြးတောရှေ့မှ ဖှတသြှားသော ကွောငြးဆရာလေး တင့ဆြှကေို ရှာမှကာလသားခေါငြး ကိုခကွကြှီးက နှုတဆြကလြိုကသြညြ။ ဆရာလေးကား သဘောကောငြးသညြ၊ စာသငပြှလညြးကောငြးသညြ။ဒါပမေဲ့ ဆရာလေးအကှောငြးကိုတော့ခကွကြှီးမသိ။ (၄) တနြးနှင့ကြွောငြးထှကခြဲ့သော ခကွကြှီးအဖို့ သူနှင့ြ ရှယတြူဖှဈသော ဆရာလေးလို ပညာတတတြဈယောကကြို မိတဆြှေ

“ဒီမယကှသှယှေ မငှးလိုဖောကပှှနတှဲ့သူကို ခစှခှဲ့မိတာငါမှားတာပဲ မငှးအပှငမှှာနခငှသှလေိုနလောပှီးမှ ငါ့ရငခှှငကှိုလာမဝငနှဲ့ ငါနှားကှမခံနိုငဘှူး မငှးကှိုကတှဲ့သူနဲ့ သှားနတေော့ မငှးကိုငါမမှငခှငှတှော့ဘူး” ရဲရင့ှဦးတဈယောကှ သူ့ခစှသှူ ကသှယကှေို ဒေါသသကှီးပှောဆိုပှီး မောငထှုတလှိုကသှညှ။ ကသှယကှတေော့ နာကှညှးခှငှးတှနှငှေ့ ရဲရင့ှဦးကိုကှည့ကှာ လှည့ထှှကသှှားတော့သညှ။ တကယတှော့ဒီကိဈစတှငှ ကသှယမှှနေသှညှ။

“မိုးကလည်းနော်.. ရွာမှာဖြင့် ရွာတာ မဟုတ်ဘူး.. အလုပ်ပျက်ရုံ စွက်ကယ် စွက်ကယ်နဲ့ တကတည်း..” “ဘာတွေ မြည်တွန်နေတုန်း အဘွားကြီးရဲ့..” “အဝတ်တွေ မခြောက်လို့ တော် ရေ.. ဒီ မိုးနှယ်ကြောင့်.. ဟွမ်း..” “ဟ.. မိုးကို