Knowladge

က်ဳပ္နံမယ္က သာဟန္ပါ.. ေနတာက ျမစ္ဝကၽြန္းေပၚေဒသက ဇရက္ကုန္း ဆိုတဲ႕ ရြာႀကီးမွာပါ…။ ဇရက္ကုန္းရြာက ေဒးဒရဲ နယ္ထဲမွာပါ…။ က်ဳပ္အသက္က အခုဆို ၄၅ ႏွစ္ထဲ ေရာက္ေနပါၿပီ…။ ဒါေပမယ္႕ ငယ္ငယ္ထဲက လယ္အလုပ္ ၊ ေခ်ာင္းအလုပ္ေတြကို

ေဟ့လူေတြ မယံုမရွိနဲ့ဗ်ခုေျပာေနတာေတြက တကယ့္ျဖစ္ရပ္မွန္ေနာ္မေကာင္းတတ္လို့ နာမည္ေတြသာေျပာင္းထားတာ …တကယ့္ကိုၾကံဳးခဲ့ရတာေတြေတာ့ အမွန္တကယ္ေတြ …..တကယ္လို့သာ အဖိုးၾကီးေတြသိလ်င္ သူတို့လီးကို ခုတ္ျဖတ္ ခ်င္စိတ္ေပါက္သြားမယ္ ….ကြ်န္ေတာ္ဆြဲခဲ့ရတာေတြလည္း အဖိုးၾကီးေတြရဲ့ကေတာ္ ေတြေလ ….ျဖစ္ပံုကဒီလိုဗ်………..ကြ်န္ေတာ္ေက်ာင္းဆင္းကာစ မိခင္တပ္ရင္းကိုေရာက္ေရာက္ခ်င္းဘဲေပါ့တပ္ရင္းမွဴးက သူ့အနားမွာဘဲေခၚျပီး အလုပ္အေၾကာင္းေတြသိေအာင္ဆိုျပီး ေခၚထားတယ္ ….ေအးကြ

ခရီးသိပ္မသြားဘူးသူ မို႕ ရထားစီး ၿပီး ရထားဂိတ္ ဆံုးေတာ့ ေမာ္ေတာ္ တဆင့္ထပ္ စီးၿပီးမွ သူတို႕ သြားေနေသာ ျမိဳ႕ ေလးကို ေရာက္သျဖင့္၊ သူ႕အတြက္ အားလံုးက အသစ္ အဆန္းျဖစ္ေနသည္၊ သြားေနမက် ေတာ့

ပက်လက်အိပ်..ပေါင်ကားထား …. လှလှမူသည်မွှေ့ယာလေးပေါ်ပက်လက်အိပ်ချလိုက်သည်။ “ပေါင်ကိုစင်းပြီးကားမထားနဲ့လေ..။ ဒူးနှစ်ဖက်ထောင်ပြီးကားပေးထား.” “ဒီလိုမျိုးလား” “ဟုတ်တယ်” မိမိအပေါ် တက်ကာလုပ်တော့မည်ဟုတွေးကာ လှလှမူမျက်စေ့စုံမှိတ် ထားသည်။ မျက်နှာသာမက တစ်ကိုယ်လုံးပင် သွေးရောင်လျှမ်းကာ ရဲတွတ်နီမြန်းနေ သည်။ ကိုတင်ထွန်းက ကောင်မလေး၏နိူ့နှစ်လုံးကို ခပ်တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ဆွဲနယ် ညှစ်သည်။

ကြၽန္ေတာ္အလုပ္သင္ဆင္းရမယ္လဲဆိုေရာလိုအပ္တဲ့ပစၥည္းေလးေတြ၀ယ္တာနဲ႔ဘာနဲ႔အလုပ္ေတြရႈပ္ေနခဲ့တာေပါ့။အမွန္တကယ္ေက်ာင္းၿပီးလို႔ေရွ႕ေနခ်ိန္ဘာဆင္းရမယ္ဆို ေတာ့ရင္ေတာ့ခုန္မိတယ္။အမွန္တကယ္လဲေရွ႕ေနအလုပ္ကို၀ါသနာပါတာကတစ္ေၾကာင္း၊အလုပ္သင္ဆင္းရမွာကလဲ ကြၽန္ေတာ္အေဒါ ္ရဲ႕့သူငယ္ခ်င္းေရွ႕ေနမ အပ်ိဳႀကီးဆီမွာဆိုေတာ့က ေတာ္ေတာ္ေလးေတာ့ရင္ခုန္မိပါတယ္ေလ။အဲ့ဒီေရွ႕့ေနအပ်ိဳႀကီးဆိုတာအိမ္ကိုလာလည္ေနက်ေပါ့။ နာမည္ကေတာ့ေဒၚေကသီတဲ့။အသက္ကေတာ့၃၅ေက်ာ္ၿပီေလ။သူနဲ႔အတူတူတြဲၿပီးအလုပ္သင္ဆင္းရမွာေပါ့။သူ႔ဆရာကကြၽန္ေတာ့္ကိုေထာက္ခံခ်က္ေပးတယ္ေလ။ ေဒၚေကသီနဲု႔ကြၽန္ေတာ္တို႔မိသားစုနဲ႔ကခင္ပါတယ္။ကြၽန္ေတာ္တို႔အိမ္ကိုအၿမဲ၀င္ထြက္ေနတဲ့သူေပါ့။ကြၽန္ေတာ္တို႔ကေလးဘ၀ကတည္းကဆိုပါေတာ့ဗ်ာ။ေဒၚေကသီဟာအပ်ိဳႀကီးမမတစ္ေယာက္ဘာလို႔ျဖစ္ေနတာလဲဆိုေတာစဥ္းစားလို႔မရပါဘူး။ အင္မတန္မွေခ်ာေမာလွပၿပီးေတာ့က်က္သေရရွိတဲ့အလွပိုင္ရွင္မ်ိဳးေတာ့မဟုတ္ေပမဲ့သူအလြြာနဲ႔သူေတာ့ၾကည့္လို႔ေကာင္းပါတယ္။အသားေလးကလဲညိဳစိမ့္စိမ့္နဲ႔။ကိုယ္လုံးကိုယ္ေပါက္ကလဲေတာင့္ပါတယ္။ထူးျခားတဲ့မ်က္လုံးပိုင္ရွင္လို႔ဆိုလို႔လဲရပါတယ္။ထူးျခားတဲ့မ်က္လုံးပိုင္ရွင္ဆိုတာကေတာ့ သူ႔အၾကည့္ေတြဟာ ဆြဲေဆာင္မႈရွိတယ္လို႔ထင္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ကိုတစ္ခါတစ္ေလမ်ား ေအာ္..ရဲထက္တစ္ေယာက္..ဒီအ႐ြယ္ေတာင္ေရာက္ေနၿပီ .. ဒီကေလးကငါတို႔လက္ေပၚမွာႀကီးလာတာ စတဲ့ စကားေတြကေျပာတိုင္းသူ႔မ်က္လုံးမွာအမ်ိဳးအမည္အသိတဲ့ဘာသာစကားေတြပါ၀င္ေရာယွက္ေနတယ္ဆိုတာ ကြၽန္ေတာ္အလိုလိုသိေနခဲ့ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္မနက္ေစာေစာထၿပီးေတာ့မေကသီနဲ႔ခ်ိန္းထားတဲ့ဘာလမ္းကမစၥတာဘေရာင္းကိုထြက္လာခဲ့ပါတယ္။သူ႔ကိုကြၽန္ေတာ္ငယ္ငယ္ကတည္းကမေကသီ..မေကသီလို႔ေခါ ္လို႔ႏႈတ္က်ိဳးေနတာပါ။အမွန္ကေတာ့အေဒၚရဲ႕သူငယ္ခ်င္းျဖစ္လို႔အန္တီလို႔ေခါ

ဆရာႀကီးစိန္ ဆိုလွ်င္ မသိသူမရွိသေလာက္ပင္။ ဆရာႀကီးစိန္ သည္ေပ်ာက္ေစဆရာႀကီးၿဖစ္သည္။ ဆရာႀကီး ဟုသာေခၚေနရေသာလည္း အသက္မွာ(၃၄)ႏွစ္ခန္႕ သာရွိေသးသည္။ အရပ္ရွည္ရွည္၊ ဗလေကာင္းေကာင္း၊ အသားညိဳညိဳၿဖစ္ကာ ႏႈတ္ခမ္းေမႊးစစ မဟာနဖူးၿဖင့္ ခန္႕ထည္သူတစ္ဦးၿဖစ္သည္။ သူသည္ တစ္ခ်ိန္က ဘိုးေတာ္ႀကီးတစ္ဦး၏ေနာက္တြင္ ေဝယ်ာဝစၥလုပ္ရင္း ႏွစ္ႏွင့္ခ်ီလိုက္ပါခဲ့ရာမွ

သ်ွင္ေသြး သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္သူ ထံ မွ ဖုန္း ျဖင့္ ကူးယူ ထားေသာ အျပာကားမ်ား ကို နားက်ပ္ တပ္ကာ ေဆးလိပ္ဖြာ ရင္း ႀကည့္ရန္ ဆံုးျဖတ္ကာ အိမ္ ခန္းဆီး ကို

ဇော်ထွန်းနိုင်ဆိုတဲ့ကျနော်ကအခုတစ် ကောင်ကြွက်ဖြစ်နေပြီ။ငယ်ငယ်ကတည်းကအမေဆုံးတယ်။ကျောင်းပြီးတော့အဖေဆုံးပါးသွားပြန်တယ်။လူ့လောကအလယ်မှာတစ်ယောက်တည်းကျန်နေတယ်။ပျင်းရိစရာအရမ်းကောင်းတယ်။ဒါတောင်မှအဖေကနေစ ရာအခန်းလေးတခန်းပေးထားခဲ့ပြီးပညာ လေးတတ်အောင်ကျောင်းထားပေးခဲ့လို့ပါ။တကယ်တမ်း တစ်ယောက်တည်းသမားဆိုတာကအကွပ်မရှိတဲ့ကြမ်း ပရမ်းဗတာလို့ပြောပေမယ့်ကျနော်အဲဒီလိုမနေခဲ့ဘူး။ဘာလို့မနေတာလဲမေးရင်ကျနော်မိမဆုံးမဖမဆုံးမလို့အပြောမခံနိုင်တာ။တကယ်စဉ်းစားကြည့်ရင်မိဘမရှိတော့တဲ့ကျနော်ကိုအဲဒီလိုပြောရင်မှန်နေတာလေ။ဆုံးမပေးမယ့်မိဘမှမရှိတော့တာ။ကျနော်သာဆိုးသွမ်းနေရင်ကျနော့်ဘဝကအချုပ်ထဲရောက်ရင်လည်းလာထုတ်ပေးမယ့်သူကမရှိဘူးလေ။အခုတော့ကျနော်လေတမလွန်ဘဝရောက်နေတဲ့မိဘတွေ စိတ်မပူစေရဖို့ဘဝကိုရိုးရိုးသားသားကြိုးစား ပြီးရပ်တည်တယ်။ အဖေအမေတို့ဆုံးမခဲ့တဲ့ ရိုးသားမှု့ဂုဏ်ကတသက်စားမကုန်ဆိုတာကို လက်တွေ့ကြုံရတော့တယ်။ကျနော်မှာနေ ထိုင်ဖို့အိမ်ရှိတယ်။အဲဒီအတွက်စိတ်မပူရဘူး၊ ဒါပေမယ့်ငွေမရှိဘူး။ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာအလုပ်ဝင်ရင်းကခင်ခင်ငြိမ်းဆိုတဲ့မိန်းကလေးနှင့်တွေ့ကြတယ်။ခင်ခင်ငြိမ်းကလည်းနယ်ကပဲအဆောင်မှာနေရင်းအလုပ်လာလုပ်တာပါ။ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက်ဖေးမကူညီကြရင်းနီးစပ်လာခဲ့တယ်။ ကုမ္ပဏီကCEOကလည်းသဘောကျတယ်။ရိုးသားတဲ့အပြင်လုပ်ငန်းစီစဉ်တာကောင်းမွန်တဲ့အတွက်သူ ဌေးကလည်းချစ်တယ်။အစကတော့ ကျနော်ခင် ခင်ငြိမ်းအပေါ်ရိုးရိုးသားသားပဲခင်တယ်။စနောက်တာတော့ရှိတယ်။ခင်ငြိမ်းလဲဒီလိုပဲနေမှာပါ။ဒါပေမယ့်ခင်ငြိမ်းကကျနော့်အတွက်ဆိုရင်စေတနာပိုပါတယ်။ယောက်ကျားလေးကတစ်ယောက်တည်းဘဝဆိုတော့ကောင်းကောင်းချက်မစားနိုင်ဖြစ်သလိုပဲချက်ပြုတ်စားသောက်တတ်တာ။သူကတော့သူ့ဘာသာချက်ပြုတ်စားတတ်တဲ့အတွက်အမြဲပဲကျနော့်အတွက်ဟင်းပိုထည့်ခဲ့တယ်။ ခင်ငြိမ်း ဘာချ

မန္တလေးရဲ့ ဒီဇင်ဘာလကုန်ဆုံးဖို့ ရက်တွေ နီးကပ်လာပေမယ့် ခိုက်ခိုက်တုန်အောင် အေးနေဆဲပါပဲ။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် အာကာနိုင် တစ်ယောက် မအေးနိုင်ပါဘူး ချမ်းချမ်းစီးစီး သီချင်းတအေးအေးနဲ့ ရေထချိုးလိုက်ပြီး အသန့်ဆုံး ယောပုဆိုးနဲ့ စတစ်အဖြူရောင်လေးကို လဲလည်လိုက်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရေမွှေးဆွတ်လိုက်တယ်။

ေလးပင္ေနေသာစိတ္ႏွင့္အတူ ေနာင္ေနာင္တစ္ေယာက္ ခုံတန္းေလးမွာ ထုိင္ေနသည္။ မႏၱေလးသုိ႔ ျပန္ရမည့္အခ်ိန္က ေစာေနေသးသည္။ ကားထြက္ခ်ိန္က မတိုင္ေသး။ တစ္နာရီခန္႔ လုိေနေသးသည္။ ေတာင္စဥ္ေရမရ ေတြးေနေသာအေတြးမ်ားထဲတြင္ ေစာနန္းငယ္ အေၾကာင္းက ထိပ္ဆုံးက ပါသည္။ သူမွားမ်ား မွားသြားျပီလားလုိ႔ စဥ္းစားေနသည္။