Knowladge

က်ဳံတညီ”ရြာႀကီးက အိမ္ေျခ ၇၀၀ နီးပါးရွိၿပီး ၿမိဳ့မက် ေတာမက် ဒိုင္နယ္ရ ြာႀကီးတရြာ ျဖစ္ေလသည္။ရ ြာႀကီးက အေရွ႕ဖက္ကို မ်က္ႏွာမူ၍ေတာင္ေျမာက္သ ြယ္တန္းထားေသာ ရြာလမ္းမႀကီးသုံးလမ္းရွိေလသည္။ ရြာဓေလ့အရ အေရွ႕ဖက္ဆုံးမွ ရြာလမ္းမႀကီးဖက္ကို အေရွ႕ပိုင္းဟုေခၚေဝၚၾကၿပီး ေနာက္ဖက္ဆုံးရွိရြာလမ္းမႀကီးအပိုင္းကိုေတာ့ အေနာက္ပိုင္းဟုေခၚ၍

ဒါ .. မ၀င္းေမတုိ႔အိမ္ပါလားခင္ဗ်ာ”” ““ဟုတ္ပါတယ္ . ဟုတ္ပါတယ္ .. ဘာကိစၥရိွလုိ႕ ပါလဲ”” ““မ၀င္းေမ ကၽြန္ေတာ့္ကုိသိပါတယ္ .. ခဏေလာက္ ေခၚေပးပါလားဗ်ာ”” ““မ၀င္းေမ ခရီးထြက္ေနတယ္ကဲြ႕”” ““ကၽြန္ေတာ္က ဦးေနစုိးသား ေဇယ်ာစုိးပါ။ ဒီမွာေငြေၾကးစာရင္းေလးေတြရွင္းဖုိ႔

`ႏုႏုဇင္´´ဟူသည့္ အမည္ကို ေသာၾကာေန႔ည မဆီလာႀကိဳရန္ဖုန္းဆက္ခ်ိ္န္တြင္သူစၾကားဖူးျခင္းျဖစ္သည္။ သူၾကား ဖူးဖူးျခင္း ႏွာေခါင္းရွံဳ႕မိေသာ အမည္ျဖစ္၏၊ မ ကအိမ္တြင္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ေရာက္ေန၍ သိပ္မကဲရန္ဖုန္းဆက္က တည္းက ႀကိဳမွာသည္။ တစ္ပတ္လံုးေအာင့္အီးထားရ၍တင္းမာေနသည့္ အားအင္မ်ား ရွံဳ႕တြသြားသလိုခံစားလိုက္ရ၏ ။ႏွာေခါင္းရွံဳ႕လည္း ရွံဳ႕ခ်င္စရာပင္ျဖစ္၏္၊ မ ကမိတ္ဆက္ေပး၍စတင္ေတြ႕ေတြ႕ခ်င္းမွာပင္သူ႔ကိုေျခဆံုးေခါင္းဆံုးၾကည့္

ညက ကိုသန္႔အမူးလြန္ျပီး သူ႔ခ်စ္သူႏြယ္ဆိုေသာ ေကာင္မေလးမွတ္ၿပီး အတင္းဖက္အတင္းခ်ဳပ္လိုးခဲ႔တာအတြက္ စိတ္ထဲမွာေတာ့ မတင္မက် ဒီေကာင္ေလးႏိုးလာတဲ႔အခါ စကားေတာက္ႀကည့္မယ္ဟု ေတြးေနတုန္း ကိုသန္႔က ထမင္းစားစားပြဲမွာ လာထိုင္တယ္ ေခါင္းကို သူ႔ဘာသာနွိပ္ေနျပီး အရက္နာက် ေခါင္းကိုက္ေနပုံေပၚတယ္ ေဒၚသန္းေဌး သံပုရာရည္တစ္ခြက္အျမန္ေဖ်ာ္ျပီး “”

လြင္မာ ရွစ္တန္းေအာင္ေတာ့ရြာမွကအထက္တန္း ေက်ာင္းမရွိေလေတာ့ ျမိဳ႕ကေဒၚေလးကသူ႕အိမ္ကေန ေက်ာင္းဆက္တက္ဘို႕ေခၚထားသည္ အေဒၚတို႕လင္မယားကေစ်းထဲမွာ ကုန္ေျခာက္ဆိုင္ ဖြင့္ထားျပီး ဆယ္ႏွစ္သားေလးတေယာက္သာရွိတယ္ လြင္မာကရြာသူဆိုေတာ့ အနည္းငယ္ထြားတယ္ ဆိုရမယ္ အပ်ိဳေဖာ္ဝင္ေနျပီျဖစ္ေသာ္လည္း လူေကာင္ ကဆယ္တန္းေက်ာင္းသူအလားပင္… တညကေပါ့…အေဒၚ႕ေယာက်္ားအျပင္ကျပန္လာခ်ိန္က ညကိုးနာရီေက်ာ္ေလာက္ရွိေနျပီ အေဒၚနဲ႕သားက အိပ္ေပ်ာ္ေနႀကေတာ့ လြင္မာကတခါးထဖြင့္ေပး

‘ကလင္…ကလင္…ကလင္…ကလင္’ အလုပ္တက္ဘဲလ္သံနဲ႔အတူ လုပ္ငန္းခြင္သို႔ အေျပးေလးလွမ္း ဝင္ခဲ႔ျပီး တေန႔တာအလုပ္ခြင္ကိုစတင္လိုက္ပါသည္။ ေအာ္ေမ့ေနလို့ က်ေနာ့္နာမည္နဲ႔ မိတ္လိုက္ အဲေလ မိတ္ဆက္ေပးရဦးမွာပဲ က်ေနာ္နာမည္က ‘မိုးမခ’ ခင္မင္သူအမ်ားစုကေတာ့ ကိုမိုးပဲေခၚၾကတာေပါ့ သခ်ာၤနဲ႔ေက်ာင္းျပီးထားျပီး ေရသန့္စက္ ရံုေလးတခုမွာ လခစား ဝန္ထမ္းေလးတဦးေပါ့ဗ်ာ………

ကျွန်တော်အောင်ဇော်က ရှက်တတ်တဲ့ကောင်လေး တစ်ယောက်ပါ ။အရှက်ကြီးသလို အကြောက်ကြီးသူလည်း ဖြစ်ပါတယ် ။ တက္ကသိုလ် ဒုတိယနှစ်ဖြေပြီးမှ အရှက်ကြောက်ကြီးသူကနေ တွေ့မရျောင်တဲ့ ရှက်တတ်ယောင်ဆောင် ကြောက်တတ်ယောင်ဆောင်သူ ဖြစ်သွားတယ် ။ ပထမဦးဆုံး ကျွန်တော့ကိုပညာသင်ပေးသူက သူငယ်ချင်းအမေ ဒေါ်မိုးမိုးခိုင် ဖြစ်ပါတယ်

မင္းေဇာ္ တစ္ေယာက္ အလုပ္တာ၀န္ ျပီးပီ မို႕ အိမ္ကို ျပန္လာခဲ့တယ္ ။ ေလးရက္လံုးလံုး မိမိ အထက္လူႀကီး နဲ႕ ခရီးစဥ္ တေလ်ာက္ ပါသြားခဲ့တာ အခု မနက္ပိုင္း ျပန္ေရာက္ခဲ့တာ မို႕ ေန႕လည္ပိုင္း

“ကိုရင်ညိုမောင် ကျုပ်တို့ တရုတ်ပြည်ဘက်သွားအလုပ်လုပ်ရအော်တော်” “ဘာလို့တုန်းထွေးညိုရဲ့” “ကျုပ်လဲ သူများတွေလို နေချင်စားချင်တာပေါ့တော်ကလဲ” “အခုလဲနေနိုင်စားနိုင်တာပါပဲကွာ” “မတူဘူးလေတော်ကလဲ” “တောသူတောင်သားဆိုတာက ရှိတလှည့်မရှိတလှည့်လေကိုရင်ညိုမောင်ကလဲ ဟိုဘက်ရွာက ကောင်မတွေအလုပ်သွားလုပ်တာ အဆင်ပြေတယ် ပြောတယ် ပြန်လာတော့ အိမ်ဝိုင်းတွေဘာတွေတောင်ဝယ်လို့ လုပ်ရတဲ့အလုပ်ကလဲ တောင်ယာစိုက်တာပဲတဲ့တော်ရေ” “ဒီမှာက

ကျနော့် ရည်းစား လှိုင်လှိုင်နှင်းနဲ့ တွေ့ဖို့ သူမ အိမ်ဖက်ကို ကျနော် ဆိုင်ကယ်နဲ့ ထွက်လာခဲ့တယ်။ ကျနော့် နာမည်က ဝေယံ အသက်က ၂၀ ကျောင်းပြီးထားတာ မကြာသေးတော့ လောလောဆယ် အလုပ် အကိုင် မရှိ