ကြၽန္ေတာ္အလုပ္သင္ဆင္းရမယ္လဲဆိုေရာလိုအပ္တဲ့ပစၥည္းေလးေတြ၀ယ္တာနဲ႔ဘာနဲ႔အလုပ္ေတြရႈပ္ေနခဲ့တာေပါ့။အမွန္တကယ္ေက်ာင္းၿပီးလို႔ေရွ႕ေနခ်ိန္ဘာဆင္းရမယ္ဆို ေတာ့ရင္ေတာ့ခုန္မိတယ္။အမွန္တကယ္လဲေရွ႕ေနအလုပ္ကို၀ါသနာပါတာကတစ္ေၾကာင္း၊အလုပ္သင္ဆင္းရမွာကလဲ ကြၽန္ေတာ္အေဒါ ္ရဲ႕့သူငယ္ခ်င္းေရွ႕ေနမ အပ်ိဳႀကီးဆီမွာဆိုေတာ့က ေတာ္ေတာ္ေလးေတာ့ရင္ခုန္မိပါတယ္ေလ။အဲ့ဒီေရွ႕့ေနအပ်ိဳႀကီးဆိုတာအိမ္ကိုလာလည္ေနက်ေပါ့။ နာမည္ကေတာ့ေဒၚေကသီတဲ့။အသက္ကေတာ့၃၅ေက်ာ္ၿပီေလ။သူနဲ႔အတူတူတြဲၿပီးအလုပ္သင္ဆင္းရမွာေပါ့။သူ႔ဆရာကကြၽန္ေတာ့္ကိုေထာက္ခံခ်က္ေပးတယ္ေလ။ ေဒၚေကသီနဲု႔ကြၽန္ေတာ္တို႔မိသားစုနဲ႔ကခင္ပါတယ္။ကြၽန္ေတာ္တို႔အိမ္ကိုအၿမဲ၀င္ထြက္ေနတဲ့သူေပါ့။ကြၽန္ေတာ္တို႔ကေလးဘ၀ကတည္းကဆိုပါေတာ့ဗ်ာ။ေဒၚေကသီဟာအပ်ိဳႀကီးမမတစ္ေယာက္ဘာလို႔ျဖစ္ေနတာလဲဆိုေတာစဥ္းစားလို႔မရပါဘူး။ အင္မတန္မွေခ်ာေမာလွပၿပီးေတာ့က်က္သေရရွိတဲ့အလွပိုင္ရွင္မ်ိဳးေတာ့မဟုတ္ေပမဲ့သူအလြြာနဲ႔သူေတာ့ၾကည့္လို႔ေကာင္းပါတယ္။အသားေလးကလဲညိဳစိမ့္စိမ့္နဲ႔။ကိုယ္လုံးကိုယ္ေပါက္ကလဲေတာင့္ပါတယ္။ထူးျခားတဲ့မ်က္လုံးပိုင္ရွင္လို႔ဆိုလို႔လဲရပါတယ္။ထူးျခားတဲ့မ်က္လုံးပိုင္ရွင္ဆိုတာကေတာ့ သူ႔အၾကည့္ေတြဟာ ဆြဲေဆာင္မႈရွိတယ္လို႔ထင္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ကိုတစ္ခါတစ္ေလမ်ား ေအာ္..ရဲထက္တစ္ေယာက္..ဒီအ႐ြယ္ေတာင္ေရာက္ေနၿပီ .. ဒီကေလးကငါတို႔လက္ေပၚမွာႀကီးလာတာ စတဲ့ စကားေတြကေျပာတိုင္းသူ႔မ်က္လုံးမွာအမ်ိဳးအမည္အသိတဲ့ဘာသာစကားေတြပါ၀င္ေရာယွက္ေနတယ္ဆိုတာ ကြၽန္ေတာ္အလိုလိုသိေနခဲ့ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္မနက္ေစာေစာထၿပီးေတာ့မေကသီနဲ႔ခ်ိန္းထားတဲ့ဘာလမ္းကမစၥတာဘေရာင္းကိုထြက္လာခဲ့ပါတယ္။သူ႔ကိုကြၽန္ေတာ္ငယ္ငယ္ကတည္းကမေကသီ..မေကသီလို႔ေခါ ္လို႔ႏႈတ္က်ိဳးေနတာပါ။အမွန္ကေတာ့အေဒၚရဲ႕သူငယ္ခ်င္းျဖစ္လို႔အန္တီလို႔ေခါ
Read More