တိတ်တိတ်ပုန်း

ညနေခင်း ကျောင်းဆင်းချိန်ရောက်ပြီဆိုရင် ရွာလည်လမ်းမကြီးပေါ်မှာ အားလုံး စောင့်မျှော်နေကျ မြင်ကွင်းတစ်ခုရှိတယ်။ အဲဒါကတော့ ဆရာမဒေါ်နုနုရှိန် ကျောင်းဆင်းလာတဲ့ မြင်ကွင်းပါပဲ။ အသက် (၄၂) နှစ်ကျော်ပြီ ဖြစ်ပေမယ့် နုနုရှိန်ရဲ့ အလှက အရွယ်ကျမသွားဘဲ ပိုလို့တောင် ရင့်မှည့်လာသလိုပါပဲ။ ခန္ဓာကိုယ်အလှကို ပေါ်လွင်စေတဲ့ ရင်ဖုံးအင်္ကျီလက်ကြပ်နဲ့ ထမီစိမ်းကို သေသပ်စွာ ဝတ်ဆင်လေ့ရှိတဲ့ သူမ လမ်းလျှောက်လာတိုင်း တင်းရင်းမို့မောက်နေတဲ့ ရင်အစုံက အသက်ရှူလိုက်တိုင်း နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသလို၊ သေးကျဉ်နေတဲ့ ခါးအောက်ပိုင်းက စွင့်ကားနေတဲ့ တင်ပါးဆုံကြီးတွေက ဘယ်ညာ ယိမ်းနွဲ့ပြီး လှုပ်ခါသွားပုံဟာ ပုရိသတို့ရဲ့ မျက်လုံးကို သံလိုက်လို ဆွဲယူထားနိုင်တယ်။

“ဆရာမကြီး လှလိုက်တာဗျာ… အသက်သာ ၄၀ ကျော်တာ၊ ဟိုဘက်ရွာက အပျိုပေါက်တွေတောင် အရှုံးပေးရမယ်” လို့ ကွမ်းယာဆိုင်က ကာလသားတွေ တီးတိုးပြောသံကို ကြားရင် နုနုရှိန် မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ခပ်တည်တည်ပဲ ဆက်လျှောက်လာတတ်တယ်။ ဒါပေမယ့် သူမရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ ကျေနပ်မှုတချို့နဲ့အတူ နာကျင်မှုတချို့ ရောယှက်နေခဲ့တယ်။ နုနုရှိန် ဒီရွာကလေးကို ရောက်လာခဲ့တာ လွန်ခဲ့တဲ့ (၁၀) နှစ်ကျော်ကပေါ့။ ရန်ကုန်မှာတုန်းက သူမဟာ တက်ကြွလန်းဆန်းတဲ့ မိန်းမပျိုလေးတစ်ယောက်။ အဲဒီအချိန်တုန်းက သူမဘဝရဲ့ ကမ္ဘာလောကကြီးဟာ “မင်းမောင်” ဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက်တည်းပါပဲ။ မင်းမောင်နဲ့ သူမက တက္ကသိုလ်ကျောင်းနေဖက်တွေ။ ချစ်ခဲ့ကြတာ နှစ်နဲ့ချီကြာခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် မင်းမောင်ရဲ့ မိဘတွေက ဂုဏ်ဒြပ်နဲ့ ငွေကြေးကို ကြည့်တဲ့ သူဌေးကြီးတွေ။

သာမန် မိသားစုက ဆင်းသက်လာတဲ့ နုနုရှိန်ကို သဘောမတူခဲ့ကြဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ မင်းမောင်ဟာ မိဘစကားကို မလွန်ဆန်ရဲဘဲ၊ နုနုရှိန်ကို လက်တွဲဖြုတ်ပြီး နိုင်ငံခြားကို ထွက်သွားခဲ့တယ်။ “နု… ကိုယ့်ကို စောင့်နေပါ၊ ကိုယ် ပြန်လာပြီး အားလုံး အဆင်ပြေအောင် ရှင်းပြမယ်” ဆိုတဲ့ မင်းမောင့်ရဲ့ နောက်ဆုံးစကားက လေထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တာ အခုထိပါပဲ။ မင်းမောင် ဟိုရောက်ပြီး သူဌေးသမီးတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်လိုက်တယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကြားပြီးတဲ့နောက် နုနုရှိန်ရဲ့ နှလုံးသားဟာ မီးလောင်တိုက်သွင်းခံလိုက်ရသလို ပြာကျသွားခဲ့တယ်။ အဲဒီအငြိုးနဲ့ပဲ သူမ အချစ်ကို ကျောခိုင်းခဲ့တယ်။ ယောက်ျားတွေကို မုန်းတီးသွားခဲ့တယ်။ ရန်ကုန်ကို စွန့်ခွာပြီး ဒီရွာလေးမှာ ကျောင်းဆရာမ လာလုပ်နေခဲ့တာ အခုဆို အသက် ၄၀ တောင် ကျော်လာခဲ့ပြီ။

နေ့ဘက်မှာတော့ ဒေါ်နုနုရှိန်ဟာ စည်းကမ်းကြီးပြီး တည်ငြိမ်တဲ့ ဆရာမတစ်ယောက်။ ဒါပေမယ့် ညတွေဆိုရင် အထီးကျန်မှုက သူမကို ဝါးမျိုမတတ် နှိပ်စက်လေ့ရှိတယ်။ ဒီညလည်း မိုးသံက သွပ်မိုးပေါ်မှာ ဆူညံနေတယ်။ ရေချိုးပြီးခါစ သနပ်ခါးရေကျဲလိမ်းထားတဲ့ နုနုရှိန်ဟာ မှန်ရှေ့မှာ ရပ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်မိတယ်။ မှန်ထဲမှာ မြင်နေရတာက ရေဆေးငါးကြီးလို ဖြူဝင်းတင်းပြောင်နေတဲ့ အသားအရည်၊ အချိန်တွေ ဘယ်လောက်ကုန်သွားသွား လျော့ရဲမသွားဘဲ ပိုပြီး ထွားကြိုင်းလာတဲ့ ရင်အစုံ၊ ပြီးတော့ ထမီရင်လျားအောက်ကနေ ကားထွက်နေတဲ့ တင်ပါးအလှတွေ…။ “မင်းမောင်… ရှင် မိုက်လိုက်တာ၊ ကျွန်မရဲ့ ဒီလောက် ပြည့်စုံတဲ့ အလှတွေကို ရှင် စွန့်ပစ်ခဲ့ရက်တယ်နော်” သူမ ကုတင်ပေါ်မှာ လှဲချလိုက်တယ်။ အေးစက်နေတဲ့ ခေါင်းအုံးကို ဖက်ထားရင်းကနေ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အလိုလို ပူနွေးလာတဲ့ သွေးသားဆန္ဒတွေကို သတိထားမိလာတယ်။ တကယ်တော့ သူမလည်း ပုထုဇဉ် မိန်းမသားတစ်ယောက်ပဲလေ။

ကျောင်းဆင်းချိန် ကာလသားတွေရဲ့ လိုချင်တပ်မက်တဲ့ အကြည့်တွေကို မြင်ရတိုင်း သူမ ရွံရှာမိသလိုလို ရှိပေမယ့်၊ တစ်ဖက်မှာလည်း ကိုယ့်ကိုကိုယ် လိုချင်စရာကောင်းတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်နေသေးပါလားဆိုတဲ့ အတွေးက စိတ်လှုပ်ရှားစေခဲ့တာ အမှန်ပဲ။ ညအိပ်မီးရောင် မှိန်မှိန်အောက်မှာ သူမရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေကတဖြည်းဖြည်း အောက်ဘက်ကို လျှောဆင်းသွားတယ်။ အထီးကျန်မှုနဲ့အတူ ပေါက်ကွဲထွက်လာတဲ့ ဆန္ဒတွေကို ဖြေဖျောက်ဖို့ ကြိုးစားရင်း၊ သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းဖျားဆီက တိုးညှင်းတဲ့ ညည်းတွားသံသဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ စိုးထွန်းကအတန်းထဲမှာ အသက်အကြီးဆုံး ကျောင်းသားတစ်ယောက်။ စာကို သိပ်စိတ်မဝင်စားပေမယ့် ကျောင်းမှန်မှန်တက်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက တစ်ခုတည်းရှိတယ်။

အဲဒါက ဆရာမ ဒေါ်နုနုရှိန်ကြောင့်ပဲ။ ရွာက လယ်လုပ်ငန်းခွင်မှာ ဝင်ကူလုပ်နေတဲ့ စိုးထွန်းဟာ သာမန် ကျောင်းသားတွေနဲ့ မတူဘူး။ နေလောင်ထားတဲ့ အသားအရေ ညိုမောင်းမောင်း၊ အလုပ်ကြမ်းလုပ်ထားလို့ သန်မာတဲ့ လက်မောင်းကြွက်သားတွေနဲ့ လူပျိုပေါက်စ အရွယ်ကတည်းက ရင့်ကျက်တဲ့ ပုံစံရှိတယ်။ စာသင်ခန်းထဲမှာ နုနုရှိန် ကျောက်သင်ပုန်းဘက် လှည့်ပြီး စာရေးလိုက်တိုင်း စိုးထွန်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက စာလုံးတွေဆီ မရောက်ဘူး။ ဆရာမရဲ့ တင်းရင်းနေတဲ့ နောက်ကျောပြင်နဲ့ ခါးအောက်ပိုင်းက ကားစွင့်အိနေတဲ့ တင်ပါးဆုံကြီးတွေဆီမှာပဲ ကပ်ငြိနေတတ်တယ်။ ဆရာမ လက်ကိုမြှောက်လိုက်လို့ အင်္ကျီစ တက်သွားပြီး ပေါ်လာတဲ့ ခါးသားဖွေးဖွေးလေးကို မြင်ရရင် စိုးထွန်း ရင်တွေ ဒိန်းခနဲ ခုန်ပြီး တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မြိုချရတယ်။ တခါတလေ နုနုရှိန် စာသင်ရင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ရင် စိုးထွန်းရဲ့ စူးရဲတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ဆုံတတ်တယ်။

အဲဒီ အကြည့်တွေက ဆရာမတစ်ယောက်ကို ကြည့်တဲ့ ရိုသေမှုမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ အမျိုးသားတစ်ယောက်က အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို သိမ်းပိုက်လိုစိတ်နဲ့ ကြည့်တဲ့ အကြည့်မျိုးဆိုတာ နုနုရှိန်လို ရင့်ကျက်တဲ့ အမျိုးသမီးက မသိဘဲ နေမလား။ ဒါပေမယ့် သူမ အနေခက်သလိုလို ဖြစ်မိသလို၊ ရင်ထဲမှာလည်း ဖော်ပြမရတဲ့ ကြည်နူးမှုတစ်ခု ဖြတ်စီးသွားတတ်တယ်။ တစ်နေ့တော့ ကျောင်းဆင်းချိန်မှာ မိုးတွေ သည်းကြီးမည်းကြီး ရွာချလိုက်တယ်။ ကျောင်းသားတွေ အကုန်ပြန်ကုန်ကြပြီ။ နုနုရှိန်တစ်ယောက်တည်း ရုံးခန်းထဲမှာ စာအုပ်တွေ သိမ်းရင်း ကျန်နေခဲ့တယ်။ ထီးမပါလာတဲ့ သူမအဖို့ အိမ်ပြန်ဖို့ အခက်တွေ့နေချိန်မှာပဲ ရုံးခန်းဝမှာ အရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာတယ်။ “ဆရာမ… ထီးမပါဘူးလား၊ ကျွန်တော် လိုက်ပို့ပေးမယ်လေ” စိုးထွန်းပဲ။ သူ့လက်ထဲမှာ ထီးအကြီးတစ်ချောင်း ပါလာတယ်။

နုနုရှိန် ငြင်းဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် မိုးက တော်တော်နဲ့ စဲမယ့်ပုံမပေါ်တာမို့ နောက်ဆုံးတော့ စိုးထွန်းနဲ့အတူ ပြန်ဖို့ သဘောတူလိုက်ရတယ်။ ထီးတစ်ချောင်းတည်းအောက်မှာ နှစ်ယောက်သား ယှဉ်လျှောက်လာကြတယ်။ မိုးသံလေသံတွေကြားမှာ နုနုရှိန်ရဲ့ နှလုံးခုန်သံက ပိုကျယ်လောင်နေတယ်။ လမ်းလျှောက်ရင်း စိုးထွန်းရဲ့ သန်မာတဲ့ ပခုံးနဲ့ သူမရဲ့ ပခုံးသားတို့ မတော်တဆ ထိမိကြတယ်။ လူပျိုနုနုထွတ်ထွတ်ဆီက ရလိုက်တဲ့ ချွေးနံ့သင်းသင်းနဲ့ အပူငွေ့က နှစ်ပေါင်းများစွာ ခြောက်သွေ့နေတဲ့ နုနုရှိန်ရဲ့ သွေးကြောတွေကို နိုးကြားလာစေတယ်။ စိုးထွန်းကလည်း တမင်ပဲလား၊ မတော်တဆလား မသိ။ ဆရာမဘက်ကို ပိုကပ်ပြီး လျှောက်တယ်။

သူ့အကြည့်တွေက စိုစွတ်နေတဲ့ ဆရာမရဲ့ ရင်ဘတ်ဆီ ရောက်ရောက်သွားတယ်။ မိုးရေစိုနေလို့ ကပ်နေတဲ့ အင်္ကျီအောက်က ပြည့်ဖြိုးမို့မောက်နေတဲ့ ရင်သားအစုံကို အနီးကပ်မြင်ရတော့ စိုးထွန်း စိတ်ကို မနည်းထိန်းထားရတယ်။ ဆရာမနေတဲ့ အိမ်ကို ရောက်တော့ နှစ်ယောက်စလုံး မိုးနည်းနည်း စိုနေကြပြီ။ “မိုးတိတ်မှ ပြန်လေ စိုးထွန်း… ဝင်ပြီး ရေနွေးကြမ်းသောက်သွားဦး” နုနုရှိန်က ဖိတ်ခေါ်လိုက်တယ်။ အိမ်ထဲရောက်တော့ တံခါးပိတ်လိုက်တာနဲ့ အပြင်လောကနဲ့ အဆက်ပြတ်သွားသလိုပါပဲ။ နုနုရှိန်က မိုးစိုနေတဲ့ ဆံပင်တွေကို တဘက်နဲ့ သုတ်ရင်း အခန်းထဲ ဝင်ဖို့ ပြင်တယ်။ “ဆရာမ… ကျောကုန်းမှာ ရေတွေ ရွှဲနေတယ်၊ နေမကောင်းဖြစ်မယ်နော်” စိုးထွန်းက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်ပြီး သူမ လက်ထဲက တဘက်ကို လှမ်းယူလိုက်တယ်။ နုနုရှိန် တားဖို့တောင် အချိန်မရလိုက်ဘူး။

စိုးထွန်းက သူမရဲ့ နောက်ကျောဘက်ကို ရောက်လာပြီး တဘက်နဲ့ ဖွဖွလေး သုတ်ပေးနေတယ်။ “ရ… ရပါတယ် စိုးထွန်းရယ်…” နုနုရှိန်ရဲ့ အသံက တုန်နေတယ်။ စိုးထွန်းရဲ့ လက်ကြမ်းကြီးတွေက တဘက်အပေါ်ကနေ သူမရဲ့ ကျောပြင်ကို ဖိသုတ်ပေးနေရင်းကနေ တဖြည်းဖြည်း အောက်ဘက်ကို လျှောဆင်းသွားတယ်။ ခါးသိမ်သိမ်လေးနား ရောက်တော့ လက်တွေက ရပ်တန့်မသွားဘဲ ခါးကို မသိမသာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။ “ဆရာမ…” စိုးထွန်းရဲ့ အသံက အက်ရှရှ ဖြစ်နေတယ်။ သူက နုနုရှိန်ရဲ့ ဂုတ်ပိုးနုနုလေးနားကို ကပ်ပြီး လေပူတွေနဲ့ မှုတ်လိုက်သလို ပြောတယ်။ “ဆရာမကို ကျွန်တော် ကြည့်နေတာ ကြာပြီ… ဆရာမက သိပ်လှတာပဲဗျာ…” နုနုရှိန် တကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားတယ်။ “မလုပ်ပါနဲ့… မသင့်တော်ပါဘူး” လို့ ပြောချင်ပေမယ့် အသံက ထွက်မလာဘူး။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ငတ်မွတ်နေတဲ့ အထိအတွေ့၊ တောင့်တနေတဲ့ ကြင်နာမှုတွေက သူမရဲ့ အသိစိတ်ကို လွှမ်းမိုးသွားတယ်။ စိုးထွန်းက ရဲတင်းလာတယ်။ ခါးကို ဖက်ထားရာကနေ သူမရဲ့ ကိုယ်လုံးအိအိကြီးကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်တယ်။ နုနုရှိန်ရဲ့ တင်ပါးဆုံကြီးတွေက စိုးထွန်းရဲ့ ပေါင်ကြားက မာကျောနေတဲ့ အရာတစ်ခုနဲ့ ထိကပ်မိသွားတဲ့အခါ သူမ ခေါင်းနပန်းကြီးသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ “အို… စိုးထွန်း…” သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ စိုးထွန်းက သူမရဲ့ မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ အုပ်ကိုင်ပြီး နှုတ်ခမ်းတွေကို အငမ်းမရ ဖိကပ်နမ်းရှိုက်လိုက်ပါတော့တယ်။ နုနုရှိန် ငြင်းဆန်ဖို့ လက်ကို မြှောက်လိုက်ပေမယ့်… နောက်ဆုံးမှာတော့ အဲဒီလက်တွေက စိုးထွန်းရဲ့ လည်ပင်းကို ပြန်လည် ဖက်တွယ်မိသွားခဲ့တယ်။

နှစ်‌ယောက်သားဖက်ပြီးနမ်း‌နေစဉ် “ဆရာမ…ဆရာမ…ဟင်းစားရလိုလာပို့တာ” ခြံရှေ့ကလူသံကြောင့်အလန့်တကြားလူချင်းခွာလိုက်ရသည်။ မနေ့ညကအဖြစ်အပျက်ပြီးနောက်နုနုရှိန် စာအုပ်တွေကို ပိုက်ပြီး အတန်းထဲ ဝင်သွားချိန်မှာ အရင်လို ယုံကြည်မှုရှိတဲ့ ခြေလှမ်းမျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ ခြေဖျားလက်ဖျားတွေ အေးစက်နေတယ်။ “မင်္ဂလာပါ ဆရာမ…” ကျောင်းသားတွေရဲ့ နှုတ်ဆက်သံကို ခေါင်းညိတ် ရင်း သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက အလိုလိုနေရင်း အတန်းရဲ့ ထောင့်တစ်နေရာဆီ ရောက်သွားတယ်စိုးထွန်းက ခုံမှာ မေးထောက်ပြီး ထိုင်နေတယ်။ သူကပိုင်စိုးပိုင်နင်းအကြည့်မျိုးနဲ့ နုနုရှိန်ကို စိုက်ကြည့်နေတာ။ သူ့မျက်လုံးတွေက နုနုရှိန်ရဲ့ မျက်နှာကနေတဆင့် လည်တိုင်ကျော့ကျော့ဆီ၊ ပြီးတော့ ရင်ဖုံးအင်္ကျီအောက်က နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေတဲ့ ရင်အစုံဆီကို ရဲရဲတင်းတင်းပဲ ရောက်လာတယ်။

နုနုရှိန် မျက်နှာတွေ ပူခနဲ ဖြစ်သွားပြီး အကြည့်ကို အမြန်လွှဲလိုက်ရတယ်။ ဒါပေမယ့် စိုးထွန်းရဲ့ အကြည့်တွေက သူမရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ဖောက်ထွင်းပြီး အတွင်းသားတွေကို မြင်နေရသလို ခံစားချက်မျိုး ပေးနေတယ်။ “ဒီနေ့… ကဗျာသင်ခန်းစာ ဆက်သင်မယ်…” နုနုရှိန်ရဲ့ အသံက နည်းနည်း တုန်နေတယ်။ သူမ ကျောက်သင်ပုန်းဘက်ကို လှည့်လိုက်တော့ နောက်ကျောမလုံသလို ခံစားရပြန်တယ်။ ဒီနောက်ကျော၊ ဒီခါး၊ ဒီတင်ပါးတွေကို မနေ့ညကမှ စိုးထွန်းရဲ့ လက်ကြမ်းကြီးတွေက စိတ်ကြိုက် ပွတ်သပ်ဆုပ်နယ်ခဲ့တာ မဟုတ်လား။ စာရေးနေရင်း လက်က တုန်သွားလို့ မြေဖြူကို လွတ်ကျသွားတယ်။ “ဒေါက်…” ခနဲ မြေဖြူကျသံနဲ့အတူ နုနုရှိန် ကုန်းကောက်ဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။ ကုန်းလိုက်တဲ့ အနေအထားကြောင့် ထမီအောက်က တင်ပါးဆုံကြီးတွေက နောက်ကို ကားထွက်သွားတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ နောက်ကျောမလုံသလို ခံစားလိုက်ရလို့ နုနုရှိန် ချက်ချင်း ပြန်မတ်လိုက်မိတယ်။ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ စိုးထွန်းက ပြုံးစစ မျက်နှာထားနဲ့ ကြည့်နေတယ်။ နုနုရှိန် ရှက်လွန်းလို့ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲသွားတယ်။ အတန်းပြီးတော့ ဗလာစာအုပ်တွေ သိမ်းဖို့ အတန်းခေါင်းဆောင်ကို ခေါ်မလို့ လုပ်တုန်း… “ကျွန်တော် ကူသယ်ပေးမယ် ဆရာမ” စိုးထွန်းက ရှေ့ဆုံးက ထွက်လာတယ်။ ငြင်းချိန်တောင် မရလိုက်ဘူး။ စိုးထွန်းက စားပွဲပေါ်က စာအုပ်ပုံကို လှမ်းယူတဲ့အချိန်မှာ စိုးထွန်းရဲ့ လက်ချောင်းတွေက နုနုရှိန်ရဲ့ လက်ဖမိုးနုနုလေးကို တမင်ဖိပြီး ထိကပ်လိုက်တယ်။ “ဆရာမ လက်တွေ အေးနေပါလား… နေမကောင်းဘူးလား” စိုးထွန်းက တိုးတိုးလေး မေးတယ်။ အသံက စိုးရိမ်သလိုလိုနဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ သူမကို စနောက်နေမှန်း သိသာလွန်းတယ်။

ရုံးခန်းကို စာအုပ်တွေ လိုက်ပို့ပြီးတော့ တခြားဆရာမတွေ မရှိမှန်းသိတော့ စိုးထွန်းက ပြန်မထွက်ဘဲ တံခါးနားမှာ ရပ်နေတယ်။ “စိုးထွန်း… သွားလေ… ဘာလုပ်နေတာလဲ” နုနုရှိန်က ဟန်လုပ်ပြီး မောင်းထုတ်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။ “မနေ့ညက အကြောင်းကို ကျွန်တော် မမေ့ဘူးနော် ဆရာမ… ဆရာမလည်း မေ့မယ် မထင်ပါဘူး” “စိုးထွန်း… အဲဒါ အမှားတစ်ခုပါ… တို့တွေ မေ့ပစ်လိုက်ရအောင်နော်” နုနုရှိန်က တောင်းပန်တိုးလျှိုးတဲ့ လေသံနဲ့ ပြောတယ်။ စိုးထွန်းက ခေါင်းခါလိုက်တယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေက နုနုရှိန်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးတွေဆီ ရောက်သွားတယ်။ “ကျွန်တော်ကတော့ မေ့လို့မရဘူး… ဆရာမရဲ့ အနံ့၊ ဆရာမရဲ့ အထိအတွေ့တွေက ကျွန်တော့်ကို ရူးအောင် လုပ်နေတာ..ညကျစောင့်နေနော်” စကားဆုံးတာနဲ့ စိုးထွန်းက လှည့်ထွက်သွားတယ်။

ထို့နေ့ညသန်းခေါင်ဝန်းကျင် “ဒေါက်… ဒေါက်…” တံခါးခေါက်သံ ခပ်တိုးတိုး ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ နုနုရှိန် ရင်တစ်ခုလုံး ဗုံးကွဲမတတ် ခုန်သွားတယ်။ မိုးသံလေသံတွေကြားထဲကနေ ဒီအသံကို သူမ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားလိုက်ရတာ။ သူမ တံခါးဆီကို တုန်ရီတဲ့ ခြေလှမ်းတွေနဲ့ သွားဖွင့်လိုက်တယ်။ တံခါးဟသွားတာနဲ့ တပြိုင်နက် စိုရွှဲနေတဲ့ ကိုယ်လုံးကြီးတစ်ခုက အိမ်ထဲကို အတင်း တိုးဝင်လာတယ်။ စိုးထွန်း…။ မိုးရေတွေ စိုနေတဲ့ သူ့ဆံပင်တွေ၊ နီရဲနေတဲ့ မျက်လုံးတွေက သားရဲတစ်ကောင်လိုပဲ။ “စိုးထွန်း… ပြန်တော့… သူများတွေ မြင်ကုန်လိမ့်မယ်” နုနုရှိန်က တိုးတိုးလေး ဟန့်တားဖို့ ကြိုးစားရင်း သူ့ရင်ဘတ်ကို တွန်းထုတ်လိုက်တယ်။ ဒါပေမယ့် စိုးထွန်းက တံခါးကို “ဂျိမ်း” ခနဲ ပိတ်လိုက်ပြီး ဂလန့်ချလိုက်တယ်။

“ကျွန်တော် မပြန်နိုင်ဘူး ဆရာမ… ကျွန်တော် ပြောသားပဲ၊ ဆရာမကို လိုချင်တယ်လို့” စိုးထွန်းက သူမကို တံခါးရွက်နဲ့ ကပ်ပြီး ဖိထားလိုက်တယ်။ “မလုပ်ပါနဲ့ကွာ… ငါက မင်း ဆရာမလေ…” နုနုရှိန် အသံတွေ တုန်နေတယ်။ ဒါပေမယ့် စိုးထွန်းက ဂရုမစိုက်ဘူး။ သူက နုနုရှိန်ရဲ့ လည်တိုင်ကျော့ကျော့ကို အငမ်းမရ နမ်းရှိုက်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သူ့လက်ကြမ်းကြီးတွေက အင်္ကျီပါးလေးအောက်က နုနုရှိန်ရဲ့ ရင်သားမို့မို့တွေကို အတင်း ဆုပ်နယ်လိုက်တယ်။ “အ…!” နာကျင်မှုနဲ့ သာယာမှု ရောထွေးနေတဲ့ အသံလေး နုနုရှိန်ဆီက ထွက်လာတယ်။ စိုးထွန်းရဲ့ လက်တွေက အားပါလွန်းတယ်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဘယ်သူမှ မထိတွေ့ခဲ့တဲ့ နေရာတွေကို လူပျိုပေါက်လေးတစ်ယောက်က စိတ်တိုင်းကျ ကိုင်တွယ် ခြယ်လှယ်နေတာကို ခံနေရတဲ့အခါ နုနုရှိန်ရဲ့ ဒူးတွေ ပျော့ခွေကျသွားတယ်။

“ဆရာမလည်း လိုချင်နေတာပဲ မဟုတ်လား…” စိုးထွန်းက ရက်ရက်စက်စက် မေးလိုက်ရင်း သူမရဲ့ ကိုယ်လုံးကြီးကို ပွေ့ချီလိုက်တယ်။ နုနုရှိန် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ဘူး။ သူမရဲ့ လက်တွေက စိုးထွန်းရဲ့ လည်ပင်းကို အလိုလို သိုင်းဖက်မိလျက်သား ဖြစ်သွားတယ်။ ကုတင်ပေါ်ကို ရောက်တာနဲ့ စိုးထွန်းက အချိန်မဆွဲတော့ဘူး။ နုနုရှိန်ရဲ့ အင်္ကျီပါးလေးကို ဆွဲလှန်လိုက်တဲ့အခါ ဖြူဝင်းပြီး တင်းရင်းနေတဲ့ ရင်သားအစုံက မီးရောင်အောက်မှာ ထင်းခနဲ ပေါ်လာတယ်။ စိုးထွန်းရဲ့ မျက်လုံးတွေ အရောင်လက်သွားပြီး ချက်ချင်းပဲ ငုံ့နမ်းလိုက်တယ်။ “အို… စိုးထွန်း… ဖြည်းဖြည်း…” နုနုရှိန် လူးလိမ့်နေမိတယ်။ သူ့ရဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ အနမ်းတွေ၊ စိတ်လိုလက်ရ ပြုမူပုံတွေက သူမကို အသက်ရှူရပ်မတတ် ဖြစ်စေတယ်။

စိုးထွန်းက သူမရဲ့ ထမီကို ဆွဲချွတ်လိုက်တဲ့အခါ အသက် (၄၀) ကျော် အရွယ်လို့ မယုံနိုင်စရာကောင်းလောက်အောင် ပြည့်ဖြိုးကားစွင့်တဲ့ တင်ပါးဆုံကြီးတွေနဲ့ ပေါင်တန်ဖွေးဖွေးကြီးတွေ ပေါ်လာတယ်။ စိုးထွန်းက သူမရဲ့ ပေါင်ကြားမှာ နေရာယူလိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ မာကျောနေတဲ့ အရာက သူမရဲ့ နူးညံ့တဲ့ နေရာကို ထိတွေ့လိုက်တဲ့အခါ နုနုရှိန် ခါးလေး ကော့တက်သွားတယ်။ “ကျွန်တော် လိုးတော့မယ်နော်…” ခွင့်ပြုချက်မစောင့်ဘဲ စိုးထွန်းက အားနဲ့ ဖိပြီးလိုးလိုက်တယ်။ “အား…..!” နုနုရှိန် အော်လိုက်မိတယ်။ ပြည့်ကြပ်တဲ့ ခံစားမှုက တကိုယ်လုံးကို စိမ့်တက်သွားတယ်။ စိုးထွန်းက ငယ်ရွယ်သူပီပီ အားသန်တယ်။ သူက နုနုရှိန်ရဲ့ ခါးကို စုံကိုင်ပြီး အားပါးတရ လှုပ်ရှားတော့တယ်။

ကုတင်ဟောင်းလေးက “ကျွီ… ကျွီ…” နဲ့ မြည်သံတွေ ထွက်လာသလို၊ အခန်းထဲမှာလည်း သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အသားချင်း ရိုက်ခတ်သံတွေ၊ မောဟိုက်သံတွေနဲ့ ပြည့်နှက်သွားတယ်။ နုနုရှိန်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ “ငါတော့ မှားပြီ” လို့ တွေးနေမိပေမယ့်၊ လက်တွေ့မှာတော့ စိုးထွန်းရဲ့ ကျောပြင်ကျယ်ကြီးကို ကုတ်တွယ်ထားရင်း သူ့ရဲ့ စည်းချက်အတိုင်း လိုက်ပါ လှုပ်ရှားနေမိတယ်။ သူမရဲ့ အထီးကျန်ခဲ့သမျှ နှစ်ကာလတွေ၊ မင်းမောင် ပေးခဲ့တဲ့ ဒဏ်ရာတွေ အားလုံးကို ဒီလူငယ်လေးရဲ့ ပြင်းပြတဲ့ အချစ်ကြမ်းကြမ်းတွေနဲ့ ဆေးကြောပစ်လိုက်သလိုပါပဲ။ မိုးသံတွေ ဘယ်လောက်ကျယ်ကျယ်၊ အခန်းငယ်လေးထဲက သွေးသားဆန္ဒ မုန်တိုင်းကိုတော့ မလွှမ်းမိုးနိုင်ခဲ့ပါဘူး။ အပျိုကြီး ဆရာမ ဒေါ်နုနုရှိန် တစ်ယောက် သူမရဲ့ တပည့်လေး စိုးထွန်းရဲ့ လက်ထဲမှာ ဘဝကို အရှုံးပေးရင်း မိန်းမသားတစ်ယောက်ရဲ့ အထွတ်အထိပ် သာယာမှုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့ပါတော့တယ်။

ကုတင်လေးပေါ်မှာ စိုးထွန်းရဲ့ အရှိန်ပြင်းပြင်း ဆောင့်ချက်တွေအောက်မှာ နုနုရှိန်တစ်ယောက် လူးလိမ့်နေရတယ်။ စိုးထွန်းရဲ့ ပစ္စည်းက သူမ ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး ကြီးမားနေတာကို အံ့အားသင့်စွာ သတိထားမိလိုက်တယ်။ စိုးထွန်းက အသွင်းအထုတ် လုပ်လိုက်တိုင်း သူမရဲ့ အတွင်းသားနုနုလေးတွေက ကွဲထွက်သွားမတတ် ပြည့်ကြပ်နေတယ်။ “အား… စိုးထွန်း… ကြီးလိုက်တာ… ကျွတ်… ကျွတ်…” နုနုရှိန် ပါးစပ်က မရည်ရွယ်ဘဲ ညည်းသံတွေ ထွက်လာတယ်။ ဒီလောက် ပြည့်ကြပ်တဲ့ ခံစားမှုမျိုးကို သူမ တစ်ခါမှ မကြုံဖူးသလိုပဲ။ စိုးထွန်းရဲ့ လီးကြီးက မာကျောပြီး ပူနွေးနေကာ သူမရဲ့ စောက်ဖုတ်အတွင်းခန်း နေရာလပ်မကျန်အောင် ပွတ်တိုက်ပြီး ဝင်ရောက်နေတာ ဖြစ်တယ်။ သာယာမှုရေစီးကြောင်းထဲ မျောပါနေရင်း နုနုရှိန်ရဲ့ အာရုံထဲမှာ အတိတ်က ပုံရိပ်တချို့ ဖြတ်ခနဲ ပေါ်လာတယ်။

အဲဒါက သူမရဲ့ ချစ်ဦးသူ မင်းမောင်။ မင်းမောင်နဲ့တုန်းက သူတို့ ချစ်ရည်လူးကြတဲ့ အချိန်တွေ ရှိခဲ့ပါတယ်။ မင်းမောင်က သိမ်မွေ့တယ်။ ညင်သာတယ်လီးကတော့ သာမန်အရွယ်အစားလောက်သာ ရှိခဲ့တယ်။ မင်းမောင် လုပ်တဲ့အခါ နုနုရှိန် သာယာခဲ့ပေမယ့် အခုလိုမျိုး “ဗိုက်ထဲထိ အောင့်တက်သွားမတတ်” ထိမိတဲ့ ခံစားချက်မျိုး တစ်ခါမှ မရခဲ့ဘူး။ အခု စိုးထွန်းကျတော့ အဲဒီလို မဟုတ်ဘူး။ စိုးထွန်းက လူပျိုပေါက်၊ သန်စွမ်းတဲ့ အရွယ်၊ သူ့ရဲ့ ပစ္စည်းကလည်း မင်းမောင်ထက် အဆမတန် ကြီးပြီးညှာတာမှု မရှိဘူး။ “အင့်… အင့်… ထိတယ်… ထိတယ် စိုးထွန်းရယ်…” နုနုရှိန် စိတ်ထဲမှာ နှိုင်းယှဉ်မိလိုက်တယ်။ (ကိုမင်းမောင်တုန်းက ဒီနေရာတွေကို မရောက်ဖူးဘူး… ဒီကောင်လေးက ငါ့သားအိမ်ကိုတောင် ထိုးခွဲတော့မယ့် အတိုင်းပါလား…) ကြာလာတော့ နာကျင်မှုတွေ ပျောက်ပြီး ထူးကဲတဲ့ အရသာကို စတင် ခံစားလာရတယ်။

စိုးထွန်းရဲ့ လီးကြီးက ဝင်လာတိုင်း သူမရဲ့ စောက်ခေါင်းအတွင်းသား နှုတ်ခမ်းသားတွေက အလိုလို ဆွဲညှစ်ထားသလို ဖြစ်နေပြီ။ စိုးထွန်းက သူမရဲ့ ခါးသိမ်သိမ်လေးကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ စုံကိုင်ပြီး အားကုန် ဆောင့်တယ်။ “ဖွတ်… ဖွတ်… ဗြစ်…” ဆိုတဲ့ အသံတွေက အခန်းထဲမှာ ဆူညံနေတယ်။ သူမရဲ့ တင်ပါးဆုံကြီးတွေနဲ့ စိုးထွန်းရဲ့ ပေါင်ခြံ ရိုက်ခတ်မိတဲ့ အသံတွေက မိုးသံကိုတောင် လွှမ်းမိုးနေတယ်။ “ဆရာမ… ကောင်းလား… ကျွန်တော်လိုးတာကောင်းလား”စိုးထွန်းက မေးရင်း အရှိန်ကို မြှင့်လိုက်တယ်။ နုနုရှိန် အဖြေမပေးနိုင်တော့ဘူး။ သူမ ခေါင်းကို မော့၊ မျက်လုံးကို မှိတ်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားရတယ်။ သူမရဲ့ လက်သည်းတွေက စိုးထွန်းရဲ့ ကျောပြင်ကို ကုတ်တွယ်ထားမိပြီ။ မင်းမောင် ပေးခဲ့တဲ့ နာကျင်မှုတွေကို စိုးထွန်းရဲ့ ကအစားထိုး ကုစားလိုက်သလိုပါပဲ။

“လုပ်ပါ… စိုးထွန်း… မြန်မြန်… အား…” နုနုရှိန် ကိုယ်တိုင်တောင် မသိလိုက်ဘဲ သူမရဲ့ ခြေထောက်နှစ်ချောင်းက စိုးထွန်းရဲ့ ခါးကို ခွပြီး ချိတ်လိုက်မိတယ်။ သူမရဲ့ တင်ပါးကြီးတွေကို ကော့ပေးရင်း စိုးထွန်းရဲ့ ဝင်ရောက်မှုကို ပိုမို နက်ရှိုင်းအောင် ကူညီပေးနေမိတော့တယ်။ မိုးသည်းညတစ်ညမှာ ဆရာမ ဒေါ်နုနုရှိန်ဟာ သူမရဲ့ တပည့် မောင်စိုးထွန်းရဲ့ ရင်ခွင်အောက်၊ ကြီးမားတဲ့ အထိအတွေ့အောက်မှာ ကျောင်းဆရာမ ဆိုတဲ့ သိက္ခာတွေကို မေ့လျော့ပြီး ကာမစည်းစိမ်ရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို တက်လှမ်းသွားခဲ့ရပါတော့တယ် ။ “ဆရာမ ကျွန်တော့်ကို မငြင်းနိုင်ပါဘူး… ” ဆိုတဲ့ စိုးထွန်းရဲ့ စကားက မှန်နေခဲ့တယ်။ ကျောင်းမှာ လူချင်းတွေ့ရင် မသိချင်ယောင် ဆောင်နေပေမယ့်၊ ညဘက်ရောက်ရင်တော့ စိုးထွန်းက သူမအိမ်ကို ပုံမှန် လာနေကျ ဧည့်သည် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။

စိုးထွန်းရဲ့ ငယ်ရွယ်သန်မာတဲ့အထိအတွေ့တွေအောက်မှာ နုနုရှိန်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေဟာ ဖယောင်းလို အရည်ပျော်ကျခဲ့ရတာ လနဲ့ချီ ကြာလာခဲ့ပြီ။ လပြည့်ညတစ်ညမှာပေါ့။ လရောင်က ထိန်ထိန်သာနေလို့ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး လင်းထိန်နေတယ်။ “ဒီညခြံထဲမှာလိုးရအောင်ဆရာမ” စိုးထွန်းက ကုတင်ပေါ်မှာ လှဲနေရင်း ရုတ်တရက် ထပြောတယ်။ “ရူးနေလား စိုးထွန်းရယ်… လရောင်က ဒီလောက်လင်းနေတာ၊ သူများတွေ မြင်ကုန်မှာပေါ့” နုနုရှိန်က ထိတ်လန့်တကြား ငြင်းတယ်။ ဒါပေမယ့် စိုးထွန်းက နားမထောင်ဘူး။ သူမရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲပြီး အိမ်နောက်ဖေး ခြံဝင်းထဲကို အတင်း ခေါ်ထုတ်သွားတယ်။ နုနုရှိန်တို့အိမ်ရဲ့ နောက်ဖေးခြံက ငှက်ပျောပင်တွေ၊ သရက်ပင်တွေနဲ့ လုံခြုံသလို ရှိပေမယ့် ဝါးကပ်ကာထားတဲ့ ခြံစည်းရိုးက လမ်းမနဲ့ သိပ်မဝေးလှဘူး။ “တော်ပါတော့ စိုးထွန်းရယ်… ပြန်ဝင်ရအောင်နော်” နုနုရှိန် တောင်းပန်ပေမယ့် စိုးထွန်းရဲ့ စိတ်ရိုင်းတွေက ကြွနေပြီ။

သူက ငှက်ပျောပင်အုပ်တွေကြားက မြေကွက်လပ်လေးမှာ ရပ်လိုက်ပြီး နုနုရှိန်ကို တွန်းလှည့်လိုက်တယ်။ “ကုန်းလိုက် ဆရာမ… လေးဘက်ကုန်းလိုက်” စိုးထွန်းရဲ့ အသံက အမိန့်ဆန်ဆန် ထွက်လာတယ်။ နုနုရှိန် ငြင်းချင်ပေမယ့် စိုးထွန်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက သူမကို ညို့ယူထားသလိုပဲ။ နောက်ဆုံးတော့ သူမ အရှုံးပေးလိုက်ရတယ်။ မြေကြီးပေါ်မှာ ဒူးထောက်၊ လက်ထောက်ပြီး လေးဘက်ကုန်းလိုက်ရတယ်။ လရောင်အောက်မှာ နုနုရှိန်ရဲ့ ပုံစံက ပန်းချီကားတစ်ချပ်လိုပဲ။ သူမ ဝတ်ထားတဲ့ ထမီကို စိုးထွန်းက ခါးပေါ်အထိ လှန်တင်လိုက်တဲ့အခါ ဖြူဝင်းပြည့်ဖြိုးနေတဲ့ တင်ပါးဆုံကြီးနှစ်ခုက လမင်းကြီးကို အန်တုသလို ဖွေးခနဲ ပေါ်လာတယ်။ အသားဆိုင်တွေက တင်းရင်းနေပြီး ဘေးကို ကားထွက်နေတာက နောက်က ကြည့်ရင် အသည်းယားစရာ ကောင်းလွန်းနေတယ်။

စိုးထွန်းက အဲဒီ တင်ပါးကြီးနှစ်ခုကို လက်ဝါးကြမ်းကြီးတွေနဲ့ အားရပါးရ ဆုပ်နယ်လိုက်တယ်။ “အ… စိုးထွန်း… နာတယ်…” နုနုရှိန် ညည်းလိုက်မိတယ်။ စိုးထွန်းက ဂရုမစိုက်ဘဲ တင်ပါးနှစ်ခုကြားက ပြူထွက်နေတဲ့ သူမရဲ့ စောက်ဖုတ် ဖောင်းဖောင်းကြီးကို သူ့ရဲ့ မာတောင်နေတဲ့ လီးကြီးနဲ့ တေ့ပြီး တစ်ချက်တည်း အဆုံးထိ ဆောင့်သွင်းလိုက်တော့တယ်။ “ဗျစ်… အား……!” ညအိတ်ခြေကျင်းသံတွေ တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ ခြံဝင်းထဲမှာ အသားချင်း ရိုက်ခတ်သံ “ဖတ်… ဖတ်…” ဆိုတဲ့ အသံတွေက ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာတယ်။ စိုးထွန်းက နုနုရှိန်ရဲ့ ခါးကို စုံကိုင်၊ တင်ပါးဆုံကြီးတွေကို လက်နဲ့ ညှစ်ပြီး အားကုန် ဆောင့်နေတာ။ ဆောင့်လိုက်တိုင်း နုနုရှိန်ရဲ့ တင်ပါးကြီးတွေက တုန်ခါသွားတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ… ရွာထိပ်က အရက်ဆိုင်က ပြန်လာတဲ့ “ဖိုးလုံး” ဆိုတဲ့ ကာလသားတစ်ယောက် အဲဒီလမ်းကြားက ဖြတ်လျှောက်လာတယ်။

ဖိုးလုံးက အရက်မူးနေပေမယ့် နားပါးတယ်။ ဆရာမ ဒေါ်နုနုရှိန်တို့ ခြံနောက်ဖေးက ထွက်လာတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အသံတွေကို သူ ကြားလိုက်ရတယ်။ “ဖတ်… ဖတ်… အ… အင်း…” ဖိုးလုံး ခြေလှမ်းတုံ့သွားတယ်။ “ဒီအချိန်ကြီး ဘယ်သူတွေ ရန်ဖြစ်နေတာလဲ” ဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့ ဝါးထရံကြားက အပေါက်လေးကနေ သူ ချောင်းကြည့်လိုက်တယ်။ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းကြောင့် ဖိုးလုံးရဲ့ အရက်မူးပြေသွားသလိုပဲ။ လရောင်အောက်မှာ ကုန်းနေတာက သူတို့ ရွာက နာမည်ကြီး အပျိုကြီး ဆရာမ ဒေါ်နုနုရှိန်။ ဖိုးလုံး ကောင်းကောင်း မှတ်မိတာပေါ့။ ဟိုတလောကပဲ ဆရာမ လမ်းလျှောက်သွားတာကို ကြည့်ပြီး သူ ဂွင်းထုခဲ့သေးတာကိုး။ အခုတော့ အဲဒီ ဆရာမကြီးက ခြံထဲမှာ လေးဘက်ကုန်းလို့။ ပိုပြီး အံ့သြစရာကောင်းတာက သူမရဲ့ နောက်မှာ ရှိနေတဲ့ လူပဲ။ “ဟိုကောင်… စိုးထွန်း မဟုတ်လား” ဖိုးလုံး မျက်လုံးပြူးသွားတယ်။

စိုးထွန်းက ဆရာမရဲ့ ခါးကို ကိုင်ပြီး ခွေးတစ်ကောင်လို မီးကုန်ယမ်းကုန် ဆောင့်နေတာ။ ဆရာမရဲ့ ဖြူဖွေးနေတဲ့ တင်ပါးကြီးတွေက စိုးထွန်း ဆောင့်လိုက်တိုင်း တုန်ခါသွားတာကို မြင်ရတော့ ဖိုးလုံး ရင်ထဲမှာ မီးတောက်တစ်ခု ထလောင်သလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ဖိုးလုံး အသက်မရှူရဲဘူး။ စိုးထွန်းက ဆရာမရဲ့ တင်ပါးတွေကို လက်နဲ့ ဖြဲလိုက်၊ ညှစ်လိုက် လုပ်နေတယ်။ လရောင်အောက်မှာ စိုးထွန်းရဲ့ လီးကြီးဆရာမစောက်ဖုတ်ထဲ ဝင်သွားလိုက်၊ ပြန်ထွက်လာလိုက် ဖြစ်နေတာကို ဖိုးလုံး အတိုင်းသား မြင်နေရတယ်။ “ဆရာမ… ကောင်းလား… ကျွန်တော် ဆောင့်တာ ခံနိုင်ရဲ့လား” စိုးထွန်းက မေးရင်း တင်ပါးကြီးကို “ဖြန်း” ခနဲ လက်ဝါးနဲ့ ရိုက်ချလိုက်တယ်။ “အ… ကောင်း… ကောင်းပါတယ် စိုးထွန်းရယ်… မြန်မြန်လုပ်ပါ… သူများတွေ ကြားကုန်ပါ့မယ်” နုနုရှိန်ရဲ့ အသံက မောဟိုက်နေပြီး သာယာမှုကြောင့် တုန်ရီနေတယ်။

ဆရာမအလိုးခံနေတဲ့ ပုံစံက ဖိုးလုံးရဲ့ ပုဆိုးအောက်က ညီတော်မောင်ကိုပါ ရုန်းကန်လာစေတယ်။ ဖိုးလုံး ဆက်ကြည့်နေမိတယ်။ စိုးထွန်းက အရှိန်တင်လိုက်ပြီး အဆက်မပြတ် ဆောင့်တော့တယ်။ နုနုရှိန် ခေါင်းလေး မော့တက်သွားပြီး သူမရဲ့ တင်ပါးဆုံကြီးတွေက စိုးထွန်းရဲ့ ပေါင်ခြံနဲ့ တဖတ်ဖတ် ရိုက်ခတ်နေတဲ့ အသံက ညဉ့်နက်သန်းခေါင်မှာ စည်းချက်တစ်ခုလို ပဲ့တင်ထပ်နေတယ်။ “ငါတို့ ဆရာမကြီး… အတွင်းစိတ်က ရွစိနေတာပဲကိုး…” ဖိုးလုံး တံတွေးမြိုချရင်း တွေးလိုက်မိတယ်။ ဒီလျှို့ဝှက်ချက်ကို သူ သိသွားပြီ။ ရွာထဲမှာ ဘယ်သူမှ မသိတဲ့ အပျိုကြီး ဆရာမနဲ့ သူမရဲ့ တပည့်ကျော်တို့ရဲ့ ဇာတ်လမ်း။ စိုးထွန်း ပြီးခါနီးလို့ ထင်တယ်။ သူက နုနုရှိန်ရဲ့ ကိုယ်လုံးကြီးကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲကပ်ပြီး အော်ဟစ်ကာ နောက်ဆုံးအကြိမ် အားကုန် ဆောင့်သွင်းလိုက်တယ်။

နုနုရှိန်ဆီက ရှည်လျားတဲ့ ညည်းသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး ငြိမ်ကျသွားတယ်။ ဖိုးလုံးလည်း ကြာကြာနေရင် မိသွားမှာ စိုးတာနဲ့ ခြေသံလုံလုံနဲ့ အဲဒီနေရာကနေ အမြန် ထွက်ခွာလာခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် သူ့ခေါင်းထဲမှာတော့ ဒေါ်နုနုရှိန်ရဲ့ ဖြူဖွေးတဲ့ တင်ပါးကြီးတွေနဲ့ စိုးထွန်းရဲ့ ရက်စက်တဲ့ ဆောင့်ချက်တွေက ရုပ်ရှင်ပြသလို စွဲထင်ကျန်ရစ်ခဲ့တော့တယ်။ စိုးထွန်းနဲ့ ခြံနောက်ဖေးမှာ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စပြီးလို့ သုံးရက်လောက် ကြာတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုမှာပေါ့။ ကျောင်းဆင်းလို့ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အချိန်၊ နုနုရှိန် တစ်ယောက်တည်း ရေမိုးချိုး၊ သနပ်ခါးလိမ်းပြီး အိမ်ရှေ့ကွပ်ပျစ်မှာ ယပ်ခတ်ရင်း အမောဖြေနေတယ်။ စိတ်ထဲမှာတော့ စိုးထွန်း ဒီည လာမလား၊ မလာဘူးလား တွေးရင်း ရင်ခုန်နေမိတယ်။ “ဆရာမ… နေကောင်းလားဗျ” ခြံဝကနေ အသံကြားလို့ လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ဖိုးလုံး ဖြစ်နေတယ်။

ဖိုးလုံးက ရွာထဲက အလုပ်လက်မဲ့၊ အရက်သမား ဆိုပေမယ့် လူပုံကတော့ တောင့်တောင့်ဖြောင့်ဖြောင့်ပါပဲ။ “ဩော်… မောင်ဖိုးလုံးပါလား… ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ” နုနုရှိန်က ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေးပဲ မေးလိုက်တယ်။ ဖိုးလုံးက ခြံထဲ ဝင်လာပြီး ကွပ်ပျစ်ဘေးမှာ ဝင်ထိုင်တယ်။ သူ့အကြည့်တွေက နုနုရှိန်ရဲ့ ရင်ဖုံးအင်္ကျီအောက်က မို့မောက်နေတဲ့ ရင်အစုံနဲ့ ပေါင်တန်ဖွေးဖွေးတွေဆီ ရောက်နေတယ်။ “ကိစ္စကတော့ ရှိတယ် ဆရာမ… အရေးကြီးတယ်… ဆရာမရဲ့ သိက္ခာနဲ့ ဆိုင်တဲ့ ကိစ္စလေ” ဖိုးလုံးက စကားကို ဆွဲပြောရင်း ပြုံးလိုက်တယ်။ နုနုရှိန် မျက်လုံးအဝိုင်းသား ဖြစ်သွားတယ်။ “သိက္ခာနဲ့ ဆိုင်တဲ့ ကိစ္စ” ဆိုတဲ့ စကားက သူမရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ ထိုးလိုက်သလိုပဲ။ “ဘာ… ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ မောင်ဖိုးလုံး” ဖိုးလုံးက ရှေ့ကို နည်းနည်းတိုးလာတယ်။

“လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးရက်ကလေ… လပြည့်ညကြီး… ခြံနောက်ဖေးက ငှက်ပျောပင်တွေအောက်မှာ… စိုးထွန်းနဲ့ ဆရာမနဲ့…” “မင်း… မင်း…” “ဟုတ်တယ် ဆရာမ… ကျွန်တော် အကုန် မြင်ခဲ့တယ်။ ဆရာမ လေးဘက်ကုန်းပေးနေတာက အစ၊ စိုးထွန်းက ဆရာမ ဖင်ကြီးတွေကို ရိုက်ပြီး လုပ်နေတာတွေအဆုံးပေါ့ဗျာ… ဟားဟား” ဖိုးလုံးက ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ရယ်လိုက်တယ်။ “တိုးတိုးပြောပါ မောင်ဖိုးလုံးရယ်… တောင်းပန်ပါတယ်… ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပါနဲ့နော်” “မပြောစေချင်ရင်… ကျွန်တော် လိုချင်တာ ပေးရမယ်” ဖိုးလုံးက လိုရင်းကို ပြောလိုက်တယ်။ “ပိုက်… ပိုက်ဆံလား… ဆရာမမှာ ရှိသလောက် ပေးပါ့မယ်” နုနုရှိန်က အိမ်ထဲ ပြေးဝင်ဖို့ လုပ်တယ်။ “ပိုက်ဆံ မလိုဘူး ဆရာမ” ဖိုးလုံးက နုနုရှိန်ရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်တယ်။

သူ့လက်တွေက ကြမ်းတမ်းပြီး သန်မာတယ်။ “ကျွန်တော် လိုချင်တာက… စိုးထွန်း ရခဲ့တာမျိုးပဲ… ” နုနုရှိန် တုန်လှုပ်သွားတယ်။ “မဖြစ်ဘူး… မောင်ဖိုးလုံး… အဲဒါတော့ မဖြစ်ဘူး… ဆရာမကို သတ်ချင်သတ်လိုက်ပါ” “ကောင်းပြီလေ… ဒါဆို မနက်ဖြန် မနက် ကျောင်းရောက်တာနဲ့ ရွာလူကြီးတွေရော၊ ကျောင်းအုပ်ကြီးရော အကုန်သိအောင် ကျွန်တော် လိုက်ပြောပြလိုက်မယ်… ဆရာမ ဒေါ်နုနုရှိန်က သူ့တပည့်လေးနဲ့ ခြံထဲမှာ ကုန်းနေပါတယ် ဆိုပြီးတော့…” ဖိုးလုံးက ခြံဝကို ထွက်ဖို့ ဟန်ပြင်လိုက်တယ်။ “နေ… နေပါဦး…” နုနုရှိန် အသံက တုန်ရီပြီး ထွက်လာတယ်။ သူမရဲ့ ဘဝ၊ သူမရဲ့ အလုပ်၊ သူမရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ… အားလုံး ပျက်စီးသွားမှာကို မလိုလားဘူး။ အထူးသဖြင့် စိုးထွန်းကို ထိခိုက်မှာလည်း စိုးရိမ်တယ်။

“ဒီည… နောက်ဖေးတံခါး ဖွင့်ထားပေး…” ဖိုးလုံးက အောင်နိုင်သူ အပြုံးနဲ့ ပြောပြီး ပြန်လှည့်လာတယ်။ နုနုရှိန် ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်ရတယ်။ သူမရဲ့ မျက်ရည်တွေက ပါးပြင်ပေါ် စီးကျလာတယ်။ ညရောက်တော့ ဖိုးလုံး ရောက်လာတယ်။ စိုးထွန်းက ဒီည နေမကောင်းလို့ မလာနိုင်ဘူးလို့ သတင်းပါးထားတာမို့ နုနုရှိန် ကံကောင်းတယ်လို့ ပြောရမလား၊ ကံဆိုးတယ်လို့ ပြောရမလား မသိ။ ဖိုးလုံးက အိမ်ထဲဝင်တာနဲ့ တံခါးပိတ်ပြီး နုနုရှိန်ကို ကုတင်ပေါ် တွန်းလှဲလိုက်တယ်။ “လှလိုက်တာဗျာ… ဆရာမက တကယ့်အကိတ်ကြီးပဲ” ဖိုးလုံးက နုနုရှိန်ရဲ့ ထမီကို ဆွဲလှန်လိုက်ပြီး ပေါင်တန်ကြီးတွေကို ဖြဲကားလိုက်တယ်။ နုနုရှိန် မျက်လုံးမှိတ်ပြီး မျက်နှာလွှဲထားပေမယ့်၊ ဖိုးလုံးရဲ့ လက်ကြမ်းကြီးတွေက သူမရဲ့ ရင်သားတွေကို အင်္ကျီပေါ်ကနေ အတင်း နယ်ဖတ်နေတယ်။

“စိုးထွန်းနဲ့တုန်းကတော့ အော်ဟစ်နေပြီး… ကျွန်တော့်ကျတော့ ငြိမ်နေပါလား” ဖိုးလုံးက မကျေမနပ် ပြောရင်း နုနုရှိန်ရဲ့ စောက်ဖုတ်ကို ဆောင့်သွင်းလိုက်တယ်။ “အွတ်…” နုနုရှိန် အသက်ရှူ ရပ်သွားတယ်။ ဖိုးလုံးရဲ့ လုပ်ပုံက ရိုင်းတယ်။ သူက နုနုရှိန်ရဲ့ ဆံပင်တွေကို ဆွဲပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်ခိုင်းတယ်။ “ကြည့်စမ်း… ခင်ဗျားကို ဘယ်သူလိုးနေလဲ ကြည့်စမ်း” ဖိုးလုံးက ညှာတာမှုမရှိဘဲ ခပ်ပြင်းပြင်း ဆောင့်ချက်တွေနဲ့ တရစပ် လှုပ်ရှားတယ်။ “ဖတ်… ဖတ်… ဖတ်…” “ကောင်းလား ဆရာမ… စိုးထွန်းထက် ကောင်းလား” ဖိုးလုံးက မေးရင်း နုနုရှိန်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေကို အတင်း စုပ်နမ်းတယ်။ နုနုရှိန် မဖြေနိုင်ဘူး။ ဒါပေမယ့် သူမရဲ့ ခြေထောက်တွေက ဖိုးလုံးရဲ့ ခါးကို ယောင်ယမ်းပြီး ချိတ်မိသွားပါတော့တယ်။ တစ်လဝန်းကျင်ကြာပြီးနောက် တစ်ညနေခင်းမှာတော့။

နုနုရှိန်ရဲ့ အိပ်ခန်းထဲမှာ ဖိုးလုံးနဲ့သူမကာမအရသာကိုခံစားနေချိန်မှာပဲ အိမ်တံခါးကို တွန်းဖွင့်သံကြားလိုက်ရသည်။ “ဆရာမ… ကျွန်တော် လာ…” စိုးထွန်းရဲ့ စကားသံ ရပ်သွားတယ်။ ကုတင်ပေါ်က ဖိုးလုံးနဲ့ နုနုရှိန်ရဲ့ မြင်ကွင်းကို အတိုင်းသား မြင်လိုက်ရတယ်။ “ဟေ့လူ… ဖိုးလုံး… မင်း ဘာလုပ်တာလဲ” စိုးထွန်း ဒေါသတကြီးနဲ့ အခန်းထဲ ဝင်ချလာတယ်။ နုနုရှိန်ကတော့ ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ စောင်ကို ဆွဲယူပြီးကိုယ်လုံးကိုကာဖို့ကြိုးစားနေရတယ်။ ဖိုးလုံးကတော့ အေးဆေးပဲ။ သူက ပုဆိုးကို ပြင်ဝတ်ရင်း ပြုံးလိုက်တယ်။ “အေးဆေးပါ စိုးထွန်းရာ… ငါတို့နှစ်ယောက် ရန်ဖြစ်နေစရာ မလိုပါဘူး။ မင်းလည်း ဆရာမကို လိုချင်တယ်၊ ငါလည်း လိုချင်တယ်။ ဆရာမကလည်း… ဟောဒီမှာ ကြည့်… အရည်တွေ ရွှဲနေတာပဲ။

သူလည်း ငါတို့ နှစ်ယောက်လုံးကို တောင့်တနေတာပါကွာ” စိုးထွန်းက ဒေါသထွက်နေပေမယ့် ဖိုးလုံးရဲ့ စကားက သူ့ရဲ့ အမှောင်ဘက်ခြမ်းကို လှုံ့ဆော်လိုက်သလို ဖြစ်သွားတယ်။ နုနုရှိန်ရဲ့ မျက်နှာက ရှက်သွေးတွေ ဖြာနေပေမယ့် မျက်လုံးတွေကတော့ ရီဝေနေတယ်။ “ဘယ်လိုလဲ စိုးထွန်း… ငါတို့နှစ်ယောက်ပေါင်းပြီး ဆရာမကို ပြုစုကြမလား” စိုးထွန်းရဲ့ စိတ်ထဲမှာ မနာလိုစိတ် ရှိပေမယ့်၊ တဖက်မှာလည် နှစ်ယောက်ပေါင်းပြီး ဆရာမကို လိုးကြည့်ချင်တဲ့ စိတ်က ပိုပြီး ပြင်းထန်လာတယ်။ “ကောင်းပြီလေ… ဆရာမ ခံနိုင်ပါ့မလားတော့ မသိဘူး” စိုးထွန်းက ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ ကုတင်ပေါ်ကို တက်လာတယ်။ နုနုရှိန်ရဲ့ ဘယ်ဘက်မှာ ဖိုးလုံး၊ ညာဘက်မှာ စိုးထွန်း။ ယောက်ျားနှစ်ယောက်ရဲ့ အလယ်မှာ ရောက်နေတဲ့ နုနုရှိန်ဟာ သိုးငယ်လေးတစ်ကောင်လို တုန်ရီနေတယ်။

ဒါပေမယ့် ဒီတုန်ရီမှုက ကြောက်စိတ်သက်သက် မဟုတ်တော့ဘူး။ လူကောင်ထွားထွား ယောက်ျားနှစ်ယောက်ရဲ့ အငွေ့အသက်၊ ချွေးနံ့၊ နဲ့ ရမ္မက်အကြည့်တွေက သူမကို မူးဝေစေတယ်။ “ဆရာမ… ဒီညတော့ ဆရာမ မနားရတော့ဘူးနော်” စိုးထွန်းက နုနုရှိန်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းကို ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း စုပ်နမ်းလိုက်သလို၊ ဖိုးလုံးက နုနုရှိန်ရဲ့ လည်တိုင်နဲ့ ရင်သားတွေကို နယ်ဖတ်နေတယ်။ လက်လေးဖက်က သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ကို ပြေးလွှားနေတာမို့ နုနုရှိန်မှာ ဘယ်ကို အာရုံစိုက်ရမှန်း မသိတော့ဘူး။ သူတို့နှစ်ယောက်က နုနုရှိန်ကို ကုတင်ပေါ် မှာ လက်ထောက်ပြီး လေးဘက်ကုန်းခိုင်းလိုက်တယ်။ နုနုရှိန်ရဲ့ ဖြူဖွေးတောင့်တင်းတဲ့ တင်ပါးဆုံကြီးနှစ်ခုက နောက်ကို ကားထွက်နေပြီး၊ ပေါင်တန်ဖွေးဖွေးကြီးတွေကြားက စိုရွှဲနေတဲ့ စောက်ဖုတ်နီတာရဲလေးက ပြူးထွက်နေတယ်။

“စိုးထွန်း… မင်းက ရှေ့ကနေ ဆရာမ ပါးစပ်ကို လိုးပေးလိုက်… ငါက နောက်ကလိုးမယ်” ဖိုးလုံးက ဦးဆောင်ပြီး ပြောတယ်။ စိုးထွန်းက ကုတင်ပေါ်တက်၊ နုနုရှိန်ရဲ့ မျက်နှာရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး သူ့ရဲ့ ကြီးမားတဲ့ လီးကြီးကို နုနုရှိန်ရဲ့ ပါးစပ်ထဲ ထိုးထည့်လိုက်တယ်။ “အွတ်… အွတ်…” နုနုရှိန် မငြင်းဆန်နိုင်တော့ဘူး။ ပါးစပ်ထဲမှာ စိုးထွန်းရဲ့လီးနဲ့ ပြည့်နေသလို၊ နောက်မှာလည်း ဖိုးလုံးက နေရာယူနေပြီ။ ဖိုးလုံးက သူ့ရဲ့ လီးကို နုနုရှိန်ရဲ့ စောက်ဖုတ်ဝမှာ တေ့ပြီး တဆုံး ထိုးသွင်းလိုက်တယ်။”ဗြစ်… ဒုတ်…” “အီး…!” ခဏကြာတော့ ဖိုးလုံးက ရပ်လိုက်တယ်။ “စိုးထွန်း… မင်းက အရှေ့ပေါက်ကိုလိုးကွာ.. ငါက‌ နေက်ပေါက်ကိုလိုးမယ်” ဒီစကားကြားတော့ နုနုရှိန် မျက်လုံးပြူးသွားတယ်။ “ဟင့်အင်း… မဖြစ်ဘူး… သေလိမ့်မယ်… မဆံ့ဘူး…” သူမ ပါးစပ်ကနေ လွှတ်ခနဲ ငြင်းမိတယ်။

တစ်ချောင်းတည်း ဝင်တာတောင် ပြည့်ကြပ်နေတာ၊ နှစ်ချောင်းပြိုင်ဝင်ရင် ကွဲထွက်သွားလိမ့်မယ်လို့ တွေးမိတယ်။ ဒါပေမယ့် သူတို့က နားမထောင်ဘူး။ နုနုရှိန်ကို ခေါင်းအုံးပေါ် မှောက်ခိုင်းပြီး ဖင်ကို ထောင်ထားခိုင်းတယ်။ ဖိုးလုံးက ဆီယူလာပြီး နုနုရှိန်ရဲ့ စအိုဝလေးကို သုတ်လိမ်းပေးတယ်။ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ လက်ချောင်းတွေနဲ့ ကျယ်အောင် ချဲ့ပေးတယ်။ “စိတ်လျှော့ထား ဆရာမ… ပြီးရင် ကောင်းသွားမယ်” စိုးထွန်းက အောက်ဘက်ကနေ နေရာယူပြီး သူ့ရဲ့ လီးကြီးကို စောက်ဖုတ်ထဲ အရင် ထိုးသွင်းလိုက်တယ်။ “ဗြစ်…” အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဖိုးလုံးက အပေါ်ကနေ မိုးပြီး သူ့ရဲ့ လီးကို ဆီရွှဲနေတဲ့ စအိုဝမှာ တေ့ပြီးဖြည်းဖြည်းချင်း ဖိသွင်းတယ်။ “အား….!!!! နာတယ်… နာတယ်… …” နုနုရှိန် အော်ဟစ် ရုန်းကန် ပေမယ့် စိုးထွန်းက သူမရဲ့ ခါးကို တင်းတင်းဖက်ထားပြီး မရုန်းနိုင်အောင် ထိန်းပေးထားတယ်။

“ဗြွတ်… ဒုတ်…!” “ငြိမ်ငြိမ်နေ ဆရာမ… အသက်ရှူ…” သူတို့နှစ်ယောက်က ခဏ ငြိမ်နေပေးတယ်။ နုနုရှိန် အသားကျအောင် စောင့်ပေးတာ။ နာကျင်မှုက တဖြည်းဖြည်း လျော့သွားပြီး မွတ်သိပ်မှုနဲ့ သာယာမှုက နေရာယူလာတယ်။ “လုပ်… လုပ်ကြတော့…” နုနုရှိန်ဆီက ခွင့်ပြုသံ ထွက်လာတာနဲ့ သူတို့နှစ်ယောက် စတင် လှုပ်ရှားတော့တယ်။ “ဖတ်… ဖတ်… ဖွတ်… ဗြစ်…” သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ စည်းချက်က ညီတယ်။ တစ်ယောက်ဝင်ရင် တစ်ယောက်ထွက်၊ တစ်ခါတလေ နှစ်ယောက်လုံး တပြိုင်တည်း ဆောင့်သွင်းလိုက်တဲ့အခါ နုနုရှိန်မှာ အသက်ရှူဖို့တောင် မေ့သွားရတယ်။ “အ… ကောင်းတယ်… အရမ်းကျပ်တာပဲ… ထိတယ်… အိုး…” အဲဒီညက စပြီး ဒေါ်နုနုရှိန်ရဲ့ ဘဝက ပြောင်းလဲသွားတယ်။

နေ့ခင်းဘက် ကျောင်းမှာတော့ သူမဟာ စာသင်ကောင်းပြီး စည်းကမ်းကြီးတဲ့ အပျိုကြီး ဆရာမ ဒေါ်နုနုရှိန်အဖြစ် ကျက်သရေရှိရှိ နေထိုင်တယ်။ ဆံပင်ကို သေသပ်စွာထုံး၊ ရင်ဖုံးအင်္ကျီကို လုံလုံခြုံခြုံ ဝတ်လို့ပေါ့။ ဒါပေမယ့် ကျောင်းဆင်းလို့ ညရောက်ပြီဆိုရင်တော့ သူမရဲ့ အိမ်ကလေးက “ကာမနန်းတော်” ဖြစ်သွားတယ်။ စိုးထွန်းနဲ့ ဖိုးလုံးက သူမရဲ့ သစ္စာရှိ ကျွန်တွေ၊ သူမရဲ့ အချစ်တော်တွေ ဖြစ်လာကြတယ်။ တခါတလေ သုံးယောက်သား အတူတူ ရေချိုးကြတယ်။ တခါတလေ နုနုရှိန်က ကုလားထိုင်မှာ ထိုင်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ကို စိတ်တိုင်းကျ ပြုစုခိုင်းတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ကလည်း နုနုရှိန်ရဲ့ အလိုကျ ဖြည့်ဆည်းပေးကြတယ်။

နုနုရှိန်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်၊ အထူးသဖြင့် သူမရဲ့ စွဲမက်စရာ တင်ပါးကြီးတွေနဲ့ ပြည့်ဖြိုးတဲ့ ရင်သားတွေဟာ သူတို့နှစ်ယောက်အတွက် ဘယ်တော့မှ မရိုးနိုင်တဲ့ စားကျက်မြေ ဖြစ်လာတယ်။ ညနေခင်း နေဝင်ရီတရောအချိန်။ ဒေါ်နုနုရှိန်တစ်ယောက် မှန်တင်ခုံရှေ့မှာ ထိုင်ရင်း အလှပြင်နေတယ်။ ဒီည စိုးထွန်းနဲ့ ဖိုးလုံး လာကြလိမ့်မယ်။ သူမ ဝတ်ထားတာက ခရမ်းရင့်ရောင် ရင်ဖုံးအင်္ကျီ ကျပ်ကျပ်လေးနဲ့ ပါတိတ်ထမီအပါးလေး။ အသက်၄၀ ကျော်ပြီ ဆိုပေမယ့် မှန်ထဲမှာ ပေါ်နေတဲ့ သူမရဲ့ ရင်သားမို့မို့ကြီးတွေက အပျိုလေးတွေ ရှုံးလောက်အောင် မာတင်းနေဆဲ။ ခါးအောက်ပိုင်းက ကားစွင့်နေတဲ့ တင်ပါးဆုံကြီးတွေက ထိုင်နေတာတောင် ဘေးကို အိထွက်နေတယ်။ “တီ… တီ…” အိမ်ရှေ့မှာ ကားဟွန်းသံ ကြားလိုက်ရတယ်။ ဒီရွာလေးထဲကို ကားဝင်လာခဲတာမို့ နုနုရှိန် အံ့သြသွားတယ်။

“ဘယ်သူပါလိမ့်” ဆိုပြီး အိမ်ရှေ့ထွက်ကြည့်လိုက်တော့ အနက်ရောင် ကားတစ်စီး ထိုးရပ်ထားတာ တွေ့ရတယ်။ ကားပေါ်ကနေ ဆင်းလာတဲ့ လူတစ်ယောက်။ အသက်၄၀ ကျော် ဝတ်စားထားပုံ သေသပ်ပြီး ကျက်သရေရှိတဲ့ လူကြီးတစ်ယောက်။ သူက မျက်မှန်ကို ပင့်တင်ရင်း နုနုရှိန်ကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။ နုနုရှိန်ရဲ့ နှလုံးခုန်သံတွေ ရပ်တန့်သွားသလိုပဲ။ အဲဒီ မျက်နှာ၊ အဲဒီ အကြည့်… သူမ ဘယ်တော့မှ မမေ့နိုင်တဲ့ သူ။ “ကို… ကိုမင်းမောင်…” မင်းမောင်က ခြံဝင်းထဲ ဝင်လာတယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေမှာ မျက်ရည်စတွေ ဝဲနေတယ်။ “နု… ကိုယ့်ရဲ့ နု… နောက်ဆုံးတော့ တွေ့ပြီပေါ့ကွာ” မင်းမောင်ရဲ့ အသံက တုန်နေတယ်။ နုနုရှိန် ခြေလှမ်းတွေ နောက်ဆုတ်မိတယ်။

သူမရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ရှုပ်ထွေးသွားတယ်။ သူက သူဌေးသမီးနဲ့ အိမ်ထောင်ကျပြီး နိုင်ငံခြားမှာ ပျော်နေတဲ့လူ မဟုတ်လား။ ဘာလို့ ဒီရွာလေးကို ရောက်လာရတာလဲ။ “ရှင်… ရှင် ဘာလာလုပ်တာလဲ… ” “နုရယ်… မင်း အထင်လွဲနေတာပါ… ကိုယ် ဘယ်သူ့ကိုမှ မယူခဲ့ဘူး။ မိဘတွေ စီစဉ်တဲ့ မင်္ဂလာပွဲကို ကိုယ် ဖျက်သိမ်းပြီး အိမ်ပေါ်က ဆင်းခဲ့တာ။ ကိုယ် နိုင်ငံခြားသွားတာ ပိုက်ဆံရှာဖို့… ပြန်လာရင် မင်းကို တောင်းရမ်းဖို့လေ” နုနုရှိန် ကျောက်ရုပ်လို ဖြစ်သွားတယ်။”ဒါ… ဒါဆို သတင်းတွေက…” “အဲဒါ ကိုယ့်မိဘတွေက မင်း စိတ်ပျက်ပြီး နောက်လူယူသွားအောင် တမင် လွှင့်ခဲ့တဲ့ သတင်းတွေပါ နုရယ်… ကိုယ် ပြန်လာတော့ မင်းက ခြေရာ ဖျောက်သွားပြီ။

ကိုလိုက်ရှာနေတာ (၁၀) နှစ်ကျော်ပြီ… အခုမှ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ပြောပြလို့ ဒီရွာမှာမှန်း သိပြီး ချက်ချင်း လိုက်လာခဲ့တာ” နုနုရှိန်ရဲ့ ကမ္ဘာကြီး ပြိုလဲသွားပြီ။ သူမ ထင်ထားသလို မင်းမောင်က သစ္စာဖောက် မဟုတ်ဘူး။ သူက သူမအတွက် တစ်ဘဝလုံး အပျိုကြီး/လူပျိုကြီး လုပ်ပြီး စောင့်ထိန်းခဲ့တာ။ သူမကသာ…။ မင်းမောင်က နုနုရှိန်ကို ငေးကြည့်လိုက်တယ်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ နုနုရှိန်ဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ၂၀ က ချစ်သူလေး အတိုင်းပါပဲ။ “နုရယ်… မင်းက လှတုန်းပဲနော်… မဟုတ်ဘူး… အရင်ကထက်တောင် ပိုပြီး လှလာသလိုပဲ” မင်းမောင်ရဲ့ အကြည့်က နုနုရှိန်ရဲ့ ရင်ဖုံးအင်္ကျီအောက်က ရုန်းကန်နေတဲ့ နို့အုံကြီးတွေဆီ ရောက်သွားတယ်။ ပြီးတော့ ထမီအောက်က ကားထွက်နေတဲ့ တင်ပါးကြီးတွေဆီ။ နုနုရှိန်ရဲ့ ခါးလေးကို ဖွဖွလေး ဖက်လိုက်တယ်။ နုနုရှိန် တုန်တက်သွားတယ်။

မင်းမောင်ရဲ့ အထိအတွေ့က နူးညံ့တယ်။ မြတ်နိုးမှု ပါတယ်။ စိုးထွန်းနဲ့ ဖိုးလုံးတို့ရဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့၊ ရမ္မက်သက်သက်သာ ရှိတဲ့ အထိအတွေ့တွေနဲ့ မတူဘူး။ (ကိုမင်းမောင်ရယ်… ဒီနို့ကြီးတွေကို မနေ့ညကတင် ကောင်လေးတစ်ယောက်က စို့ခဲ့တာ… ဒီတင်ပါးကြီးတွေကို နောက်တစ်ယောက်က ဖြဲပြီး စိတ်တိုင်းကျ လိုးခဲ့တာ ရှင်သာ သိရင်…) နုနုရှိန်ရဲ့ မျက်ရည်တွေ ဒလဟော စီးကျလာတယ်။ “နု… ဘာလို့ ငိုတာလဲ…. စိတ်မကောင်း မဖြစ်ပါနဲ့တော့ကွာ… ဒီနေ့ကစပြီး တို့နှစ်ယောက် ဘယ်တော့မှ မခွဲတော့ဘူးနော်” မင်းမောင်က သူမကို ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းပြီး ဖက်ထားတယ်။ နုနုရှိန်က မင်းမောင်ရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ထုရင်း ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးတော့တယ်။

“ကျွန်မ… ကျွန်မ မှားသွားပြီ ကိုမင်းမောင်ရယ်… ကျွန်မ ညစ်ပတ်နေပြီ… ကျွန်မက ရှင့်အတွက် မထိုက်တန်တော့ဘူး…”လို့ စိတ်ထဲကနေ အော်ဟစ်နေမိပေမယ့် ပါးစပ်ကတော့ “ဝမ်းသာလို့ပါ” လို့ပဲ လိမ်ပြောလိုက်ရတယ်။ သူမရဲ့ ကိုယ်လုံးအိအိကြီးကို မင်းမောင်က ဖက်ထားရင်း ကျောပြင်ကို သပ်ပေးနေတယ်..။ မင်းမောင် ရောက်လာပြီး သုံးရက်လောက်အကြာ မနက်ခင်းတစ်ခုမှာပေါ့။ နုနုရှိန် အိပ်ရာထထချင်း ခေါင်းမူးပြီး ရင်ထဲက ပျို့တက်လာတယ်။ အိမ်သာထဲ ပြေးဝင်ပြီး အန်လိုက်ရတာ အူတွေအသည်းတွေပါ ထွက်မတတ်ပါပဲ။ ရုတ်တရက် သူမ ခေါင်းထဲမှာ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သလို အတွေးတစ်ခု ဝင်လာတယ်။ “ရာသီ… ငါ ရာသီမလာတာ နှစ်လလောက် ရှိပြီပဲ” လွန်ခဲ့တဲ့ လတွေမှာ စိုးထွန်းနဲ့ ဖိုးလုံးတို့ရဲ့ ရက်ရက်စက်စက် မျိုးစေ့ချမှုတွေကို ပြန်မြင်ယောင်လာတယ်။

သူတို့နှစ်ယောက်က အကာအကွယ်မပါဘဲ အထဲမှာပဲ ပြီးခဲ့ကြတာ များပြီလေ။ နုနုရှိန် လက်တုန်တုန်နဲ့ သူမရဲ့ ဗိုက်သားပြင်ပြားပြားလေးကို စမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ “ဘုရား… ဘုရား… ငါ ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာလား… အသက်ကြီးမှ ဗိုက်ကြီးတာလား” ဒီဗိုက်ထဲက ကလေးက ဘယ်သူ့ကလေးလဲ။ စိုးထွန်းလား… ဖိုးလုံးလား…။ ဘယ်သူ့ကလေးပဲ ဖြစ်ဖြစ် မင်းမောင် သိလို့မဖြစ်ဘူး။ အဲဒီနေ့ ညနေမှာပဲ နုနုရှိန်က မင်းမောင်ကို ညစာစား ဖိတ်လိုက်တယ်။ “ကိုမင်းမောင်… နုလေ… တစ်ယောက်တည်း အိပ်ရတာ ကြောက်လို့… ဒီည နု အိမ်မှာပဲ အိပ်ပေးပါလား” နုနုရှိန်က မျက်လွှာချပြီး ရှက်သလိုလိုနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ မင်းမောင်ကတော့ သူ့ချစ်သူရဲ့ တောင်းဆိုမှုကို မငြင်းဆန်ပါဘူး။ ညစာစားပြီးတော့ မီးတွေပိတ်၊ ဖယောင်းတိုင်မီး မှိန်မှိန်လေးပဲ ထွန်းထားတယ်။

နုနုရှိန်က ရေချိုးပြီး ခါတိုင်းထက် ပိုပါးတဲ့ ပိုးသား ညဝတ်အင်္ကျီလေးကို ဝတ်ထားတယ်။ အတွင်းခံ မဝတ်ထားလို့ သူမ လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း နို့သီးခေါင်းလေးတွေက အင်္ကျီပါးအောက်ကနေ ထိုးထွက်နေတယ်။ “နု… မင်း အရမ်းလှတာပဲ” မင်းမောင်က ကုတင်ဘေးမှာ ထိုင်ရင်း တံတွေးမြိုချတယ်။ နုနုရှိန်က မင်းမောင်ရဲ့ ပေါင်ပေါ်ကို တက်ခွထိုင်လိုက်တယ်။ သူမရဲ့ တင်ပါးဆုံကြီးတွေနဲ့ မင်းမောင်ရဲ့ ပေါင်ကြားကို ပွတ်တိုက်ပေးရင်း မင်းမောင်ရဲ့ လည်ပင်းကို ဖက်၊ နှုတ်ခမ်းတွေကို အရင် စနမ်းလိုက်တယ်။ သူမရဲ့ အနမ်းတွေက အရင်လို ရိုးအတာ မဟုတ်တော့ဘူး။ စိုးထွန်းနဲ့ ဖိုးလုံးဆီက သင်ယူထားတဲ့ အတတ်ပညာတွေနဲ့ မင်းမောင်ရဲ့ စိတ်ကို လှုပ်နှိုးလိုက်တာ။

လျှာဖျားလေးနဲ့ ကလိလိုက်၊ နှုတ်ခမ်းကို စုပ်လိုက် လုပ်ပေးတော့ မင်းမောင် တစ်ယောက် စိတ်ထိန်းနိုင်စွမ်း ကုန်ဆုံးသွားတော့တယ် “နုရယ်… ချစ်လိုက်တာကွာ…” မင်းမောင်က နုနုရှိန်ကို ကုတင်ပေါ် လှဲချလိုက်တယ်။ သူက နုနုရှိန်ရဲ့ အင်္ကျီကို ဆွဲချွတ်လိုက်တဲ့အခါ ဖွံ့ထွားတင်းရင်းနေတဲ့ ရင်သားအစုံက ထွက်ကျလာတယ်။ ကိုယ်ဝန်ရှိစမို့လို့လား မသိ၊ နို့အုံတွေက ပိုကြီးပြီး သွေးကြောစိမ်းလေးတွေ ယှက်သန်းနေတာက ပိုပြီး ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေတယ်။ “အင်း… ကိုမင်းမောင်… ပြင်းပြင်းလေး စို့ပေး…”မင်းမောင်က အဝတ်တွေ ချွတ်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ ပစ္စည်းကို ထုတ်လိုက်တယ်။ သူ့ဟာက သာမန် အရွယ်အစားလောက်ပါပဲ။

စိုးထွန်းရဲ့ အကြီးကြီးနဲ့ ယှဉ်ရင် ဘာမှ မဟုတ်ပေမယ့်၊ နုနုရှိန်ကတော့ အံ့သြချင်ယောင် ဆောင်ပေးလိုက်တယ်။ “အို… ကိုမင်းမောင့်ဟာက ကြီးလာလိုက်တာ…” မင်းမောင် ကျေနပ်သွားတယ်။ သူက နုနုရှိန်ရဲ့ ပေါင်ကြားမှာ နေရာယူပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝင်ရောက်တယ်။ တကယ်တမ်းကျတော့ နုနုရှိန်ရဲ့ စောက်ဖုတ်က စိုးထွန်းတို့ ဖိုးလုံးတို့ လက်ချက်နဲ့ ကျယ်နေပြီ။ အရည်တွေကလည်း ရွှဲနေပြီ။ မင်းမောင် ဝင်လိုက်တာနဲ့ “ဗျွတ်” ခနဲ အလွယ်တကူ ဝင်သွားတယ်။ “နုရာ… မင်းဟာလေးက စိုရွှဲနေတာပဲ… အရမ်းစိတ်တွေထနေလို့လား” “ဟုတ်တယ်… ကိုမင်းမောင်… နု မနေနိုင်တော့လို့ပါ… လုပ်ပါ… မြန်မြန်လုပ်ပေးပါ” မင်းမောင်က အားရပါးရ ဆောင့်တယ်။ နုနုရှိန်က အောက်ကနေ ကော့ပေးတယ်။ ကိစ္စပြီးသွားလို့ မင်းမောင် ဘေးနားမှာ အမောဖြေနေချိန်၊ နုနုရှိန်ကတော့ ဗိုက်ကို ပွတ်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။ နောက်မနက်မှာတော့ နုနုရှိန်က မင်းမောင်ကို ပူဆာတော့တယ်။

“ကိုမင်းမောင်… နုတို့ မင်္ဂလာဆောင်ကို ဒီရွာမှာပဲ အမြန်ဆုံး လုပ်ရအောင်နော်… ရန်ကုန်ပြန်ဖို့ အချိန်မစောင့်ချင်တော့ဘူး” ရွာထဲမှာ သတင်းဖြန့်လိုက်တယ်။ “ဆရာမ ဒေါ်နုနုရှိန်က သူ့ငယ်ချစ် သူဌေးကြီးနဲ့ ပြန်တွေ့ပြီး မင်္ဂလာဆောင်တော့မယ်” ဆိုတဲ့ သတင်းပေါ့။ တစ်ရွာလုံး အုတ်အော်သောင်းတင်း ဖြစ်သွားတယ်။ ရွာသူရွာသားတွေက “ဆရာမ ကံကောင်းလိုက်တာ၊ အပျိုကြီးဘဝ ကျွတ်ပြီ” ဆိုပြီး ဝိုင်းဝန်း ဂုဏ်ပြုကြတယ်။ နုနုရှိန်က မင်္ဂလာဆောင်အတွက် အလုပ်ရှုပ်ချင်ယောင် ဆောင်နေရတယ်။ မင်္ဂလာဆောင် ဝတ်စုံအတွက် အပ်ချုပ်ဆိုင် သွားတိုင်း၊ သူမရဲ့ ဗိုက်က ထွက်လာမှာကို စိုးရိမ်လို့ ခါးပတ်ပျော့ပျော့လေးတွေနဲ့ ဖုံးကွယ်ရတယ်။ ဒါပေမယ့် အရာအားလုံးက ချောမွေ့မနေပါဘူး။ မင်္ဂလာပွဲမတိုင်ခင် နှစ်ရက်အလို ညနေခင်းပေါ့။

မင်းမောင်က “မင်္ဂလာဆောင်အတွက် လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတချို့ မြို့မှာ သွားဝယ်လိုက်ဦးမယ် နု… မနက်ဖြန် ညနေမှ ပြန်ရောက်မယ်” လို့ ပြောပြီး ထွက်သွားတယ်။ နုနုရှိန်ကတော့ မျက်နှာငယ်လေးနဲ့ လိုက်ပို့ပေးတယ်။ ည (၉) နာရီလောက် ရောက်တော့ ခြံနောက်ဖေး တံခါးကို ခေါက်သံ ကြားလိုက်ရတယ်။ နုနုရှိန် တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်တာနဲ့ စိုးထွန်းနဲ့ ဖိုးလုံးက အခန်းထဲကို ဝင်လာကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ မျက်နှာတွေက မူမမှန်ဘူး။ အရက်နံ့ သင်းသင်းလေး ရနေပြီး မျက်လုံးတွေက ရမ္မက်မီးတောက်တွေနဲ့ တောက်ပနေတယ်။ “ဆရာမ… မင်္ဂလာမဆောင်ခင် ကျွန်တော်တို့ကို နှုတ်ဆက်ပွဲ လုပ်ပေးရမယ်လေ” ဖိုးလုံးက ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ နုနုရှိန်ကို ပွေ့ဖက်လိုက်တယ်။ စိုးထွန်းကတော့ စကားမပြောဘဲ နုနုရှိန်ရဲ့ အိမ်နေရင်း ဝတ်ထားတဲ့ ထမီကို ဆွဲချွတ်လိုက်တယ်။ ဒီည သူတို့ ဆက်ဆံပုံက အရင်ရက်တွေနဲ့ မတူဘူး။ သဝန်တိုစိတ်နဲ့ တပ်မက်စိတ်တွေ ပေါင်းပြီး “ပိုးဆိုးပက်စက်” ကို လုပ်ကြတာ။

“ဆရာမရဲ့ ဒီနို့ကြီးတွေကို ဟိုလူကြီး စို့ရတော့မှာပေါ့… ” ဖိုးလုံးက နုနုရှိန်ရဲ့ ကိုယ်ဝန်ကြောင့် ပိုပြီး ကြီးထွားတင်းရင်းနေတဲ့ နို့အုံကြီးတွေကို အားမနာတမ်း ဆွဲညှစ်တယ်၊ ပါးစပ်နဲ့ ငုံခဲပြီး စို့တယ်။ နုနုရှိန်မှာ နာလည်း နာ၊ ကောင်းလည်း ကောင်းနဲ့ လူးလိမ့်နေရတယ်။ “အ… ကိုက်… ကိုက်ပါနဲ့… အ…” အောက်ပိုင်းမှာတော့ စိုးထွန်းက နေရာယူထားတယ်။ သူက နုနုရှိန်ရဲ့ ပေါင်တွေကို ဖြဲကားပြီး သူ့ရဲ့ လီးကြီးကို အရှိန်နဲ့ ဆောင့်သွင်းတယ်။ “ဗြစ်… ဒုတ်…” “အား…!” နုနုရှိန်ရဲ့ စောက်ဖုတ်အတွင်းသားတွေက သူ့လီးကြီးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆွဲညှစ်ထားတယ်။ စိုးထွန်းက ဒီည ညှာတာဖို့ စိတ်ကူးမရှိဘူး။ “ခံစမ်း ဆရာမ… ခင်ဗျားကို ဟိုကောင် မလိုးခင် ကျွန်တော်တို့ ဝအောင် လိုးထားရမယ်… ” စိုးထွန်းက အချက်ပေါင်းများစွာ တရစပ် ဆောင့်တယ်။

နုနုရှိန်ရဲ့ ကိုယ်လုံးကြီးက ကုတင်ပေါ်မှာ တုန်ခါနေတယ်။ ဖိုးလုံးက နုနုရှိန်ကို ကုတင်စွန်းမှာ မှောက်ခိုင်းပြီး နောက်ကနေ ဆောင့်တယ်။ တင်ပါးဆုံကြီးတွေကို ရိုက်နှက်ပြီး ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း လုပ်တယ်။ မနက်မိုးလင်းခါနီးအထိ နုနုရှိန်ရဲ့ အခန်းထဲမှာ အသားချင်း ရိုက်ခတ်သံတွေ၊ ညည်းညူသံတွေဆူညံ‌နေ တယ်။ နုနုရှိန်တစ်ယောက် မောပန်းနွမ်းနယ်ပြီး ပေမယ့် ကျေနပ်မှု အပြည့်နဲ့ အိပ်ပျော်သွားခဲ့ရတယ်။ မင်္ဂလာဆောင်တဲ့နေ့ ရောက်ပါပြီ။ နုနုရှိန်က ရွှေရောင် မင်္ဂလာဝတ်စုံ၊ ပန်းတွေ၊ မိတ်ကပ်တွေနဲ့ အရမ်းလှနေတယ်။ ရွာက လူတွေက “ဆရာမကြီးက အသက်ကြီးမှ ပိုလှလာတယ်၊ နုဖတ်နေတာပဲ” လို့ ချီးကျူးကြတယ်။ ဘေးနားက မင်းမောင်ကတော့ ပြုံးပျော်ပြီး ဂုဏ်ယူနေတယ်။ ဒါပေမယ့်ပရိသတ်ထဲမှာ စိုးထွန်းနဲ့ ဖိုးလုံး ရှိနေတယ်။ သူတို့က မင်္ဂလာဆောင် လာကူသလိုလိုနဲ့ နုနုရှိန်ကို မျက်စပစ်ပြနေတယ်။

ညဘက်ရောက်တော့ မင်းမောင် အိမ်ထဲ ဝင်ဖို့ ပြင်တဲ့အချိန်မှာ ရွာ့ထုံးစံအတိုင်း ရွာက ကာလသားတွေနဲ့ အပျိုတွေက ခြံရှေ့မှာ “ရွှေကြိုးတား” ကြတယ်။”သတို့သားကြီး… အခန်းထဲ ဝင်ချင်ရင် ငွေပေးမှ ရမယ်… ဒီကြိုးကို ကျော်ချင်ရင် ညှိနှိုင်းရမယ်ဟေ့” ဆူညံပွက်လောရိုက်နေကြတယ်။ မင်းမောင်ကလည်း ပျော်ပျော်ပါးပါးမို့ ပိုက်ဆံအိတ်ထုတ်၊ စျေးဆစ်၊ ရယ်မောပြီး အချိန်ကုန်နေကြတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ “ဂျောက်…” ရုတ်တရက် အခန်းပြတင်းပေါက် ပွင့်သွားပြီး လူနှစ်ယောက် ခုန်ဝင်လာတယ်။ စိုးထွန်းနဲ့ ဖိုးလုံး။ “ဟင်… နင်… နင်တို့…” နုနုရှိန် လန့်သွားတယ်။ “တိုးတိုးနေ ဆရာမ… အပြင်မှာ ရွှေကြိုးတားနေတုန်း ခဏလေး ဝင်ချစ်မလို့” ဖိုးလုံးက ပြောရင်း အခန်းတံခါးကို ဂျက်ထိုးလိုက်တယ်။ အချိန်မရှိဘူး။ အပြင်မှာ မင်းမောင်က ပိုက်ဆံပေးပြီးတာနဲ့ ဝင်လာတော့မှာ။

“အချိန်မရှိဘူး ဆရာမ… ကုန်းလိုက်” စိုးထွန်းက အမိန့်ပေးတယ်။ နုနုရှိန် မငြင်းရဲဘူး။ ငြင်းရင် အသံထွက်ပြီး အပြင်က ကြားသွားမှာ စိုးရတယ်။ သူမက မင်္ဂလာခုတင်ပေါ်မှာပဲ လက်ထောက်ပြီး လေးဘက်ကုန်းပေးလိုက်တယ်။ ရွှေရောင် ထမီကို လှန်တင်လိုက်တော့ သူမရဲ့ ဖွေးဥနေတဲ့ တင်ပါးကြီးတွေ ပေါ်လာတယ်။ “မြန်မြန်လုပ်နော်… သူ ဝင်လာတော့မယ်” နုနုရှိန်က တုန်တုန်ရီရီနဲ့ ပြောတယ်။ “စိတ်ချ… နှစ်ယောက်ပြိုင် လိုးပေးမယ်” စိုးထွန်းက အရင်လိုပဲ အောက်ကနေ နေရာယူတယ်။ ဖိုးလုံးက အနောက်ကနေ နေရာယူတယ်။ “ဗြစ်…” စိုးထွန်းရဲ့ လီးကြီးက စောက်ဖုတ်ထဲကို အရင် ဝင်ရောက်သွားတယ်။ “အ…” နုနုရှိန် ပါးစပ်ကို လက်ဝါးနဲ့ ပိတ်လိုက်ရတယ်။ အပြင်က ရယ်သံတွေ၊ အော်ဟစ်သံတွေကြောင့် သူမရဲ့ ညည်းသံကို ဘယ်သူမှ မကြားနိုင်ဘူး။

ချက်ချင်းပဲ ဖိုးလုံးက တံတွေးဆွတ်ပြီး သူမရဲ့ စအိုဝကို ထိုးသွင်းလိုက်တယ်။ “ဒုတ်…!” “အွတ်…!” မင်္ဂလာဆောင် ဝတ်စုံပြည့်နဲ့ ကုန်းနေတဲ့ နုနုရှိန်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို လီးနှစ်ချောင်းက ပြိုင်တူ စီးဝင်သွားတယ်။ “ဖတ်… ဖတ်… ဖတ်…” သူတို့ အချိန်မဆွဲဘူး။ အားကုန် ဆောင့်ကြတယ်။အပြင်မှာတော့မင်း‌မောင် ကငွေပေးပြီး ဝင်ဖို့ ကြိုးစားနေပြီး အတွင်းမှာ သူ့မိန်းမကိုတခြားကောင်တွေဝင်လိုးနေတာသူမသိဘူး “ကောင်းတယ်… ဆရာမ… သတို့သမီးလေးကို လိုးရတာ အရမ်းမိုက်တယ်” စိုးထွန်းက တီးတိုးရေရွတ်ရင်း သူမရဲ့ နို့တွေကို အင်္ကျီပေါ်ကနေ ဆွဲညှစ်တယ်။ ဖိုးလုံးက နောက်ကနေ တင်ပါးကြီးတွေကို ရိုက်ရင်း ဆောင့်တယ်။ (၅) မိနစ်လောက်အတွင်းမှာပဲ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး နုနုရှိန်ရဲ့ အထဲမှာ ပန်းထုတ်လိုက်ကြတယ်။

“သွားတော့မယ် ဆရာမ… မင်္ဂလာဦးည ပျော်ရွှင်ပါစေ” သူတို့နှစ်ယောက် ပြတင်းပေါက်ကနေ ပြန်ခုန်ထွက်သွားကြတယ်။ အခန်းထဲမှာ နုနုရှိန် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ ပေါင်ကြားမှာ အရည်တွေက စီးကျနေတယ်။ စိုးထွန်းနဲ့ ဖိုးလုံးရဲ့ သုတ်ရည်တွေ၊ ပြီးတော့ သူမရဲ့ အရည်တွေ ရောနှောနေတယ်။ “ဒုက္ခပဲ… ကိုမင်းမောင် ဝင်လာတော့မယ်” အပြင်မှာ “ဟေး… ဝင်လို့ရပြီဟေ့…” ဆိုတဲ့ အသံကြားရပြီ။ နုနုရှိန် အမြန်ဆုံး အခန်းထောင့်က ရေချိုးခန်း ထဲကို ပြေးဝင်လိုက်တယ်။ ရေဘုံဘိုင်ကို ဖွင့်လိုက်တယ်။ သူမရဲ့ ထမီကို မလှန်ဘဲ ဒီတိုင်း ပင့်တင်လိုက်တယ်။ သူမရဲ့ စောက်ဖုတ်ကြီးက ရဲပြီး ဖောင်းကားနေတယ်။ အပေါက်ဝက ဟနေပြီး အရည်ဖြူဖြူတွေ စီးကျနေတာကို တွေ့ရတော့ သူမ ရင်တုန်သွားတယ်။

“ဒါတွေကို ကိုမင်းမောင် မြင်လို့ မဖြစ်ဘူး” နုနုရှိန်က ရေခွက်နဲ့ ရေကို ခပ်ပြီး စောက်ဖုတ်ကို အားရပါးရ ပက်ပြီး ဆေးတယ်။ လက်ချောင်းတွေနဲ့ အတွင်းထဲကို နှိုက်ပြီး ကျန်နေတဲ့ အရည်တွေကို ယက်ထုတ်တယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူမရဲ့ စအိုဝကိုပါ လက်နဲ့ သန့်ရှင်းရေး လုပ်လိုက်တယ်။ ဖိုးလုံးရဲ့ လက်ချက်ကြောင့် နည်းနည်း ဟနေသေးပေမယ့် ရေအေးအေးနဲ့ ဆေးလိုက်တော့ သက်သာသွားတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ တစ်သျှူးတွေနဲ့ ခြောက်အောင် သုတ်၊ ပေါင်ဒါလေး နည်းနည်း ပြန်တို့ပြီး ထမီကို ပြန်ချလိုက်တယ်။ ရေချိုးခန်းထဲကနေ သူမ ပြန်ထွက်လာတဲ့ အချိန်မှာပဲ အခန်းတံခါး ပွင့်သွားတယ်။ “နု… ကိုယ် ရောက်ပြီ… ဟိုကောင်တွေကွာ တော်တော်နဲ့ မလွှတ်ဘူး” မင်းမောင်က ပြုံးပြုံးကြီး ဝင်လာတယ်။

နုနုရှိန်က ကုတင်ဘေးမှာ မတ်တပ်ရပ်ရင်း အပြုံးလေးနဲ့ ကြိုဆိုလိုက်တယ်။ ” ကိုမင်းမောင်… နု စောင့်နေတာ ကြာလှပြီ” ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းတဲ့ ခြံကျယ်ကြီးတစ်ခုအတွင်းမှာ နှစ်ထပ်တိုက်အိမ်ကြီးက ခံ့ညားစွာ တည်ရှိနေတယ်။ အိမ်ရှင်မကတော့ တစ်ချိန်က ရွာကျောင်းဆရာမ၊ အခုတော့ သူဌေးကတော် ဒေါ်နုနုရှိန်။ အချိန်တွေက (၁၀) နှစ်ကျော် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ မင်းမောင်နဲ့ နုနုရှိန်တို့ရဲ့ သားလေး “သားထက်” တောင် (၁၀) နှစ်သား ကျောင်းနေအရွယ် ရောက်နေပြီ။ သားလေးက ကြီးလာလေ… မင်းမောင်နဲ့ မတူဘဲ မျက်လုံးကျယ်ကျယ်၊ အသားညိုညိုနဲ့ သန်မာတဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာပုံစံက စိုးထွန်းနဲ့ တူလာလေပါပဲ။ ဒါပေမယ့် မင်းမောင်ကတော့ သူ့သွေးသားရင်း မဟုတ်မှန်း မသိရှာဘဲ သားလေးကို အသည်းကျော် ချစ်နေတယ်။

နုနုရှိန်က အခုဆို အသက်၅၀‌ကျော်လာ‌ပေမယ့်အလှကလျော့မသွားတဲ့အပြင်ပိုပြီး ကျက်သရေရှိလာတယ်။ ခန္ဓာကိုယ်က အနည်းငယ် ဝလာပေမယ့် အသားအရေက စိုပြည်ဝင်းပနေတုန်းပဲ။ အထူးသဖြင့် သူမရဲ့ နာမည်ကျော် တင်ပါးကြီးတွေက ပိုးထမီအောက်မှာ ကားစွင့်ပြီး လမ်းလျှောက်လိုက်တိုင်း တုန်ခါနေတာကတော့ အရွယ်နဲ့မလိုက်အောင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေဆဲပါပဲ။တစ်နေ့… မင်းမောင်က စီးပွားရေးကိစ္စနဲ့ ခရီးထွက်နေတုန်း၊ သားလေးက ကျောင်းသွားနေချိန်။ အိမ်ဖုန်း မြည်လာတယ်။ “ဟဲလို…” “ဆရာမ… နေကောင်းလား… ကျွန်တော်တို့ ရောက်နေတယ်” “နင်… နင်တို့ ရောက်နေတာလား” “ဟုတ်တယ် ဆရာမ… ဖိုးလုံးရော ပါတယ်။ ဘုရားဖူးရင်း ကားကြုံလို့ ဝင်လာတာ… ဆရာမ အိမ်ရှေ့က လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ” “လာခဲ့လိုက်လေ… အိမ်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး” မိနစ်ပိုင်းအတွင်းမှာပဲ ဧည့်ခန်းထဲကို စိုးထွန်းနဲ့ ဖိုးလုံး ရောက်လာကြတယ်။

(၁၀) နှစ်ကျော် ကြာသွားပြီမို့ သူတို့လည်း ရုပ်ရည်တွေ ပြောင်းသွားကြပြီ။ စိုးထွန်းက ပိုပြည့်ဖြိုးပြီး တောင့်တင်းလာတယ်။ ဖိုးလုံးကတော့ ဆံပင်တွေ ဖြူနေပြီ။ “ဆရာမက… တကယ့် သူဌေးကတော်ကြီး ဖြစ်နေပါလား” စိုးထွန်းက ဆိုဖာပေါ်မှာ ခြေချိတ်ထိုင်ရင်း ပြောတယ်။ ဖိုးလုံးက နုနုရှိန်ရဲ့ ကိုယ်လုံးကို ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး ကြည့်နေတယ်။ “သူဌေးကတော် ဖြစ်နေပေမယ့်… ဟိုနေရာတွေကတော့ အရင်အတိုင်းပဲ မဟုတ်လား” နုနုရှိန်က အိမ်တံခါးတွေကို သေချာ ပိတ်လိုက်တယ်။ လေအေးပေးစက် ဖွင့်ထားတဲ့ ဧည့်ခန်းကျယ်ကြီးထဲမှာ ရေမွှေးနံ့ သင်းနေတဲ့ သူဌေးကတော်ကြီးနဲ့ ရွာက ဧည့်သည်နှစ်ယောက်။ “နင်တို့ကွာ… အသက်တွေကြီးနေပြီကို မမေ့ကြသေးဘူးလား” နှုတ်ကသာ ပြောနေတာ၊ နုနုရှိန် ကိုယ်တိုင်က ဆိုဖာရှေ့မှာ မတ်တပ်ရပ်ရင်း ရင်ဖုံးအင်္ကျီကြယ်သီးတွေကို စဖြုတ်နေပြီ။

“မမေ့ပါဘူး ဆရာမရယ်… ဆရာမရဲ့ အဲဒီ အဖုတ်ကြီးကို လွမ်းလွန်းလို့ လာခဲ့တာပါ” စိုးထွန်းက ထလာပြီး နုနုရှိန်ရဲ့ ထမီကို ဆွဲချွတ်လိုက်တယ်။ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီ ပါးပါးလေး ပေါ်လာတယ်။ ဖိုးလုံးက ရယ်မောရင်း ဘောင်းဘီကို ဆွဲဖြဲလိုက်တယ်။ အသက် (၆၀) အရွယ် နုနုရှိန်ရဲ့ ပေါင်တန်တွေက ပြည့်ဖြိုးပြီး ဖြူဖွေးနေတုန်းပဲ။ စိုးထွန်းက နုနုရှိန်ကို ဆိုဖာပေါ်မှာ ကုန်းခိုင်းလိုက်တယ်။ ဒေါ်နုနုရှိန်သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အလိုကျ လေးဘက်ကုန်းပေးလိုက်ရတယ်။ “ဆရာမ ဖင်ကြီးတွေက ပိုတောင် ကြီးလာသေးတယ်… ကားနေတာပဲ” စိုးထွန်းက တင်ပါးဆုံကြီးတွေကို လက်ဝါးနဲ့ “ဖြန်း” ခနဲ ရိုက်လိုက်တယ်။ “အ” ဖိုးလုံးက နုနုရှိန်ရဲ့ နောက်မှာ ဒူးထောက်ထိုင်ပြီး ပြူထွက်နေတဲ့ စောက်ဖုတ်ကြီးကို လျှာနဲ့ ယက်တော့ နုနုရှိန် ခါးလေး ကော့တက်သွားတယ်။

“ကောင်းလိုက်တာ ဖိုးလုံးရယ်… ယက်… သေချာ ယက်ပေး…” စိုးထွန်းကတော့ နုနုရှိန်ရဲ့ ခေါင်းရင်းဘက်မှာ မတ်တပ်ရပ်ပြီး ပုဆိုးလှန်လိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ လီးကြီးက အရင်ကထက်တောင် ပိုကြီးလာသလိုပဲ။ မည်းနက်ပြီး သွေးကြောတွေ ယှက်သန်းနေတယ်။ “ဆရာမ… စုပ်ပေးဦး” နုနုရှိန်က မငြင်းပါဘူး။ သူမက စိုးထွန်းရဲ့ လီးကြီးကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ကိုင်ပြီး အငမ်းမရ စုပ်ယူလိုက်တယ်။ ခဏကြာတော့ စိုးထွန်းက မနေနိုင်တော့ဘူး။ နုနုရှိန်ကို ဆိုဖာပေါ်မှာ ပက်လက်ဒူးထောင် ပေါင်ကားခိုင်းလိုက်ပြီးတက်ခွတယ်။ ဖိုးလုံးကတော့ နုနုရှိန်ရဲ့ မျက်နှာနားမှာ နေရာယူပြီး သူ့လီးကို ပါးစပ်ထဲ ထည့်ပေးထားတယ်။ “ဗျစ်… ဒုတ်…” “အား… ကြီးလိုက်တာ စိုးထွန်းရယ်… ကွဲပါပြီ… အ…” စိုးထွန်းက အားကုန် ဆောင့်တယ်။ “ဖတ်… ဖတ်… ဖတ်…” အဲကွန်းခန်းထဲမှာ အသံတွေ ဆူညံနေတယ်။

နုနုရှိန်ရဲ့ တင်ပါးဆုံကြီးတွေနဲ့ စိုးထွန်းရဲ့ ပေါင်ခြံ ရိုက်ခတ်သံတွေက စည်းချက်ကျနေတယ်။ “ဆရာမ… ကောင်းလား… ဟိုကောင်ကြီး လိုးတာထက် ကောင်းလား” စိုးထွန်းက မေးရင်း နို့ကြီးတွေကို ဆွဲညှစ်တယ်။ “ကောင်းတယ်… အရမ်းကောင်းတယ်… နင်တို့ လိုးမှပဲ အားရတော့တယ်… အား… ဆောင့်… ခပ်ကြမ်းကြမ်း ဆောင့်ပေး” နုနုရှိန်က အောက်ကနေ ပြန်ကော့ပေးတယ်။ ပါးစပ်ထဲမှာလည်း ဖိုးလုံးရဲ့ ဟာကို စုပ်ပေးရင်း၊ အောက်ကလည်း စိုးထွန်းရဲ့ ဆောင့်ချက်တွေကို ခံယူရင်း သူမ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်သွားတယ်။စိုးထွန်းကလည်း သူမရဲ့ သားအိမ်ခေါင်းကို ဒုတ်ခနဲ ထိအောင် ဆောင့်ပြီး အတွင်းထဲမှာပဲ ပန်းထည့်လိုက်တယ်။အဲ့ဒါပြီးဖိုးလုံးကလိုးဖို့ပြင်လိုက်သည်။

“ဆရာမကုန်းပေးဦး” နုနုရှိန်လေးဘက်ထောက်ကာခါးကိုကော့ပေးလိုက်သည်။ နာရီဝက်လောက်ကြာတော့ သူတို့ ပြန်ဖို့ ပြင်ကြတယ်။ နုနုရှိန်က အိပ်ခန်းထဲကနေ ပိုက်ဆံအိတ် ယူလာပြီး “ရော့… နင်တို့ ရွာပြန်ရင် သုံးဖို့… နောက်တခါ မြို့တက်လာရင် ဖုန်းကြိုဆက်နော်” “ကျေးဇူးပဲ ဆရာမ… ဆရာမက စေတနာလည်း ကောင်း၊ စောက်ပတ်လည်း ကောင်းတုန်းပဲဗျာ” ဖိုးလုံးက ပိုက်ဆံယူရင်း နုနုရှိန်ရဲ့ တင်ပါးကို ဆွဲညှစ်သွားတယ်။ သူတို့ ပြန်သွားပြီး မကြာခင်မှာပဲ နုနုရှိန် ရေမိုးချိုး၊ အိမ်ကို ရှင်းလင်းပြီး ဆိုဖာပေါ်မှာ ခြေချိတ်ထိုင်ကာ မဂ္ဂဇင်းဖတ်နေလိုက်တယ်။ ညနေစောင်းတော့ သားဖြစ်သူ ကျောင်းက ပြန်ရောက်လာတယ်။

“မေမေ… သား ဗိုက်ဆာတယ်” “သားလေး လာ… မေမေ မုန့်လုပ်ကျွေးမယ်” သားဖြစ်သူရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း နုနုရှိန် ပြုံးလိုက်တယ်။ သားရဲ့ မျက်နှာက ခုနကမှ ပြန်သွားတဲ့ စိုးထွန်းနဲ့ ပိုပိုပြီး တူလာသလိုပဲ။ ညကျရင်တော့ ခရီးက ပြန်ရောက်လာမယ့် ခင်ပွန်းသည် မင်းမောင်ကို ကြိုဆိုရဦးမယ်။ ဒီလိုနဲ့ ဒေါ်နုနုရှိန် ဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးကြီးဟာ မြို့ပြရဲ့ မီးရောင်အောက်မှာ ကျက်သရေရှိတဲ့ သူဌေးကတော်ကြီး အဖြစ် နေထိုင်ရင်း၊ တဖက်မှာတော့ ရွာကလာတဲ့ လူကြမ်းကြီးတွေရဲ့ ကာမဆက်ဆံဖော်အဖြစ် တိတ်တိတ်ပုန်း ခံယူရင်း… သူမရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်များစွာနဲ့ ဘဝခရီးကို ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းနေပါတော့တယ် ….ပြီး။