Knowladge

တယောက်အကြောင်းကိုပြောပြချင်ပါတယ်။ ပြောရရင် ကျနော့ လက်ဦးဆရာမကျေးဇူးရှင်ဆိုလည်း မှားမယ်မထင်ဘူး။ သူ့ကြောင့်ဘဲ ကျနော့မှာ ကျွမ်းကျင်အဆင့်ဖြစ်ခဲ့ရတာပါ။ အဲဒီ အမကြီးနာမည်က မမသဲပါ။ ကျနော်တို့ရပ်ကွက်ကိုမမသဲတို့မိသားစုပြောင်းလာကြတာ။ မမသဲတို့က ကျနော်တို့ အိမ်ရှေ့အိမ်က၊ သူတို့အိမ်မကြီးက ခြံနောက်ဘက်မှာ၊ မမသဲကခြံရှေ့မှာဆိုင်လေးဆောက်ပြီးကုန်စုံဆိုင်ဖွင့်တယ်။ သူတို့အိမ်မှာ မမသဲက

မိန္းမတစ္ေယာက္ဟာ အနားမွာ အားကိုးအားထားျပဳစရာ ေယာက္်ားသားတစ္ေယာက္မရွိရင္ မတင့္တယ္လွပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္လည္း ေရွးလူႀကီးေတြက “ အလံ မရွိတဲ့ရထား ” ဟာ မသင့္ေတာ္ဘူးရယ္လို႔ အဆိုရွိခဲ့ၾကတာကိုး။ မိန္းမေတြထဲက မိန္းမတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနတဲ့ က်မဟာ အားကိုးအားထားျပဳစရာ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ကို အပ်ဳိျဖစ္ခါစကတည္းက

ဒါ အက္ဆီးဒင္႕ ၿဖစ္သြားတာဘဲ….ေအာင္ ..မင္းနဲ႕ငါ ထပ္ေတြ႕စရာ အေၾကာင္း မရွိေတာ႕ဘူး….” မမရိန္ရဲ႕စကားလံုးေတြက က်ေနာ္႕ရင္ဘတ္ကို ၿပင္းၿပင္းထန္ထန္ နာက်င္သြားေစပါတယ္ ။ “ မမ…က်ေနာ္႕ကို  ဒင္နာစားဖို႕ ေခၚတာကေကာ အက္ဆီးဒင္႕ဘဲလားဟင္……” “ အိိုကြယ္…မင္း ထင္ခ်င္ရာထင္….မေတာ္တဆၿဖစ္သြားတာ..အက္ဆီးဒင္႕.ၿဖစ္သြားတာ…..လူဆိုတာ

ေနမ်ိဳးတို႕အိမ္သြားေတာ့ တီေဌးက ေရွာင္ေနတုန္းပါပဲ။ ၃၄ ႏွစ္ထိ ေစာင့္စည္းလာတဲ႔ အပ်ိဳႀကီး ခုေတာ့ ရွက္ေနရွာမွာ။ ေနမ်ိဳးက တီေဌးကို ၾကည္႕ျပီး မ်က္စိမွိတ္ျပတယ္။ သိပ္မၾကာဘူး သားအမိႏွစ္ေယာက္ ေစ်းဝယ္ထြက္သြားတယ္။ တီေဌးကို ဖန္လို႔ရေအာင္ ေနမ်ိဳးက ေရွာင္ေပးတာပဲ။

ေက်ာ္ေဌးႏွင့္ သီတာတို႔ လင္မယားမွာ အရင္ကလို တက်က္က်က္ စကားမ်ားရန္ျဖစ္ရံုပင္မကေတာ့။ သတ္ပုတ္ရိုက္ႏွက္သည္အထိ ျဖစ္လာသည္။ သားသမီးမရွိေတာ့ တေယာက္ႏွင့္ တေယာက္ သိပ္ၿပီး သံေယာဇဥ္ထားၾကပံုမရေပ။ သူတို႔လင္မယား အိမ္ေထာင္က်တာ သံုးႏွစ္ေက်ာ္ၿပီျဖစ္သည္။ တႏွစ္ေလာက္ပဲ ေသာကကင္းကင္းျဖင့္ ေနခဲ့ရသည္။ တႏွစ္ေက်ာ္ေတာ့

မိုးကေလးက တစိမ့္စိမ့္ ေအးေနသည္။ ထိုတစိမ့္စိမ့္ရြာေနေသာ မိုးေရထဲတြင္ အိုးျကိုက္ေမာင္တစ္ေယာက္ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ဖတ္ရင္း ဇိမ္ယူေနသည္။ လူကသာ စာအုပ္ဖတ္ေနေသာ္လည္း ညီေတာ္ေမာင္က ၿငိမ္ၿငိမ္မေန။ အစာေတာင္းေနသည္။ အိုးျကိုက္ေမာင္လည္း မိုးကရြာေနသျဖင့္ စိတ္ကညစ္ေနရသည့္အထဲ ညီေတာ္ေမာင္က အစာေတာင္းသလို ေထာင္ေနေတာ့

အသက္ ၅၀ မုဆိုးဖို ဦးခင္ေမာင္။မႏၲေလး-ရန္ကုန္ ဟိုက္ေဝးကားစီးျပီး ရန္ကုန္သြားေနပါသည္။ အသက္ေလးရ သားသမီးေတြလည္း အိမ္ေထာင္ေတြနဲ႔ ခြဲကုန္ၾကျပီ။တကိုယ္တည္း ျငီးေငြ႕လွ၍ရန္ကုန္ကညီေက်ာင္းမွာဘုန္းျကီးဝတ္ဘို ့ျဖစ္သည္။ တ ရိပ္ ရိပ္ ေျပးေန ေသာကား က တ ေနရာရပ္သည္။

လက်ထဲမှာ ပူခနဲဖြစ်သွားသဖြင့် ဝေလင်း တစ်ယောက် ငေးမောပြီး အတွေးနွံထဲနစ်နေရာမှ သတိဝင်လာသည်။ သူ့လက်ထဲကစီးကရက်မီးက အစီခံကို ထိလာပြီးသူ့လက်ကို အပူဟပ် သွားသည့်တိုင်အောင် သူ့အသိစိတ်တွေက ဆုံးစမဲ့လွင့်မျှောနေခြင်းဖြစ်သည်။ ဝမ်းနည်းစိတ်တွေကြောင့် သူ့ရင်ထဲမှာပြည့်ကျပ်နေသည်။ ဖေဖေ၊မေမေရဲ့သားအရင်းမဟုတ်ဖူးဆိုသော အသိကသူ့ရင်ထဲမှာ လွမ်းမိုးနေသည်။ ဒါပေမဲ့

“ေအာ္………သူ႔အေကာင့္ေလးမီးစိမ္းေနပါလား” ဖုန္းေလးကိုကိုင္ၿပီးfbေလးကို ဖြင့္လိုက္ေတာ့ သီရီအေကာင့္ေလး မီးေလးစိမ္းေနတယ္ေလ။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခါမွလည္း ႏႈတ္မဆက္ရဲတဲ့ဘဝ။ သီရိေရ ကိုယ့္မွာသာ ကိုယ့္အျပစ္ႏွင့္ ကိုယ္ျဖစ္ခဲ့ရၿပီ။ တို႔ႏွစ္ေယာက္ခ်စ္ျခင္းကို ကိုယ့္ရဲ႕ဇီဇာေၾကာင္မႈေၾကာင့္ တို႔ေတြေဝးခဲ့ၾကရတာ မဟုတ္လားေလ။ အားလုံးကိုယ့္အျပစ္ေတြပါကြာ” လို႔ ေဆြးေဆြးေျမ့ေျမ့ေလးေတြးရင္း အတိတ္ကို

ေက်ာင္းမွျပန္လာေသာပိုးအိလြင္တေယာက္အိပ္ခန္းထဲေရာက္သည္ႏွင့္ ေက်ာပိုးအိပ္ေလးကိုအသာခ်ကာ ေရခ်ိဳးဖို့ျပင္သည္။တံခါးလည္းေလာ့ခ်ၿပီးသား ျပဴတင္းေပါက္ခန္းစီးေတြလည္းပိတ္ၿပီးသားမို့ လြတ္ဘြတ္လပ္လပ္ပင္အဝတ္ေတြတခုၿပီးတခုခၽြတ္ကာ အိပ္ခန္းႏွင့္တြဲလ်က္ရွိေသာေရခ်ိဳးခန္းထဲဝင္ခဲ့သည္။အိမ္မွာက အိမ္ေဖာ္မ်ားအတြက္မွလြဲလ်င္ေရခ်ူိးခန္း ေတြခ်ည္းျဖစ္သည္။ေဖေဖႏွင့္ေမေမကတစ္ခန္းlသူမကတစ္ခန္းlမမ ႏွင္းအိလြင္ကတစ္ခန္းlဧည့္သည္မ်ားအတြက္ထားေသာအိပ္ခန္းသုံးခန္းလည္းရွိေသးသည္။ဖိုးဖိုးရွိစဥ္က အိပ္ခန္းလည္းအခုေတာ့ ဧည့္သည္ခန္းထဲပါသြားၿပီ။ မႏွစ္က သူမစာေမးပြဲရက္မွာ ဖိုးဖိုးကြယ္လြန္သြားခဲ့သည္။ေဖေဖနဲ႔ေမေမမွာ ပထမေတာ့ သမီးႏွင္းအိလြင္တေယာက္သာရွိသည္။ႏွင္းအိလြင္ဆယ္ႏွစ္သမီးအရြယ္ခန္႔မွာ ဖိုးဖိုးငယ္သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ရဲ့တဦးတည္းေသာသားျဖစ္သူ အသက္သုံးဆယ္အရြယ္မွာကြယ္လြန္သြားတာကိုျမင္ေတာ့ ေဖေဖနဲ႔ေမေမကို ဖိုးဖိုးကနားခ်သည္။သားသမီးတေယာက္တည္းေမြးထားျခင္းျဖင့္