weeklysnews

လွန်ခဲ့သောနှစ်ပေါင်း ဆယ်နှစ်ခန့်က ကွဲကွာနေခဲ့ကြသော မျိုးလွင်နှင့်လီလီသန်းတို့သည် မမျှော်လင့်ပဲ စကော့ဈေးတွင်တွေ့ကြရာမှ.. “ ဟင် … ကိုမျိုးမဟုတ်လား” “ဟာ ….လီလီပါလား.. ဟုတ်ပါတယ်.. ကိုမျိုးပါ” တဦးနဲ့တဦးဖက်လှဲတကင်းနှုတ်ဆက်ကြလေသည်။ “ကိုမျိုးနဲ့လီလီအခုလို မမျှော်လင့်ပဲတွေ့ကြရတာ လီလီတော့တော်တော်ဝမ်းသာမိတယ် ကိုမျိုးရယ်” “ကိုမျိုးလဲလီလီ့လိုပါပဲ”

ကျွန်တော်နာမည်အောင်ချမ်းသာဖြစ်ပြီး အသက်ကတော့ ၂၂နှစ်ပါ ကျွန်တော်ဟာ ငယ်ငယ်ကတည်းကရပ်ကွက်ထဲက အကြီးတွေအရက်သမားတချို့တွေနဲ့ပေါင်း ပြီးငယ်ငယ်ကတည်းကဆေးလိပ်သောက် အရက်သောက် ဖာချ နဲ့အချိန်ကုန်လွန်လာသူဖြစ်ပါတယ် ..ငယ်ဘဝဆေးလိပ်ကွမ်းအရက်ကို၁၇နှစ်လောက်ကတည်းက စသုံးလာတဲ့အတွက်ကြောင့် ရူနာရိူက်ကုန်းပုံစံဖြစ်ကာ အသိမိုက်ကာ ဆိုးသွမ်းနေမိပါတယ်….သူငယ်ချင်းတွေလာခေါ်လျှင်အရက်ဝိုင်း အသုဘအိမ်ဖဲဝိုင်း တခါတလေ တံတားအောက်ဖာခေါင်းများနဲ့ပေါင်းကာ ဖာချလိုက်နဲ့မိဘအပေါ်မသိတတ်မလိမ်မာ ဘုရားတရားမသိနဲ့

ေဟာ… ကိုထြန္းထြန္းပါလား၊ ဘယ္တုန္းကေရာက္လဲ…”“တပတ္ေလာက္ရွိၿပီဗ်…၊ သင္တန္းလာတက္တာ…”“ဘယ္ေတာ့ျပန္မွာလဲ…”“သဘက္ခါ…”“ဒါဆိုအေတာ္ပဲ၊ ကၽြန္ေတာ္လူၾကဳံရွာေနတာဗ်၊ ခင့္ကို တေယာက္တည္းဒီမွာထားခဲ့ရမွာမို့ ေနာက္ဆံငင္ေနတုန္း ခင္ဗ်ားနဲ႔ ဆိုက္ဆိုက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ေတြ႕ရေတာ့ အဆင္ေျပသြားတာေပါ့၊ ဟုတ္ဘူးလားခင္၊ခင္လည္း သန္ဘက္ခါျပန္မွာ။ ခင္ဗ်ား ဒီမွာပဲ တည္း ေနတာလား”“ဟုတ္တယ္၊ ၀မ္းဆဲဗင္းတူး၀မ္းမွာ…”“ကၽြန္ေတာ္တို့က တူးအိုသရီးနိုင္း…။ ခင္ဗ်ားေရာက္တာ