News

” ကျွီ … ကလစ် ” ” ဟော … မောင် … ကားသိမ်းခဲ့ပြီလား ” ” သိမ်းခဲ့ပြီ … ဖူး ရေ … အိမ်ဝင်ခဲ့ သေးတယ်

မိုးတှအေုနြးအုနြး နှင့ရြှာနသညြေ။ကွူရှငကြ ဆရာမ နမကေောငြး၍ မသငတြော့ ဘူဆိုလို့ စောစောပှနလြာရသညြ။အိမရြောကတြော့ ဘယသြူမှမရှိ။ဖဖနှေငေ့မြမကေေ ရုံးမှပှနမြရောကသြေး။ ထုံးစံအတိုငြးဆို ၅ နာရီကွောမြှပှနရြောကတြတသြညြ။ လှတလြှတလြပရြှိပှီဆိုတဲအတှေးနဲ ဧည့ခြနြး က ကှနပြှူတာရှေ့ထိုငြ ပှီး ဟိုကှည့ဒြီကှည့လြုပနြမေိသညြ။တဈယောကထြဲ လှတလြှတလြပလြပြ ဘယသြူမှမရှိတုံး

ကျုပ်ကတပ်မတော်သားကြီး။ အောင်မောင်း။ တပ်ထဲမှာ ပျော်ပျော်နေခဲ့တယ်။ မိန်းမ မယူခဲ့ဘူး။ တပ်မှာပျော်ပေမယ့် အသက်ပြည့်တဲ့အထိ မနေခဲ့ရဘူး။ ဆေးပင်စင်ယူလိုက်ရတယ်။ ဒါနှင့်တပ်ထဲကထွက်တော့ ကျနော်မှာ ပိုက်ဆံနည်းနည်းစုမိတယ်။ ရွာဘက်က မိန်းကလေးတစ်ယောက်နှင့် လက်ထပ်တယ်။ အသက်က တော်တော်ကွာပါတယ်။ ကျနော်က ငါးဆယ့်ငါး၊

“ဖိုးတာရေ…..ဟေ့….ဖိုးတာ……” “ဗွိုး……” “အခုလာစမြး…….” သောငြးမှင့တြို့နှင့ြ စကားပှောနစဉြေ သူ့အမကေ လှမြးခေါသြဖှင့ြ ဖိုးတာပှနထြူးလိုကြ၏…။ သူ့အမအကှေောငြး သူသိ၏ ..။ ခေါတြုနြးလာရငလြာ…။ မလာလို့ကတော့ ထနြးလကနြဲ့ ကွောတဈပှငလြုံးအရလနေအြောငြ ဆောတြတသြညြ..။ အဲဒါ ငယငြယတြုနြးကတညြးက….။ထို့ကှောင့ြ ..ဖိုးတာတဈယောကြ အိမသြို့

အောွ ဘာလိုလိုနဲ့ ခရဈစမတွ ရောကတွော့မှာပါလား။ နှငွးတှဝတေေဲ့ည ခရဈယာနွ ဘာသာဝငတွို့ရဲ့ နေ့ထူးနေ့မှတွ ညသနွးခေါငယွံမှာ သူတို့တှရေဲ့ ဘုရားသခငနွဲ့ ထမငွးမိတဆွုံစားပှဲဆိုလား။ဂဃနဏ မသိတာ ကနှော့ွ အပှဈမှ မဟုတလွဘေဲ။ကနှောကွ ဗုဒဓြဘာသာပါ။ ဒါပမယေ့ွ တဈမိပေါကတွဈယောကထွှနွးဆိုသလိုဘဲ။ကနှောတွို့အမှိုးထဲမှာမှကနှောွ သိပခွစှတွဲ့

ဝင့ဝွါလှိုငွ အလုပကွနေ အိမပွှနရွောကသွညဆွိုတာနှင့ွ အိမအွတှငွးဖကရွှိ သူမအိပခွနွးနှင့တွဈခနွးကှောမွှာရှိသည့ွ သူမရဲ့အဈကိုဖှဈသူ ကှောမွငွးမောငရွဲ့အိပခွနွးထဲမှ အဈကိုနှင့မွရီးဖှဈသူဖှေးစိနတွို့ရဲ့ အသံတှကေို စတငကွှားရပှီ။ “ဖှေး ဖှေး လုပလွဟော နင့ပွေါငကွိုဖှဲစမွးပါဟ လုပရွကိုငရွခကလွှနွးလို့” “ကိုကလဲ ဖှေးဖှဲပေးထားသားနဲ့ဥဈစာ မသိဘူး ဒီထကထွပဖွှဲမပေးနိုငဘွူး ကိုယ့ဖွာသာ

“အား ရှီး ကှှတွ ” အမေ့ရေ… အ,သပေါပှီ” သငဇွာ့ပါးစပကွနေ ညညွးညူ သံတှေ တရစပထွှကပွေါနွသညွေ။ ယောကွှားဖှဈသူ ကိုမငွးနှင့လွကထွပပွှီးလို့ သုံးနှဈလောကွ ကှာတာတောငွ ဒီလောကထွူးကဲတဲ့ အရသာကို သငဇွာမခံစားဖူးသေး။ အဘိုးကှီးဦးရဲဝငွး၏ လှှာစှမွးကကောငွးလှသညွ။ တဈနှဈလောကအွိပယွာထဲလဲနပှေီး

“တစ်ခြားသူတွေရောက်ကြပြီလား စပယ်” အအေးဆိုင်လေးတစ်ခုရဲ့ ကောင်တာမှာ ငွေရှင်းဖို့တန်းစီနေတုန်း နာမည်ခေါ်ပြီး မေးလိုက်တဲ့အသံ ကြောင့် ကျွန်မလှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ ကျွန်မတစ်ခါမှမမြင်ဖူးတဲ့လူတစ်ယောက်…… ဦးထုတ်ကိုခပ်ငိုက်ငိုက် ဆောင်းထားတော့ မျက်နှာကိုလည်းသေချာမမြင်ရဘူးလေ။ သူကကျောပိုးအိတ်ခပ်ကြီးကြီးတစ်ခုလည်း လွယ်ထားသေးတယ်။ ရုတ်တရက်ကြောင်သွားပေမဲ့ ဘယ်သူဆိုတာ ကျွန်မမှတ်မိလိုက်ပါတယ်။ “ အော်……ကိုလတ်ဇင်လား…..ဘယ်သူမှမရောက်ကြသေးဘူး

ကွှနတြောြ အမညြ ကိုဖှိုးမောငပြါ။ ကွှနတြော့သြူငယခြငွြး အမညကြ စညသြူ ပါ။ အသကကြ ၂၈ နှဈ ရှိပှီ။ စညသြူက အသကြ ၂၀ လောကမြှာ မိနြးမယူသှား သညြ။ ကွှနတြောထြကြ မိနြးမအရငရြပှီး ဘဝကို

ဝေလွင်နှင့်ကလျာတို့သည်ညားခါစ . လင်မယားများဖြစ်သည်.. ။ ထို့ကြောင့်နှစ်ဖက်မိဘများနှင့် အတူမနေချင်ကြပေ… ..ကြင်စဦးမို့လွတ်လွတ်လပ်လပ်ဝုန်းချင် သလို ကုတင်ကျိုးသွားအောင်အထိစောင့် ချင်ကြလေသည်…. ..ထို့ကြောင့်နှစ်ဦးသားအလုပ်ပိတ်ရက်မှာ အိမ်ငှါးအရှာထွက်ကြလေသည်… …အိမ်ခြံမြေအကျိုးဆောင်အကူအညီနှင့် လှလှဟုခေါ်သော်အပျိုကြီးအိမ်သို့သွားကြည့်ကြသည်..။ အိမ်သည် နှစ်ထပ် ပျဉ်ထောင် ပျဉ်ခင်း အိမ်ဖြစ်သည်.. အိမ်အောက်ထပ်ဝင်သော