weeklysnews

လြန္ခဲ့ေသာ၂၀၀၆ခုႏွစ္ကေတာ့က်မအသက္ ၂၃ႏွစ္အရြယ္ေလာက္ကေပါ့ရွင္။ က်မေက်ာင္းၿပီးၿပီ အလုပ္အတြက္သင္တန္းေတြေျပးတက္ရင္း ေပါ့ၾကဳံခဲ့ဆုံခဲ့တာေလးေျပာပါရေစ။ဟီးဟီး ေျပာခ်င္ေဇာကမ်ားေနေတာ့နာမည္ေျပာဖို႔ေမ့ေနတယ္။က်မကပန္းသဇင္တဲ့။ပင္ျမင့္မွာပြင့္တဲ့ပန္းေလး လို႔ေဖေဖကနာမည္ေလးေပးခဲ့တာ။ က်မဘဝတိုးတက္ျမင့္မားဖို႔ရည္ရြယ္ၿပီးေပးထားတဲ့နာမည္ေလးေပါ့။ဒါေပမယ့္က်မကိုအရမ္းလွသလားလို႔ေမးရင္အရမ္းမလွေပမယ့္ခ်စ္စရာေကာင္းပါတယ္။အသားျဖဴတယ္။မ်က္ႏွာအက်ေကာင္းတယ္။ႏွာေခါင္းစင္းတယ္။မ်က္လုံးမ်က္ခုံးေကာင္းတယ္။အင္းကိုယ္လုံးလားလွတယ္လို႔ပဲေျပာရမွာေပါ့။ ဖြင့္ထြားတဲ့ရင္သားႏွင့္စြင့္ကားတဲ့တင္ရွိတယ္။ ကိုယ္ေရးေသြးတာေတာ့ဟုတ္ပါဘူးရွင့္ အင္းလိုရင္းပဲေျပာပါ့မယ္။ဒီလိုပါ က်မသင္တန္းတ၇စ္ခုတက္ရမယ္ဆိုေတာ့အလုပ္ကေနအေျပးအလႊားတက္တယ္။DMLမွာ ေပါ့။အလုပ္ထဲကလာရေတာ့ေနာက္က်သြားတယ္။ သင္တန္းေရာက္ေတာ့ထိုင္စရာခုံလိုက္ရွာတယ္။ေနာက္ဆုံးမွာ ခုံတန္းမွာတစ္ေယာက္တည္းထိုင္ေနတဲ့သူအနားက်မသြားၿပီး။ “ဟီး ေနာက္က်သြားလို႔အကိုထိုင္လို႔ရလား” “ဟာ ရပါတယ္ဗ်၊ရပါတယ္ထိုင္ပါ” “ဟုတ္ကဲ့ေက်းဇူးရွင့္”ရည္ရည္မြန္မြန္ေျပာေနေပမယ့္ကိုယ့္အာရုံကသင္တန္းေနာက္က်ေနလို႔သူ႔ကိုဂရုမစိုက္မိဘူး။ထိုင္ၿပီးမွ

တစ်နေ့တော့ ညနေစာ စားပြီး ပျင်းတာနဲ့ ကျုပ် ရွာထဲ လျှောက်လာခဲ့တယ်..။ အချိန်က မှောင်ရီပျိုးနေတဲ့အချိန် …တစ်နေရာ အရောက်မှာ …. ထွန်းတင်….နင် ဘယ်သွားမလို့တုန်း……. ကျုပ်လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ကျုပ်သူငယ်ချင်း မိအေးဆိုတဲ့ ကောင်မပေါ့..။ သူက ခြံဝမှာ

ရွင္က..အဲေလ ကိုကို က အျမဲတမ္း ဒီလိုပဲ ေနာက္က်တာခ်ည္းပဲ “ေဆြ ကလည္းကြာ အလုပ္ကိစၥေတြ မျပတ္လို့ပါ။ တစ္ခါတေလ စိတ္မဆိုးပဲ ေနပါ့လား” ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ဆံပင္အုံေလးကို မထိတထိ ဖြလိုက္ရင္း ေျပာလိုက္တယ္။ “ေအာ္ ကိုကိုရယ္