News

“မိုးကလည်းနော်.. ရွာမှာဖြင့် ရွာတာ မဟုတ်ဘူး.. အလုပ်ပျက်ရုံ စွက်ကယ် စွက်ကယ်နဲ့ တကတည်း..” “ဘာတွေ မြည်တွန်နေတုန်း အဘွားကြီးရဲ့..” “အဝတ်တွေ မခြောက်လို့ တော် ရေ.. ဒီ မိုးနှယ်ကြောင့်.. ဟွမ်း..” “ဟ.. မိုးကို

သောကြာနေ့ ညနေ အိမ်ပြန်လာသည်နှင့် ကိုသိန်းစိုးသည် ပြောစရာရှိသည်ဆိုကာ ခင်ငြိမ်းတင့်ကိုအိပ်ခန်းထဲ ခေါ်ဆောင်သွားလေ၏။ ထိုအချိန်သည် ခင်ငြိမ်းတင့် ညစာများ ချက်ပြုတ်နေချိန်ဖြစ်ရာခင်ငြိမ်းမြင့်ကို လုပ်လက်စအလုပ်များ လွှဲခဲ့ပြီး ဆက်လက် ချက်ပြုတ်စေရလေသည်။ ” ငါအလုပ်သွားနေတဲ့အချိန်တွေမှာ မင်းဘာတွေ လုပ်လုပ်နေသလဲ ..

သညနြေ့ ဒေါခြငမြထေား ဘတဈြကားစီးပှီး အိမပြှနလြာခဲ့တယြ..။ ဒေါခြငမြထေားမှာ ကိုယပြိုငကြား ရှိပါတယြ..။ မောဒြယမြှင့မြှင့ြ အကောငြးစားကှီးတော့ မဟုတဘြူး..။ ဆနနြီပဈကပြ ကလေး…။ ဓါတဆြီခွှတောတဲ့ အနနေဲ့ တဈပတမြှာ တဈရကနြှဈရကလြောကဆြိုသလို ကိုယပြိုငကြား မသုံးပဲ ဘတဈြကားစီးတတတြယြ…။ ဒေါခြငမြထေားဟာ

အိမှနကြွောြ ဖငကြှားရှိ အကှဲကှောငြးကလေးထဲကို ကွောမြှလှငြ လွှာအပှားလိုကြ ထည့သြှငြးကာ သူမအနောကကြနေ စူတူတူ မဟတဟကလေး ဖှဈနသညေ့ြ ဖငပြေါကဝြကလေးကို သူ့လွှာထိပကြလေးနှင့ြ ထိုးထိုး၍ စိမပြှနပှေေ ယကပြေးနသညြေ။ အိမှနကြွောြ ဖငကြှီးနှဈဖကကြိုကုနြးကုနြးကှကှလုပြ၍ ဖငအြယကခြံရငြး သူ့အရှေ့မှာ တဈကိုယလြုံး

လူသံတှေ ကားသံတှကေို ခင့ွ နားထဲမှာကှားနရတယွေ ….အိပတွဝကွ နိုးတဝကနွဲ့ပေါ့…။ မကှလွုံးလေးကို မဖှင့ခွငွှ ဖှင့ခွငှနွဲ့ ဖှင့ပွှီး နာရီကိုလှနွးကှည့လွိုကတွော့ ၇ နာရီခှဲနပှေီ…ဒါနဲ့ အိပရွာပေါကွ ကုနွးရုနွးထ ဝရနတွာ လိုကကွာလေးကို ဆှဲဖှင့လွိုကတွယွ ဆိုရငပွဲ လူတှေ

ဖင်စီခံထိရောက်လုရောက်ခင်သောက်လက်စ စီးကရက်တိုကို ပစ်ချလိုက်ပြီးရှေ့မှာရှိတဲ့ ဆေးလိပ်ပွဲထဲမှာ လက်ကျန်ရှိနေတဲ့ တစ်လိပ်ကို ဆက်လက်မီးညှိလိုက်တယ်။ ” ရွှတ် ရွှတ် ညီလေးပိုက်ဆံရှင်းရအောင် ” လို့ခေါ်ပြီး ပိုက်ဆံထုတ်ရှင်းလိုက်တယ် “ဘယ်လောက်ကျလည်း ညီ ” “လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ဆေးလိပ်သုံးပွဲ ဆိုတော့

သော်တာအိမ်ထဲကနေထွက်လာပြီး သူမချစ်သူမိုးဟိန်းရှိရာကားလေးဆီသို့ ခပ်သွက်သွက်လေးလှမ်းလာနေသည်။ သော်တာ့အရပ်က သာမန်မိန်းကလေးတွေထက်မြင့်သည်။ နက်မှောင်နေသည့်ဆံနွယ်တွေကလည်း ခါးလယ်လောက်ထိရှည်ကျနေသည်။ ယခုလည်း သူမဆံပင်လေးတွေကိုစုပြီးခပ်မြင့်မြင့်စည်းနှောင်ထားသည်။ မိုးဟိန်း သူ့ချစ်သူသော်တာရဲ့ တင်းရင်းဆူဖြိုးပြီး အချိုးတကျဖြစ်နေတဲ့ သော်တာရဲ့ ရင်တွေတင်တွေကိုအရမ်းသဘောကျသည်။ သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံးမှာ သော်တာ့လောက်လှတဲ့မိန်းကလေးမတွေ့ခဲ့ဖူးဟုပင်ထင်နေသည်။ သော်တာကားတံခါးလေးဖွင့်ပြီးဝင်ထိုင်လိုက်တော့ သင်းပျံ့နေတဲ့ရေမွှေးနံ့လေးက ဃဏာရုံကိုဝင်ရောက်ကျီစယ်သွားသည်။

အန်တီညိုက ကျနော့်သူငယ်ချင်းမင်းမင်းအမေပါ။မင်းမင်းနိုင်ငံခြားထွက်မည်ကိုလိုက်ပို့ဖို့ နယ်ကနေရန်ကုန်သို့ကျနော်ပါလိုက်ပါလာခဲ့သည်။ရန်ကုန်သို့အန်တီညိုမလာတတ်တာလည်းတကြောင်းသူငယ်ချင်းအရင်းလည်းဖြစ်တာတစ်ကြောင်းကြောင့်နုတ်ဆက်အားပေးဖို့လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ ထိုနေ့ကလေယာဉ်နောက်ကျ၍ စောင့်ရသည်။ကျနော်လည်းမင်းမင်းကိုအားမငယ်ဖို့ကြိုးစားဖို့ပြောရင်းအားပေးသည်။အန်တီညိုကတော့သူ့သားမျက်နှာကြည့်လိုက် နမ်းလိုက်ဘာမှမပြော လေယာဉ်ပျံတက်သွားတော့ငိုနေသည်။မနည်းချော့ရသည်။ တက်စီပေါ်တွင်လည်းငိုနေ၍ ဖက်ထားရသည်။ နာရီကြည့်မိမှ ပြန်ဖို့ကားမရှိတော့မှန်းသိသည်။အန်တီညို ကျနော်တို့ပြန်ဖို့ကားမရှိတော့ဘူးဆိုမှ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ။ကျနော်တို့တည်းခိုခန်းတစ်ခုခုဟော်တယ်တစ်ခုခုရွေးမှရမယ်။အေးပေါ့ဘယ်တတ်နိုင်မလဲ။ကားဆရာဈေးချိုသန့်သန့်ဟိုတယ်သိရင်မောင်းပေးပါခိုင်းရသည်။ ကားခရှင်းပြီးတော့ နီးစပ်ရာစားသောက်ဆိုင်မှာ စားဖို့ပါဆယ်ထုပ်သည်။အန်တီညိုက သားအန်တီ့မှာပါတယ် အားမနာနဲ့ ဘီယာသောက်ခြင်ဝယ်ခဲ့ ပြောလာတော့

စဈကိုငြးတိုငြး အတှငြးက မှို့ကှီးမှာ မမိုး ဆိုတဲ့ အပွိုကှီး ရှိပါတယြ။အသကအြားဖှင့ြ ၄၀ ကွောပြါပှီး။ခနျဒာကိုယြ က ဂစ့တြာရှိတ့ြ ပုံစံ ခါးသေးလို့ ရငခြွီ ဖှဈပေးမဲ့ နို့ကလေးက လကတြဈကိုငစြာဘဲ ရှိပါတယြ။အပွိုကှီးကိုဗွ။ရုပရြညြ က မဆိုပါဘူး

အစများ၏ အစမှ စရမည်ဆိုလျင်တော့ ဟန်သာ၏ ဒေါ်လေးဖြစ်သူ အန်တီမိုးက စရမည်ထင်သည်။ အန်တီမိုးက တစ်ခုလပ်မလေး ဖြစ်သည်။ သမီးလေး တယောက်ရှိသည်။ သမီးလေးပင် ဆယ်တန်းအောင်၍ တက္ကသိုလ်အဝေးသင် တက်နေပြီဖြစ်ရာ အန်တီမိုးအသက်မှာလည်း လေးဆယ်ပင် စွန်းနေပြီ ဖြစ်သည်။