ပြတ်လတ်သောအချိန်မျိုး

နှေ၏ အငှေ့အသကတြို့ စတငလြာပှီဖှဈသော မတလြ၏ နောကဆြုံးရကတြဈရကြ….။ လူကိုကဖြူးသော ကွားသညြ ပိုမို ရဲတငြးသညြ့ပမာ အတှေ့အကှုံ စုံသော ယောကွြားတို့၏ ရမြးကားမှုသညြ မိနြးမတိုငြး အတှကြ အထူးသဖှငြ့ ယောကြွားတို့အပေါြ အထငကြှီးတတလြှနြးသညြ့ မိနြးမသားမွား အဖို့ အလှနပြငြ အနျတရာယြ ကှီးမားလှပသညြေ..။ “ အရကတြဈလုံးနဲ့ အရှကသြုတြ တဈပှဲ ပေးပါဗွို့…” မနီတဈယောကြ အဝငပြေါကဘြကြ ကို ကွောပေးလိုကရြငြး ကိုယကြို တစောငြးလှဲလကွြ ပှငြ့ပှငြ့လငြးလငြး ယောကြွားတို့အကှောငြး စာအုပကြို စိတပြါဝငစြားစှာ ဖတနြစဉြေ နေ့ခငြးကှောငတြောငကြှီး အရကသြောကမြညြ့သူက ရောကခြလွာသညြ..။

ရခွေိုး ၊ အဝတလြွှောြ ၊ ကလေးသိပပြှီး နေ့လညနြေ့ခငြး စာအုပဖြတနြခှငြေး ဖှဈသညြ..။ ဒီစာအုပကြို သူ့ယောကြွား ကိုခငမြောငမြှငြ့က ဖတဖြို့ ပေးထားသညမြှာ ကှာပှီ ….။ “ ရော့…..နီနီ…ဒီစာအုပကြို ဖတဖြှဈအောငြ ဖတကြှညြ့စမြး…၊ လူဆိုတာ ဗဟုသုတ ရှိရတယြ..ကှ…၊ ဗဟုသုတ ရှိမှ အကောငြးနဲ့ အဆိုး ၊ အကှောငြးနဲ့ အကွိုး ၊ အမှားနဲ့ အမှနြ ဝဖနေပြိုငြးခှားနိုငတြယြ..။ဒီစာအုပထြဲမှာ ယောကြွားတှရေဲ့ အကှောငြးကို ပှငြ့ပှငြ့လငြးလငြး ပကပြကစြကစြကြ ရေးပှထားတယြ..။ ဒီစာအုပမြွိုး မိနြးမတှေ သိပဖြတသြငြ့တယြ…..ရော့….” ယခု သူ့ယောကြွား ကွောကကြိဈစနှငြ့ မူဆယဘြကြ သို့ ထှကသြှားသညမြှာ တဈပတလြောကြ ရှိပှီ..။ ရကပြေါငြး ၂၀ လောကြ ကှာမညဟြုလညြး ပှောသှားခဲ့သညြ..။ လှနခြဲ့သော တဈလလောကကြထဲက သူ့ယောကြွားက ဖတရြနြ ပေးထားခဲ့သညြ..။ စာအုပကြ စာမကွနြှာ ၂၀၀ ကွောလြောကရြှိသညြ..။ မဖတခြငွြ ဖတခြငွနြှငြ့ ဖတလြာခဲ့ရာ အခုမှ စာမကွနြှာ တဈရာလောကြ ရောကရြုံသာ ရှိသေးသညြ..။ မနီက ဒီလိုစာအုပမြွိုး မကှိုကြ…။ သူမ ဖတလြေ့ ရှိတာက အခစွဝြတျထုတို့ ရုပရြှငမြငြးသား ကှောငြှာမွားမွား ပါသော မဂျဂဇငြးတို့လောကသြာ ဖတလြေ့ရှိသညြ..။

သူ့ယောကြွားက ဒီစာအုပကြို ဘာရညရြှယခြကွနြှငြ့ ဖတစြခငွေမြှနြး မနီ သိပါသညြ..။ သူ့ယောကြွား ကိုခငမြောငမြှငြ့က သူ့ထကြ ၁၅ နှဈကှီးသညြ..။ ထို့ကှောငြ့ မိနြးမကို စိတမြခသွညြ့အတှကြ ယောကြွားတှရေဲ့ ကာမဂုဏထြောငခြွောကအြတှငြး မသကဆြငြးမိစရနြေ ကိုယြ့ကိုယကြို ကာကှယတြတအြောငြ ဒီစာအုပကြို ဖတခြိုငြးခှငြး ဖှဈသညြ..။ ထို့အပှငြ ကာမဂုဏြ ဖောကပြှနသြော ဇာတတြောတြှကေိုလညြး ပှောပှသညြ..။ ကာမဂုဏြ ဖောကပြှနသြော ယောကြွား မိနြးမတှေ သလငွြေ ကရွောကတြတသြော ငရဲဘုံ ၊ ပှိတျတာဘုံ တှကေိုလညြး ပှောပှသညြ..။ ဒုသနသော ပုံဝတျထုတှကေိုလညြး နားငှီးအောငြ နားထောငရြသညြ..။ လူက ဘာသာရေးသမားလိုလို ဘာလိုလို..။ အလုပကြ အရကရြောငြးသညြ့ အလုပြ ။ နေ့တိုငြး သောကြ၏ ..။ သို့သောြ ဆိုငသြိမြးပှီးမှ ခှကပြုံးခသွညြ..။အရကဆြိုတာ မသောကတြတလြငွြ ဘေး ၊ သောကတြတလြငွြ ဆေးဖှဈကှောငြး ..ဘယပြုံဘယနြညြး သောကရြမညြ ဖှဈကှောငြး ၊ ကမျဘာကွောြ ခေါငြးဆောငကြှီးတှေ ၊ စာရေးဆရာကှီးတှတေောငြ သောကလြေ့ ရှိကှောငြး ..။ စသညဖြှငြ့ အရကရြောငြးစားသူပီပီ အရကမြကောငြးကှောငြးတော့ ပှောလေ့ မရှိ…။ အရကဆြိုငဆြိုတာက သိကှသညြ့အတိုငြး လူစုံ သညြ..။

စကားစုံသညြ..။ စရိုကြ စုံသညြ..။ တဈခွို့က အေးအေးဆေးဆေး မသောကြ ၊ သှေးဆိုးသညြ..။ ပှူနာ ရှာတတသြညြ..။ အရဈတကသြညြ..။ အခုနောကပြိုငြး လိုကစြငလြုပထြားပှီး ဖှဈ၍ တောသြေးသညြ..။ ပှူနာ ရှာလငွြ ရပကြှကလြူကှီး တိုငရြုံသာ…။ အရကမြှာသံကှောငြ့ ….. မနီ ဖတလြကစြ စာအုပကြို အမှတအြသား ပှု ပိတလြိုကပြှီး ခုံရှညပြေါြ တစောငြးလှဲနရောမှ ထလိုကသြညြ..။ အရကမြှာသညြ့သူက အဝငပြေါကြ ညာဘကဘြေးခုံမှာ အမိနြ့သား ထိုငရြငြး အားကစား ဂွာနယတြဈစောငကြို ဖတနြသညြေ..။ လူပုံစံက အသကြ ၁၈ နှဈခနြ့ အရှယြ ၊ လူရညသြနြ့ကလေး ဖှဈသညြ..။ ကွားကွားလွားလွား ၊ တောငြ့တောငြ့တငြးတငြး သှကသြှကလြကလြကြ ဖှဈမညြ့ ပုံစံ…။ ဆံပငကြ …ကတုံးဆံပငပြေါကကြေ…။ မနီက မှငြးခှာရှကသြုတြ တဈပှဲနှငြ့ အရကတြဈလုံး သှားခပွေးလိုကသြညြ..။ အရကပြုလငြးနှငြ အမှညြး ရောကလြာသောအခါ ဖတလြကစြ ဂွာနယကြို ခွ၍ မနီကို မော့ကှညြ့ပှီး…. “ မမ….ဒီနားမှာ ကှမြးယာဆိုငြ ရှိလား ဟငြ……” “ အေး….ရှိတယြ…ဘယလြောကဖြိုး ဝယမြှာလဲ…မမ သှားဝယပြေးမယလြေ….” ကွောထြူးက ၂၀၀ တနြ တဈရှကြ ထုတပြေးရငြး … “ ၂၀၀ ဖိုး ဝယခြဲ့ပေး…မမ…” မနီက ကွောထြူးမကွနြှာကို အသအခွော ကှညြ့၍ …. “ မငြး….က ကိုသနြ့စငြ နဲ့ အမွိုးလား….ဘာတောလြဲ…” ။

“ အောြ….ဟုတြ..၊ သူ့ညီ အငယဆြုံးလေ…၊ မနေ့ညကမှ ရောကတြာ…၊ အဈကိုကှီးတို့ အလုပသြှားကှတယြ…ကနွောလြဲ ပှငြး ပှငြး ရှိတာနဲ့ ဒီဖကြ ထှကလြာတာ…၊ ဆိုငကြ လူပါးတယနြောြ….မမ.” “ အေး…ဒီအခွိနလြောကဆြို …မရှိသလောကြ ပါပဲ…၊ ညနပေိုငြး အလုပပြှနခြွိနမြှ ပေါတာလေ….” “ ဟာ…မမ…၊ ကနွောြ ဒီလာတာ…အဈကိုကှီးကို သှားမပှောနဲ့နောြ……..” “ အံမယြ…ဘယရြမလဲ..ပှောရမှာပေါ့…အဟငြးဟငြး…” မနီက ကှာကှညြ့ ကှညြ့ရငြး တဟငြးဟငြး ရယကြာ ကှမြးယာဝယြ ထှကသြှားပါတော့သညြ..။ မာယာလေးဆယတြှငြ တဈပါး အပါအဝငြ ဖှဈသော ရယခြှငြးမွိုးမို့ …စပို့ရှပြ အငြျကွီပါးပါး အတှငြးက အတှငြးခံဘောလြီမဲ့ နို့ကှီးနှဈလုံးမှာ တသိမြ့သိမြ့ တငှိမြ့ငှိမြ့ လှုပခြါသှားသညြ..။ ယောကြွား ခရီးထှကသြှားသညမြှာ တဈပတကြွောလြာပှီဖှဈ၍ သူမ၏ သှေးသားရမျမကဆြနျဒတို့မှာ မှတသြိပတြောငြ့တနလကွြေ ရှိနပေါသညြ…။ ယခငကြ ခရီးထှကလြငွြ ၂ ညအိပြ ၊ ၃ ညအိပလြောကသြာကှာတတသြညြ…။ အခု ရကပြေါငြး ၂၀ ခနြ့ ကှာမညြ ၊ ငှလညြေး သိနြးခွီ ရမညဟြု ပှောသညြ..။

ဘာအလုပလြညြး ဆိုတာတော့ လုံးဝမပှော…။ မနီကလညြး စပစြပစြုစု မမေး..။ အဓိက ငှရဖေို့သာ..ပဓာနလေ…။ ဒီနေ့မှာမှ မနီ၏ ရမျမကဆြနျဒတှကေ သိသိသာသာကှီး ထကှှနသညြေ..။ မနကပြိုငြးက ဈေးသညမြ ကှိုငကြှိုငြ ရောကလြာတော့ ပိုဆိုးသှားသညြ..။ ကှညကြှညြ့ထံက ဟငြးခကွစြရာ ဝယရြငြး နှဈယောကသြား လမေိနကှသေညြ..။ ပှီးတော့ အသကကြလညြး မတိမြးမယိမြး အရှယတြှေ..။ ကှညကြှညဆြိုတဲ့ ဈေးသညမြက လီးအကှောငြး စောကဖြုတအြကှောငြး တှကေို မရှကမြကှောကြ ပကပြကစြကစြကြ ပှောတတသြညြ..။ ဈေးဘနြးကို ခပွေးလိုကပြှီးနောကြ …ဟိုဟိုဒီဒီ ဝေ့ကှညြ့ကာ…. “ ဟဲ့….ညညြး ယောကြွားကှီးရော..မမှငပြါလား…..” “ သနောမ…စကားပှောတာ..ကှညပြှောနောြ…..“ “ ညညြးယောကြွားကှီးရော ဆိုတော့ ၊ ငါ့မှာ ယောကြွားလေး ရှိနတောကနွတောပဲ….” မနီက ပှုံးစစမကွနြှာလေးဖှငြ့ မကွစြောငြးထိုးကာ ပှောသညြ..။ “ အမလေးဟဲ့..အထအန ကောကနြလေိုကတြာ…ဖာသယမြရယြ…၊ နငြ့ထကြ အသကကြှီးလို့ နငယြောကြွားကှီးလို့ ပှောတာပေါ့…ကဲ……..” ကှညကြှညြ့ ရှုံ့ကာမဲ့ကာ ပှောသညြ..။ အမှနအြားဖှငြ့ မနီကလညြး တကယမြကွနပြေ၍ ပှောခှငြးမဟုတြ..။ ပါးစပကြသာ ဟနလြုပပြှနသေောလြညြး စိတထြဲကမူ သာယာကွနပေနြတော..၊ အထူးသဖှငြ့ လီးနှငြ့ ပှတလြတနြသေော အခုလို အခွိနမြွိုးဝယြ အညှီအဟောကြ စကားမွိုး..၊ ပကစြကစြှာ တဈတဈခှခှ ပှောတာမွိုးတှကေို ပိုပှီး ကှားခငွလြှသညြ..။

“ မူဆယဖြကြ ခရီးထှကသြှားတာ တဈပတလြောကတြောငြ ရှိပှီ…ကှညကြှညရြေ…၊ အရကြ ၂၀ လောကြ ကှာမယြ ပှောတာပဲ….” “ ကဲ….ဒီလိုဆို ..ညညြးစောကဖြုတကြ လီးငတနြမှောပေါ့….အဟငြး..ဟငြး……” “ အယြ…….ဖလေိုးမရယြ….ပှောပုံကလဲ…စုတပြဲ့လိုကတြာ…..” “ ဘာစုတပြဲ့ရမှာလဲ..ဟဲ့…သနောမရဲ့…၊ မှနတြာပှောတဲ့ ဥဈစာ…၊ ဒို့ကတော့ ယောကြွား ခရီးရှညထြှကရြငြ စောကဖြုတကြို လီးအပှတြ မခံဘူးတောြ ရေ…၊ သိလား…ကှုံသလိုဖနပြှီး စားပဈလိုကတြာပဲ….၊ အ ဟငြးဟငြး………” “ အံမယြ….ဖလေိုးမ….နငကြ ခံဖူးတယြ ပေါ့……..” မနီက မကှညကြှညစြကားကို သဘောကွ၍ ပှုံးဖှီးဖှီးကှီး လုပနြသညြေ..။ သူမ မကွဝြနြးတှကေ ရမျမကဆြနျဒ လှုံ့ဆောမြှုကှောငြ့ စိုလကတြောကပြလာသညြ..။ စောကဖြုတထြဲမှာလညြး ယားသလိုလို ရှသလိုလို ကှှသလိုလို ဖှဈလာသညြ..။မနီရဲ့ ဖှီးတီးတီး ပုံစံကှီးကို ကှညြ့ပှီး….၊ ကှညကြှညကြ…….. “ တကယပြှောတာဟဲ့…ကောငမြရဲ့……ဖှီးတီးတီး လုပမြနနေဲ့………” ကှညကြှညကြ မနီမကွနြှာကို စေ့စေ့ကှညြ့ရငြး ပှောသညြ..။ တဈဖကကြ မေးမွား မေးမလားဟု စောငြ့စားနရော ဘာမှ မမေးသဖှငြ့ ဆကပြှောပါတော့သညြ…။

“ တဈခါမွားအေ….အိမကြလူကှီး…မုံရှာဖကြ ခရီးထှကသြှားတာ…၅ ရကလြောကြ ကှာတယြ…၊ နှဈရကလြောကြ ရှိတော့ ငါ့စောကဖြုတကြ တအားကို ဆာလာပါရော…” ကှညကြှညြ့ ခတျေတ စကားပှတသြှားခိုကြ…၊ မနီက ဈေးဘနြးထဲက ခရမြးသီး တုတတြုတရြှညရြှညကြှီးကို ကောကကြိုငကြာ….. “ ဒါကှီးနဲ့ ဖှလေိုကတြယပြေါ့………” မကှညကြှညကြ မဲ့ကာရှဲ့ကာဖှငြ့…. “ အမလေး…ဝေးလို့ …ဝေးလို့..၊ ခရမြးသီး ဘာလုပမြှာလဲ…ဟဲ့..။ တကယြ့လီးအစဈကို ခံပဈတာဟေ့….သိလား….၊ “ အိမမြှာ အမှဲတမြး ရလောလာ ပို့နတေဲ့ ကွောထြှနြး ဆိုတဲ့ ကောငလြေး ရှိတယြ..။ အသကကြ ၁၈ နှဈလောကပြေါ့အေ….။ ငါဈေးရောငြးပှီး ပှနလြာရငြ ရဆယေထြမြး လာပို့နကွေ…။ ပှီးတော့ ပိုကဆြံယူပှနပြေါ့…၊ အဲဒီနေ့ကတော့… ငါ့ဆီက ပိုကဆြံ မရသေးလို့ စောငြ့နတော…၊ ငါက တောတြောနြဲ့ ထှကမြလာတော့ ကောငလြေးက အခနြးထဲ ဝငခြလွာပါရော…။ ငါကလဲ…ဒါကိုသိလို့ ထမီကို ပေါငလြညလြောကထြိ လှနြ နို့ကှီးနှဈလုံးကို ဖောပြှီး အိပခြငွယြောငြ ဆောငနြလေိုကတြာ…၊ ဒီမယလြေ….ငါ့နို့က ကှီးကှီး ရယြ…ကောငမြ..ရဲ့..” ကှညကြှညကြ သူမ ရငဘြတကြို ကော့၍ ဘယယြိမြး ညာယိမြး လှုပပြှသညြ..။ မနီက သဘောတှကလွေကွြ တခဈခဈ ရယပြါတော့သညြ..။

“ မရယနြဲ့….ကောငမြရဲ့…ဒို့ နို့ကမှ စပါယရြှယြ…ပငကြိုယနြို့…။ ဟို …မောဒြယကြနေ တကသြှားတဲ့ မငြးသမီးအေ….ဘယသြူ….လဲ…ထားပါတော့…ပွော့တိပွော့ဖတြ ..နို့ပငွြးကကွှီးနဲ့….ဒါမို့ ဆေးထိုးပှီး ယောကြွားတှေ မကအြောငြ တငြးအောငြ လုပထြားရတာ…။ ဒို့က ဘာဆေးမှ မလိုဘူး…ပငကြိုယတြငြး…ပငကြိုယထြှား..။ ဒါကှီး မှငတြော့ သနောလေး…ဘယလြီးမတောငပြဲ နပေါ့မလဲ….။ ပှီးတော့ ဟောဒီ ပေါငတြနကြှီးတှကလေဲ ဖှေးဖှေးတုတတြုတြ…” မကှညကြှညကြ သူမ ပေါငနြှဈလုံးကို လကနြှငြ့ ပုတပြှသညြ..။ ပှီးတော့မှ စကားကို ..ပှနဆြကသြညြ..။ “ ငါက…မကွလြုံးကို မှေးစငြးပှီး ကှညြ့နတော….သနောလေးက မသိဘူးလေ….။ မှနနြတောကိုး…။ အပေါကဝြကနေ ရပကြှညြ့နတော…အေ့..“ “ ခဏနတေော့…ငါက ညာဖကပြေါငကြို ထောကလြိုကတြယြ…။ ညာဖကလြကနြဲ့လဲ…ထမီကို မသိမသာ ဆှဲလိုကသြေးတယြ…။

ဒီတော့…စောစောထဲက ပေါငလြညလြောကရြောကနြတေဲ့ ထမီက ပေါငရြငြးထိ ကပသြှားတော့တာပေါ့…။ ဒီတော့ …ပေါငတြံဖှေးဖှေးတုတတြုတကြှီး ကှားက စောကမြှေးအုံ မဲမဲအုပအြုပကြှီးကို မှငသြှားတာပေါ့…အေ…..။ အပေါပြိုငြးက တငြးရငြးဝငြးအိနတေဲ့ နို့ကှီးနှဈလုံး ၊ အောကပြိုငြးက ဖှူဖှေးတုတခြိုငလြှတဲ့ ပေါငကြှီးနှဈခွောငြးနဲ့ စောကမြှေးအုံ မဲမဲ ဆိုတော့…သကောငြ့သားလေး ဘယနြနေိုငတြော့မလဲ….။ အခနြးတံခါး မှနမြှနပြိတြ…၊ ပုဆိုးကို ခွှတထြညြ့ပှီး…ခုတငပြေါြ အတငြးတကပြှီး လိုးပါရော..အေ…..။ လူသာငယတြာ…သတျတဝါလေးက မခဘေူး…တောရြေ့..။ လီကလဲ ကှီး အလိုးကလဲ ကွှမြး…အဆောငြ့ကလဲ သနလြိုကတြာအေ….၊ ထနလြှပါတယြ ဆိုတဲ့ ငါတောငြ မွော့ကသွှားတာပဲ…။ အဟငြးဟငြး…..လူပွိုသိုး ဆိုတဲ့အတိုငြး လိုးလိုကတြာမွား…ဖှတဖြှတညြကညြကကြို ကွသှေားတာပဲ…။ နောကဆြုံး ငါ့ကို ကုတငပြေါြ ကနြ့လနြ့ထားပှီး ခှထေောကနြှဈခွောငြး အောကခြပွှီး လိုးတဲ့ အခွီမွား…ထိမှ ထိအေ….၊ နို့နှဈလုံး ကို အခှကေ ဆုတလြိုကပြှီး မတတြတရြပြ သိပလြိုကတြာမွား….အခုပှောရငြး ဆိုရငြးတောငြ..စောကဖြုတထြဲ ရှလာပှီ….အဟီး…ဟိ…၊ အဲဒီဟာ ပှီးတော့….ကောငမြရယြ…ငါဆို…လမြးလွှောကရြတာကို…ပေါငတြှကှတေကှတကှီးဖှဈလို့…..ဟယြ….။

အတောကြို လိုးနိုငတြဲ့ ဟာလေး…အေ….” ကှညကြှညတြဈယောကြ အယုတတြမာ စကားတှကေို အမှှုပထြှကမြတတြ ပှောရငြး…မကွလြုံးပှူး မကွဆြနပြှူးဖှငြ့… “ အလိုလေး…ဒုကျခပါပဲ…ဒီမယြ…မှငြ့ကှညကြ ဟငြးထုတြ နှဈထုတြ မှာထားတာ…အဆဲခံရတော့မှာပဲ….၊ ကောငမြ…ငါ့ဈေးဗနြး ပှနပြငြ့ပေးစမြး…၊ ညညြးအတှကြ နညြးပေးလမြးပှ လုပနြရတောနဲ့ ငါ အဆဲခံရတော့မယြ…..” မနီက ဈေးဗနြးကို ပှနမြပေးရငြး.. “ နငကြ ရှပှီး ပှောနတောကို..အဆဲခံလိုကပြေါ့….အေ…အဟငြး..ဟငြး………” ဈေးဗနြး ခေါငြးပေါြ ရှကရြငြး မကှညကြှညြ ထှကသြှားသညြ..။ ဟုတလြောကပြါသညြ..။ သူခနျဓာကိုယကြ ယောကြွားတှေ တပမြကခြငွစြရာ …ဆူဖှိုး ပှညြ့တငြးဆဲ…။ ထမီ ခလယလြောကတြှငြ သိသာထငရြှားသော အစိုကှကကြှီး တဈကှကြ…ထငြးလကွရြှိသညြ..။ မနီတဈယောကြ မကှညကြှညကြို အားကမွိသညြ..။ ရခွေိုးရငြး သူမ နို့ကှီးနှဈလုံးကို ဆပပြှာဖှငြ့ အထပထြပြ အခါခါ ပှတတြိုကမြိသညြ..။ အညဈအကှေး ကငြးစငပြါလကွနြှငြ့ ထိုသို့ အထပထြပြ ပှတတြိုကနြခှငြေးမှာ ကာမစိတတြှေ ထကှှနေ၍ ဖှဈသညြ..။

ရခွေိုးသော နရောက လုံလုံခှုံခှုံ ကာရံထားသောကှောငြ့ ထငတြိုငြး ကွဲနခှငြေး ဖှဈသညြ..။ သူ့နို့အုံကှီးနှဈလုံးက မကှညကြှညြ နို့အုံထကြ လှသညြ..။ တငြးသညြ…။ ဝငြးသညြ..။ ကှီးထှားမို့မောကသြညြ..။ အို..ကုနကြုနပြှောရလငွြ သူ့တဈကိုယလြုံး မကွနြှာပါမကနွြ မကှညကြှညထြကြ အဆတဈရာ သာသညြ..။ “ မမ…နှပဆြေးက အရလေား..အဖတလြား……..” ကှမြးယာရောငြးသညြ့ ကောငမြလေးက မေးတော့မှ မနီတဈယောကြ အိပမြကကြ လနြ့နိုးသလို အတှေးတှေ လှငြ့ပွောကသြှားသညြ..။သူ့ကိုယသြူ မလုံမလဲ ဖှဈကာ… “ အ ဟငြး..ဟငြး….အရရေော ..အဖတရြော ထညြ့…ညီမ……” ကွောထြူးတဈယောကြ အဈကိုဖှဈသူ အလုပသြှားခိုကြ ပငွြးပငွြးရှိတာနဲ့ အိမကြထှကလြာခဲ့သညြ..။ အဈကို့မိနြးမ မလှရီက ထမငြးခကွရြငြး ဘယသြှားမှာလဲဟု မေးရာ…ဒီနားတငပြါ.ဟု ပှောပှီး ထှကလြာခဲ့သညြ..။ မှို့စှနရြပကြှကဖြှဈသညြ့အတိုငြး တောတြောလြေး စညကြားနသညြေ..။ လကဘြကရြညဆြိုငြ ၊ ကုနစြုံဆိုငြ ၊ စာအုပအြငှါးဆိုငြ ၊ အခှငှေါးဆိုငြ တောတြောမြွားမွားနှငြ့ စုံလငလြှသညြ..။ အိမခြှကတေော့ စိပသြညြ..။ တဈခွို့ ဝငြးကယွကြယွြ ၊ တဈခွို့ကွ ဆယပြေ ဆယြ့ငါးပေ ပှှတသြိပနြသညြေ..။ တောငြ့တောငြ့ ဖှောငြ့ဖှောငြ့ ၊ ခပပြွံပွံ ခပလြနလြနြ ကောငမြလေးတှလညြေး ပေါသညြ..။

မကွနြှာစိမြး ဖှဈသညြ့ ကွောထြူးကို တဈခွို့က ကှကကြှညြ့ ကှကကြှညြ့ လုပကြှသညြ…။ ရပကြှကလြမြးမအတိုငြး မှောကဘြကဆြီသို့ တဈဖှေးဖှေး လွှောကလြာခဲ့ရာ သူ့အဈကိုအိမနြှငြ့ သုံးပှခနြ့ အကှာ လမြး၏ ညာဖကဘြေးတှငြ ခပသြနြ့သနြ့ အရကဆြိုငတြဈဆိုငကြို မှငသြဖှငြ့ အတှေ့အကှုံသဈတဈခု ရရနြ ဝငလြိုကသြညြ..။ အရကဆြိုငနြာမညကြ ခပဆြနြးဆနြး..။ “ သုခဘုံ ..ယမကာ ရိပသြာ ” တဲ့….။ ဆိုငထြဲ ရောကတြော့ လူတဈယောကမြှ မရှိ..။ ဆိုငအြတှငြးရှိ ခုံရှညပြေါတြှငြ အသကြ ၂၈ နှဈခနြ့ရှိ ခပတြောငြ့တောငြ့ မိနြးမတဈယောကြ သူ့ကို ကွောပေးပှီး စာဖတနြသညြေ..။ တစောငြးအိပြ အနအထေားမို့ ဆူဖှိုး ထှားကားသော ဖငဆြုံကှီးမှာ သိသိသာသာ ကောကထြဈကာ မို့ဝကတြကနြသညြေ..။ ဖငဆြုံကှီးက ဝငြ့ကှှားခနြ့ထညသြလောကြ ခါးလေးမှာ ညှတပြှောငြး သှယလြနွသညြေ..။ သညြ့ပှငြ …ပှညြ့တငြးသော ခှသလေုံးသား ဝငြးဝငြးကှီးတှကေို မှငရြရုံနှငြ့ လုံးကှီးပေါကလြှ အမွိုးအစားဟု အကဲခတလြို့ရသညြ..။ လူသူ ကငြးရှငြးနသညြေ့အတှကြ ပှနထြှကမြညဟြု ခှလှမြေးအပှငြ ထိုမိနြးမ၏ အဆငြးသှငပြှငကြ ညိုှ့ယူဖမြးစားထားလိုကသြဖှငြ့ ကွောထြူး ဝငထြိုငရြငြး အရကမြှာဖှဈသှားသညြ..။ ထိုမိနြးမက သူ့ကို ကှာကှညြ့ ကှညြ့ရငြး ကိုသနြ့စငြ ညီလားဟု မေးလိုကသြညြ..။

အခု ထိုမိနြးမသညြ သူ့အတှကြ ကှမြးယာ သှားဝယနြသညြေ..။ ဖှူဝငြးစိုပှသေော ပါးပှငဝြယြ သနပခြါး ပါးပါး ကှကကြှား အဖှေးသားနှငြ့ သူ့ကို ကှာကှညြ့ ကှညြ့သှားသညြ..။ပှီးတော့ သူမ မကွလြုံးတှကေ စိုလကဝြငြးပနပှေီး ကွောထြူးရငကြို နှေးထှေး လှုပရြှားစသညြေ..။ နောကပြှီး တဈစုံတဈခုကို မှတသြိပတြောငြ့တနကှေောငြး ပေါလြှငထြငရြှားလှနြးလှသညြ..။ ကွောထြူးဆိုတဲ့ ကောငကြလညြး တောက တကလြာသညြ့တိုငြ နလပိနြးတုံးတော့ မဟုတြ…။ ဆယတြနြးအောငပြှီးသော တောသား ဖှဈသညြ..။ အပှာစာအုပြ အပှာကားတှေ ထောငြးလမောငြး ထအောငြ ကှညြ့ဖူးထားရုံမွှ မက သူ့ထကြ ၅ နှဈခနြ့ ကှီးသော တဈခုလပမြ တဈယောကနြှငြ့ ပငြ ညိစှနြးဖူးထားသညြ..။ မိနြးမဆောနြညြး နိူရညြး ကို စာတှေ့ လကတြှေ့ နှံ့စပထြားပှီး ဖှဈသညြ..။ ယခု ..သူ့အဈကိုဆီ ရောကလြာတာကိုက ထိုတဈခုလပြ မိနြးမနှငြ့ အဆကပြှတသြှားစရနြေ သူမိဘမွားက ပို့လိုကခြှငြးပငြ ဖှဈသညြ..။ ကှာလငွြ ရှာလူကှီးမွားနှငြ့ ထောငဖြမြးပှီး ပေးစားတော့မညြ့ အဆငြ့သို့ ရောကနြပှေီ ဖှဈသညြ..။ တဈခုလပမြ မစနြးစနြးရီက လညသြညြ..။ နပသြညြ..။ ပါးသညြ…။ ဝငြျကနျတ ဉာဏအြရာတှငြ ခတြသေဈ စိဉျစမာန ဟု ဆိုနိုငလြောကသြညြ..။

ကွောထြူးနှငြ့ တငမြကပဲ တဈခှားသူတဈယောကနြှငြ့ပါ ညိနသညြေ..။ ထို့အပှငြ ဘုရားဒကာ ကွောငြးဒကာ အရခှေုံပှီး ငှတေိုးပေးစားနသညြေ့ ဦးထှနြးအောငကြှီးကိုပါ အဖုတနြှငြ့ မှူ၍ ငှခှေူနကှေောငြး အနံ့ထှကနြသညြေ..။ ကွောထြူးကလညြး ထိုမိနြးမကို တောတြောလြေး စှဲလနြးနသညြေ..။ သူ့မိဘမွားက အမွိုးမွိုး ဖကွကြှသညကြို လုံးဝ လကမြခံ..။ နောကဆြုံး ယူဖို့အထိ ဆုံးဖှတထြားသညြ..။ တဈခုလပြ စနြးစနြးရီနှငြ့ ပတသြကသြမွှ တမငသြကသြကြ အပုတခြွ ပှောနကှသေညဟြု ထငမြှတထြားသညြ..။ တဈည စနြးစနြးရီနှငြ့ ခွိနြးတှေ့ရငြး ထုံးစံအတိုငြး အလုပဖြှဈကှသညြ..။ စနြးစနြးရီက ကှာကှာလုပနြိုငအြောငြ ဟုဆိုကာ ကှကြဥနှငြ့ အရကြ စပပြေးထားသညြ..။ ကှကြဥနှငြ့ အရကမြပါလငွလြညြး ကွောထြူးက ကှာကှာ ဆှဲနိုငပြါသညြ..။ ပှီးတော့ သူ့လီးတနကြှီးက အရှညြ ၈ လကမြ ၊ လုံးပတကြ ရ လကမြခနြ့ ရှိရာ အရှယနြှငြ့ မလိုကြ စံခွိနလြှနြ လီးကှီး ပငြ ဖှဈသညြ..။ ထိုညက ကွောထြူး ၅ ခွီတိတိ ဆောထြညြ့လိုကသြညြ..။ စနြးစနြးရီလညြး အီဆိမြ့ပှီး မေ့မွောမတတြ ဖှဈသှားခဲ့ရသညြ..။ ပှနကြာနီးတှငြ စနြးစနြးရီကို ပှေ့ဖကထြားရငြး…. “ မမ….” “ ဟငြ…..” “ မောငြ…နကဖြှနခြါ…မနျတလေး သှားရမှာ…အဖေ့အတှကြ မကွမြှနြ လုပခြိုငြးထားတာ တကယလြို့ မရရငြ တဈညအိပမြှ ဖှဈမှာ…“။

“ နေ့ခငွြးပှနလြာခဲ့ကှာ…မက မောငနြဲ့ မခှဲခငွဘြူး……” “ အငြးပါ… မကွမြှနြ ရရငတြော့ ပှနလြာမှာပါ…” စနြးစနြးရီက ကွောထြူး၏ လီးကှီးကို လကဖြဝါးနှငြ့ ဆုပခြွပေေးနရော တဖှေးဖှေး မာကွောတငြးတောငလြာပှနသြညြ..။ “ ဟငြ့အငြး…မောငကြ မသခွောဘူး…နကဖြနညြအတှကပြါ…အတိုးခလွိုးပေးခဲ့…” အရကနြှငြ့ ကှကြဥ သတျတိကှောငြ့လားမသိ…၊ ၅ ခွီတိတိ ဆောထြားပှီးသညြ့တိုငြ လီးကှီးက ပှနလြညြ တငြးမာ မတတြောငလြာပှနသြညြ..။ ကွောထြူးကလညြး အဆငမြသငြ့လငွြ ညအိပရြမညမြို့ စနြးစနြးရီ အလိုကွ အတိုးခပွှီး လိုးရနြ ဆုံးဖှတလြိုကတြော့သညြ..။ ကွောထြူး၏ လီးကှီးကို ဆှပေးရငြး စနြးစနြးရီ၏ စောကဖြုတကြှီးမှာ မာနဖြီ ဖောငြးထခုံးတကလြာသညြ..။ ကွောထြူးက စနြးစနြးရီ နို့အုံကှီးကို ဆုတခြွပေေးရငြး ခုတငပြေါြ ကနြ့လနြ့ဖှတြ လှဲသိပလြိုကသြညြ..။ထို့နောကြ ပေါငနြှဈခွောငြးကို ဖှဲ၍ မတတြတရြပလြကွြ အသားကုနြ ဆောပြါတော့သညြ..။ စနြးစနြးရီ တဏှာရာဂ ကှီးပုံကို အမှတထြငထြငြ သတိထားမိလိုကသြညြ..။ နှဈယောကသြား ပှိုငတြူ ပှီးသှားကှသညြ..။ အပှနတြှငြ စနြးစနြးရီ၏ တဏှာကှောတငြး ၊ ရမျမကပြှငြးပှလှပုံကို တှေးရငြး သူ့အဖတေို့က ဘာကှောငြ့ စနြးစနြးရီနှငြ့ မပတသြကစြခငွေကြှောငြးကို သဘောပေါကသြလို ရှိလာသညြ..။ စနြးစနြးရီ၏ ကာမရမျမကြ ပှငြးထနပြုံက ကှောကစြရာတော့ ကောငြးလှသညြ..။

သူကှားဖူးသညြ့ မဃဒဝေ လငြျကာထဲကလိုမွား ဖှဈနမလေား မသိ..။ “ မိုကအြားသနလြှ ထိုမိနြးမတို့… ဆနျဒအလို ခိုကတြှနြးဆိုလညြး သားညိုလိမျမာ မလိုကနြာလငြ.. ကှီးစှာမောဟ တပလြောဘနှငြ့.. မိနြးမဟူသညြ တိုရှညမြသိ.. အလိုရှိတိုငြး ထငမြိထငရြာ.. ပှုတတစြှာ၏ ။ ရာဂ တပပြှေ့၊ ကှိုကသြူတှေ့သောြ ရှကလြေ့မရှိ.. ထိုဣတျထိတို့ ၊ တပမြိမခှာ မွှော့ပမာသို့.. ” နောကတြဈနေ့ ကွောထြူး မနျတလေးသို့ ထှကလြာခဲ့သညြ..။ အလုပတြိုကတြှငြ သူ့အဈကိုနှငြ့ သှားတှေ့ပှီး သူ့အဖမကွေမြှနကြို အားခငွြး လုပခြိုငြးသညြ..။ ကံအားလွှောစြှာ ညနေ ၅ နာရီတှငြ မကွမြှနြ ရသညြ..။ သူ့အဈကိုက တဈညအိပခြိုငြးတာတောငြ မအိပတြော့ပဲ ပှနခြလွာသညြ..။ ရှာရောကတြော့ ည ၈ နာရီခနြ့ ရှိပှီဖှဈ၍ အတောလြေး မိုးခွုပနြပှေီ..။ ထမငြးစား ရမေိုးခွိုးပှီး စနြးစနြးရီ အိမဖြကသြို့ ထှကလြာခဲ့သညြ..။ စနြးစနြးရီတဈယောကြ မနျတလေး ညမအိပပြဲ ပှနလြာသညြ့အတှကြ အံ့သှ ဝမြးသာ ဖှဈသှားအောငြ မှောငရြိပခြိုကာ အသံမပေးပဲ တိတတြိတကြလေး ဝငလြာခဲ့သညြ..။ အိမတြံခါးမှာ ပိတထြားသညြ..။ မှစေိုကအြိမမြို့ တံခါးနား အသာတိုးကပပြှီး ထရံပေါကမြှ အတှငြးသို့ ခွောငြးကှညြ့လိုကသြညြ..။ ရနေံဆီ မီးရောငတြှငြ မှငလြိုကရြသော မှငကြှငြးကှောငြ့ ကွောထြူး မကွလြုံးတှေ ပှာဝမေူးမိုကသြှားရသညြ..။

ကိုသနြးအောငနြှငြ့ စနြးစနြးရီ တို့ ကိုယတြုံးလုံးခွှတကြာ ခုတငပြေါတြှငြ လိုးနကှသေညြ..။ စနြးစနြးရီက လကနြှဈဖကြ ရှေ့ထောကပြှီး ဖငကြုနြးပေးထားသညြ..။ ကိုသနြးအောငကြ နောကကြ မုဆိုးထိုငြ ထိုငပြှီး ခါးဘေးတဈဖကတြဈခကွြ ခပတြငြးတငြး ဆုပကြိုငကြာ ဆောငြ့ဆောငြ့ လိုးနသညြေ..။ ကိုသနြးအောငြ၏ ဆောငြ့ခကွနြှငြ့ အညီ စနြးစနြးရီက ဖငဆြုံကှီးကို နောကသြို့ ပဈပဈပှီး ခံသညြ..။ စောကဖြုတနြှငြ့ လီးထိတှေ့သံ..ရမျမကညြီးသံတို့က မှစေိုကအြိမလြေးထဲတှငြ ပှကပြှကညြံလကွရြှိသညြ..။ ကွောထြူးရငထြဲ ပူလောငလြကွရြှိသညြ..။ဒေါသစိတတြို့ကှောငြ့ တဈကိုယလြုံး တဆတဆြတြ တုနနြသညြေ..။ နှဈယောကစြလုံးကို သတပြဈခငွစြိတြ ပေါကလြာသညြ..။ “ ဖှတြ….ဖှတြ….ပှှတြ….ပလှတြ…ဖှတြ……” “ အား…..အမလေး….အီးဟီး….ကောငြး….ကောငြးလိုကတြာ…မောငရြယြ…..ဆောငြ့…….ဆောငြ့…ဟုတပြီ….ဆောငြ့ပါ….အားရအောငြ ဆောငြ့စမြးပါ…မောငရြဲ့….အ…အီး….ကောငြးလိုကတြာ…….အား….အား…” စနြးစနြးရီတဈယောကြ ရှေ့သို့ မှောကကြသွှားသညြ..။ ကိုသနြးအောငကြ ဆောငြ့လို့ကောငြးတုနြး ခါးလေးကို အပီအပှငြ ဆုတကြိုငြ၍ အသားကုနြ ဆောငြ့ရငြး ဆောငြ့ခကွတြှကေ ကှမြးလှနြးလှသဖှငြ့ ခုတငတြဈခုလုံး လှုပခြါရမြးနသညြေ..။

ဆယခြကွလြောကြ ဆောငြ့ပှီးသောအခါ ကိုသနြးအောငလြညြး စနြးစနြးရီ ကိုယလြုံးပေါသြို့ မှောကကြသွှားတော့သညြ..။ ကွောထြူး ဒေါသစိတတြှေ ပေါကကြှဲသှားပှီး တောကတြဈခကွြ ပှငြးပှငြး ခေါကကြာ တံခါးကို လကသြီးနှငြ့ တအားထိုးလိုကသြညြ..။ “…တောကြ……….ဝုနြး……….” “ ဖုတြ…” “ အမလေး……ဟဲ့…လနြ့လိုကတြာ….ဟယြ………” သူ့စိတကြူးနှငြ့ သူ အူမှူး၍ ပှနလြာသော မနီတဈယောကြ အပေါကဝြ အရောကတြှငြ ပှငြးထနသြော တောကခြေါကသြံကှောငြ့ လကထြဲက ကှမြးယာထုပြ လှတကြသွှားသညြ..။ နှုတကြလညြး ယောငြ၍ အောလြိုကမြိသညြ..။ သညတြော့မှ ကွောထြူးလညြး သတိပှနဝြငလြာကာ ပွာပွာသလဲ ဖှဈသှားရသညြ..။ “ ဟာ….မမ…..ဆောရီး…..ဆောရီးနောြ…..” မနီက အောကကြသွှားသော ကှမြးယာထုတကြို ကုနြးကောကရြငြး သူ့ရငဘြတကြို ဖိလကွြ …. “ အ..ဟငြး…ဟငြး….မမဖှငြ့ ရငထြဲကို တုနခြါသှားတာပဲ….မငြးက ဘာတှမွေား ဒေါသဖှဈနရတောလဲ……” “ အဟား….ဟား….ဘာမှ မဟုတပြါဘူး မမရာ…မနေ့က နှဈလုံး သုံးထောငဘြိုး မပှနဘြဲ ထိုးမိတာ တှေးပှီး စိတတြိုလာလို့….အဟဲ ဟဲ…ဆောရီးနောြ…..”။

“ အမလေး..ဟဲ့….တောသြေးတာပေါ့…မမ ကလဲ ဒီနေ့ ဘာထိုးရငြ ကောငြးမလဲလို့ တှေးလာတာ….မငြးကလဲ….ထိုးရငြ အာမှပေါ့…..ဟဲ့…“ မနီက ကွောထြူးနှငြ့ မကွနြှာခငွြးဆိုငြ ခုံမှာ ဝငထြိုငရြငြး……. “ ရော့…ကှမြးယာ…” ကွောထြူးက ကှမြးယာယူရငြး အတှငြးခံ ဝတမြထားသဖှငြ့ တငြးတငြးရငြးရငြးကှီး ပုံပေါနြသေော နို့ကှီးနှဈလုံးကို အမှတထြငထြငြ စူးစူးစိုကစြိုကြ ကှညြ့လိုကမြိသညြ..။မနီက မသိခငွယြောငြ ဆောငပြှီး…… “ နစမြေးပါအုံး …ဒီနေ့ ဘာကောငြးလဲဟငြ….မမလဲ မငြးထိုးတာ လိုကထြိုးမယြ…အခုတလော တညြ့ကို မတညြ့ဘူး…အပါခညွြ့ပဲ…..” “ ကနွောလြဲ စိတပြေါကပြေါကနြဲ့ မနေ့က ဟာကှီး လှနထြိုးရမလားလို့ စဉြးစားနတော…မမရ……” “ ဒါဖှငြ့….၅၃ ပေါ့….ဟုတလြား…….” “ အငြး……..” “ မနေ့က ထှကသြှားတာက ၃၅ …သုံးဆိုတာက စ ဆ ဇ ဈ ည ..အငြျဂါ ၊ ပ.ဖ.ဗ.ဘ.မ က ကှာသာပတေး…။ စ နဲ့ ဖ နဲ့ဆိုတော့ အငြး…….အဲဒါကို လှနထြိုးမှာဆိုတော့ အဟီး…ဟီး….ကှောကစြရာကှီး ကှာ…….“ “ ဘာလဲ….မမရ…ဘာလို့ ရီတာလဲ…..” “ မငြးဘဲ …စနဲ့ ဖကို လှနပြှီး ထိုးမှာဆို….” “ ဟုတတြယလြေ…မမက မကှိုကဘြူးလား…ဒီတဈခါ လှနထြိုးမှာဆိုတော့ အာစရာ မလိုဘူးလေ မမရ…သူ့ဖာသူ အာပှီးသား ဖှဈနပှေီ..” မနီက အထာနဲ့ပှောနေ၍ ကွောထြူးကလညြး အထာပှလိုကခြှငြး ဖှဈသညြ..။

မနီက ကွောထြူးကို မကွလြုံးလေး ထောငြ့ကပကြှညြ့ရငြး ကှာမူအပှညြ့ဖှငြ့ …. “ သခွောတယနြောြ…….” “ အငြး…သခွောတယြ…” ကွောထြူးကလညြး ထောငြ့ငါးရာ ဗို့အပှညြ့ဖှငြ့ ပှနကြှညြ့ရငြး ပှောလိုကသြညြ..။ “ အမလေး…ဟဲ့…ဘာကောငကြိုကတြာလဲ…” မနီက ညာလကကြို စပို့ရှပအြငြျကွီထဲ ထိုးသှငြးလိုကပြှီး ဘယဖြကြ နို့အုံကှီး အောကခြှကေို ကုတလြိုကသြညြ..။ သညတြော့ နို့အုံတငြးတငြးကှီးက စပို့ရှပအြငြျကွီကို ဖောကထြှကတြော့မတတြ မို့မောကစြူထှကလြာသညြ..။ ထိုအခှငြးအရာကို ကွောထြူးတဈယောကြ အရောငတြှလကေလြကထြနသေော မကွလြုံးတို့ဖှငြ့ အသအခွော စိုကကြှညြ့နသညြေ..။ မနီက အမှုမဲ့ အမှတမြဲ့လိုလိုနှငြ့ စပို့ရှပကြို မ လှနပြှီး ကှညြ့မညြ့ဟနပြှုပှီးမှ နို့အုံဝငြးဝငြးအိအိကှီး တဝကလြောကပြေါလြာသောအခါ… “ အယြ…..ယောငလြို့….” ရှကရြမြးရမြးသောပုံစံဖှငြ့ ကပွာကယာ ပှနဖြုံးလိုကသြညြ..။ ဖှူဖှေးဝငြးအိနသေော နို့အုံတငြးတငြးကှီးကို မှငလြိုကရြသောအခါ ကွောထြူး ရငထြဲ ဒိနြးခနဲ လှုပခြါသှားရသညြ..။ ထိုစဉြ…ထပခြိုးပေါမြှ ကလေး ငိုသံ ကှားရသညြ..။ “ ခဏနောြ…မမ ကလေး နို့သှားတိုကလြိုကအြုံးမယြ…” “ အောြ…..ဒါနဲ့ ..မမယောကွြား ရော ဟငြ….” ကွောထြူးက သိခငွဇြောဖှငြ့ ခပလြောလော မေးလိုကသြညြ..။

“ မူဆယဖြကြ တကသြှားတယြ…မောငလြေးရဲ့… တဈပတလြောကြ ရှိပှီ…အရကြ ၂၀ လောကြ ကှာမှာလေ…..” မနီက ညိုှ့မကွဝြနြးအစုံဖှငြ့ ကှာ ကှညြ့လေး ကှညြ့ရငြး ပှောသှားသညြ..။ ကွောထြူးတဈယောကြ မနီ၏ ဆူဖှိုးပှညြ့တငြးသော ခနျဓာကိုယြ နောကပြိုငြးကှီးကို ကှညြ့ရငြး စိတတြှေ လှုပရြှားစှာ ကနွရြဈခဲ့သညြ..။စနြးစနြးရီနှငြ့ ပတသြကြ၍ ဖှဈခဲ့ရသော စှဲလနြးစိတြ နာကငွစြိတမြွားလညြး လှငြ့ပွောကကြုနပြှီ…။ အရကရြှိနကြလေးလဲ ရလာပှီမို့ ပွောမြှူးတကကြှှ လာတော့သညြ..။ သူ့ ယောကြွား မရှိဘူး ဆိုပါလား…။ ကှားဖူးထားသော မဃဒဝေ လငြျကာစာပိုငြး အစလေးက သူ့ခေါငြးထဲ ရောကလြာသညြ..။ “ မိဈဆာလိုကှူး ၊ လငကြုနကြူးသညြ ညဈညူးစာရီ ၊ အလဇျဇီဖှငြ့ ဒီုူဣတျထိ ၊ မွိုးဇာတိတို့ မိမိကိုယကြို ၊ စိတအြလိုတိုငြး ထိုထိုယောကြွား ၊ တပရြာမွားနှငြ့ လိုကစြားနှံလိမြ့မညသြာကို….” လငယြောကြွား မရှိခိုကြ လီးနှငြ့ ပှတလြတလြကွြ ရှိသော မနီတဈယောကြ မိဈဆာလိုကှူးပှီး လငကြုနကြူးတော့မညြ့ လကျခဏာတှေ ပှသနသညြေ..။ အရကကြ တဈပိုငြးပငြ မကုနသြေး..။ တဈခှကငြှဲ့၍ တဈငုံသောကလြိုကစြဉြ… “ မောငလြေး..ရေ…ဒီကို ခဏ….” မနီက ထပခြိုးပေါမြှ လှမြးခေါသြညြ..။ “ လာပှီ…မမ….” ကွောထြူးက လကကြနွအြရကကြို အကုနမြော့ခလွိုကရြငြး မနီရှိရာ အထပခြိုးပေါသြို့ ခပသြှကသြှကြ တကသြှားလိုကသြညြ..။

ကွောထြူးတဈကိုယလြုံး ကိလသော အမိုကမြှောငတြှကေ တဈစတဈစ ဖုံးအုပလြာသညြ..။ မနီလညြး ထို့အတူပငြ…။ ဤသညမြှာ ဖိုမ အစုံ ဒှနတြှဲလကွြ ရှိသော လောကီ ကာမဘုံ၏ ဖှဈလေ့တံထှာ ဓမျမတာပငြ…။ ထို့ကှောငြ့လညြး မဃဒဝေ လငြျကာက အောကပြါအတိုငြး သတိပေးခဲ့သညြ..။ “ သိမြးဆညြးမဲ့ဘိ ၊ ကငြးသတိနှငြ့ အသိပညာ ၊ မယှဉသြသူ ၊ ထိုမွှလူတို့ ကငွြ့မူဖောကပြှား ၊ မတညကြှားသညြ ယောကြွားမိနြးမ …မဟူတညြး….” ကွောထြူး အခနြးဝရောကတြော့ တုံ့ခနဲ တနြ့သှားသညြ.။ မနီက အရှေ့ဖကြ နံရံကို ကွောပေးပှီး ဘယဖြကကြို စောငြးလကွြ ကလေး နို့တိုကနြသညြေ….။ ခနျဓာကိုယြ အပေါပြိုငြးရှိ ညာဖကပြေါငကြို အနညြးငယြ ကှေးထားပှီး အောကဖြကရြှိ ဘယဖြကပြေါငကြိုမူ ခပဆြနြ့ဆနြ့လေး စငြးထားသညြ..။ ကလေးခေါငြးကို သူမ၏ ဘယဖြကြ လကမြောငြးပေါတြငပြှီး ဘယဖြကခြှမြး နို့ကို တိုကနြခှငြေး ဖှဈသညြ..။ စပို့ရှပြ အပွော့စား အငြျကွီကို စုလိပပြှီး အထကသြို့ မတငကြာ နို့ကှီးနှဈလုံးကို ဖောထြားသညြ..။ အပေါပြိုငြး ညာဖကြ နို့အုံကှီးမှာ လှတနြသညြေ..။ စောစောက တဝကတြပကွမြွှသာ မှငလြိုကရြသော နို့ကှီးကို အခုတော့ အထငြးသား အရှငြးသား ပီပီသသ ကှီး မှငနြရသေညြ..။ အိစကမြို့ထှားလှသော ညာဖကနြို့အုံကှီးက တငြးရငြး ဝငြးဝါနသညြေ..။

ဘယဖြကခြှမြး နို့အုံမှာမူ ခလေး၏ ခေါငြးနှငြ့ ကှယနြေ၍ တဝကတြပကွမြွှှသာ မှငနြရသေညြ..။ ထမီကလညြး ပှလွေော့နရော အပေါပြိုငြး ညာဖကြ ခှမြး တငပြါးဖှေးဖှေးကှီးမှာ တဝကနြီးနီးခနြ့ ပေါနြသညြေ..။ ထမီအောကပြိုငြးအစကလညြး ဒူးကောကကြှေး အထကနြားအထိ ရောကနြရော ပှညြ့တငြး ဝငြးဝါသော ခှသလေုံးသားမွားက အထငြးသား အရှငြးသားကှီး ပေါထြှကနြသညြေ..။ မနီက အရောငတြလကလြကြ ထှကနြသေော ကှာရမျမကြ မကွလြုံးတို့ဖှငြ့ ကှညြ့ရငြး …. “ ဟဲ့…ဘာလို့ ရပကြှညြ့နတောလဲ…မောငလြေးရဲ့…ဒီကိုလာပါဆို…ကလေး နိုးသှားမှာ စိုးလို့ မမကို ခှငထြောငြ ထောငပြေးစမြးပါ…” ခှငထြောငြ အထကကြှိုးနှဈစက မနီခေါငြးရငြး ဘကမြှာ ပုံသခညွေထြားပှီး လုံးလိပထြားသညြ..။ ကွောထြူးက ခေါငြးရငြးဘကတြှငြ လုံးလိပထြားသော ခှငထြောငြ ခှရငြေးပိုငြးကို စုကိုငလြာပှီး ခှရငြေးဘကကြ ကှိုးနှဈခွောငြးတှငြ ခညွလြိုကသြညြ..။ ထို့နောကြ ခှငထြောငကြို လှုပခြါပှီး ခှငထြုတလြိုကသြညြ..။

ဘယဖြကလြကမြောငြး ပေါတြှငြ ကလေးအိပနြသဖှေငြ့ မနီက ညာဖကလြကဖြှငြ့ ခှငထြောငခြေါငြးရငြးပိုငြးကို ဆှဲဖိလိုကရြာ ညာဖကနြို့အုံဖှေးဖှေးတငြးတငြးကှီးကို လှနပြှလိုကသြလို ဖှဈနသညြေ..။ ကိုယဟြနအြနအထေားလညြး ပကွယြှငြးသှားသဖှငြ့ အပေါပြိုငြး ထမီစက အောကသြို့ လွော့သှားရာ ဆီးခုံဝငြးဝငြးကှီးနှငြ့ စောကမြှေးအုံ မဲမဲအုပအြုပကြှီးကိုပါ မှငလြိုကရြသညြ..။ မနီက ဘာမှ မဖှဈသလို မသိဟနြ ဆောငနြသညြေ..။ ကလေးကို လကဖြှငြ့ ခပဖြှဖှလေး ပုတရြငြး အို့..အေး…အို…ခွော့သိပနြလေိုကသြေးသညြ..။ မထူးတော့ပှီမို့ ကွောထြူးပါ ခှငထြောငထြဲ ဝငလြိုကရြသညြ..။ ခေါငြးရငြးရော ခှရငြေးပါ မကနွြ လုံလုံခှုံခှုံ ဖှဈစရနြေ ဖိညှိပေးလိုကသြညြ..။ သညတြော့…မနီရဲ့ နို့အုံဖှေးဖှေးဥဥကှီးတှကေို အနီကပြ မှငနြရသေညြ..။ မနီ၏ ကွောဖကပြိုငြးမှာ အရှေ့ဖကနြံရံတှငြ ကပနြသဖှေငြ့ ခှငထြောငစြမှာ အောကသြို့ မရောကပြဲ ကွောပှငနြှငြ့ နံရံ အကှားတှငြ ညှပတြငနြသညြေ..။ ကွောထြူးက အိပနြသေော ကလေးကိုလညြး မထိခိုကမြိစရနြေ ဒူးထောကလြကွြ မနီ၏ ပခုံးသားပှညြ့ပှညြ့ကို လကနြှငြ့ ဆှဲကာ ခှငထြောငစြကို အောကထြဲ ထိုးသိပပြေးလိုကသြညြ..။ ထို့နောကြ ခါးလညပြိုငြးကို ထိုးသိပပြေးသညြ..။ ဖှူဝငြးဆူဖှိုးသော တငပြါးကှီးကို လကနြှငြ့ ထိမိသှားသညြ..။ ကွောထြူးပေါငကြှားရှိ လီးတနကြှီးမှာ တောငမြတနြပှေီဖှဈရာ ပုဆိုးထဲက ငေါထှကနြသညြေ..။ အသကရြှူသံတှကလေညြး ပှငြးထနနြသညြေ..။

ရငတြှပေူ အာခေါငတြှလညြေး ခှောကလြာသညြ..။ အရကအြရှိနလြေးကလညြး တကနြသဖှေငြ့ … “ ဒီအခှအနေရေောကမြှတော့ ..ဖှဈခငွရြာ ဖှဈတော့ကှာ….” ဟု စိတပြိုငြးဖှတလြိုကပြှီး ညာဖကနြို့အုံတငြးတငြးမို့မို့ကှီးကို ပါးစပဖြှငြ့ ကုနြးစို့ပဈလိုကပြါတော့သညြ..။ “ ပှှတြ…ပှှတြ….ပှှတြ……ပလှတြ…ပလှတြ……..” မနီမှာ ယားလှနြးသဖှငြ့ လညပြငြးကှောတှေ ထောငကြာ ရငအြစုံ ကော့တကနြသညြေ..။ “ ရှီး…အား…ယား….အီး ရှီး….ကွှတြ….ယား..ယား တယကြှာ….အဟငြးဟငြး….အဟိ…ခဈ…ခဈ……..” အိပပြွောနြသေော ကလေးငယကြို အသာမ၍ စောငထြူထူနှငြ့ ကာထှေးလကွြ ခပဝြေးဝေးသို့ တှနြးပို့ထားလိုကသြညြ..။ ကွောထြူးက ထမီကို ပေါငလြညလြောကထြိရောကအြောငြ တှနြးဖယလြိုကပြှီး ထှားအိဆူဖှိုးသော ဖငဆြုံကှီးတဝိုကကြို နှံ့စပအြောငြ ဆုပနြယပြှတသြပပြေးသညြ..။ ပါးစပကြလညြး နို့ကို မခှာတမြး စို့နသညြေ..။ နို့ရညတြောတြောမြွားမွား သူ့ဗိုကထြဲ ရောကကြုနသြညြ..။

အားရှိသော လူနို့ကို စို့ရခဲသမို့ တပှှတပြှှတြ စို့လကွြ ရှိရာ ကလေးငယထြကပြငြ ဆိုးနပေါတော့သညြ..။ ဖငဆြုံထှားထှားအိအိကှီးကို ပှတသြပဆြုပခြွပေေးရသညမြှာ အရသာရှိလှနြးလှသညြ..။ မနီကလညြး အငှိမမြနေ..။ ကွောထြူးပှတဆြှပေးနသမွှေကို ဖီလငအြပှညြ့ဖှငြ့ လူးကာလှနြ့ကာ ခံစားရငြး ကွောထြူး ပုဆိုးကို ဆှဲခွှတခြလွိုကသြညြ..။ ရှဈလကမြခနြ့ ရှိသော လီးတနတြုတတြုတကြှီးက အထကသြို့ ကော့၍ တောငမြတနြသညြေ..။ ဒဈကှီးက ပှဲလနနြပှေီး ဒဈဆီကှီးက နီညိုရောငသြမြးကာ တငြးရငြးဝငြးပှောငနြသညြေ..။ မနီက သူမနို့ကို တပှှတပြှှတစြို့နသေော ကွောထြူးခေါငြးကို ဆှဲမော့လိုကသြညြ..။ ကိုယကြို လညြး ကွောထြူးဖကရြောကအြောငြ ရှေ့လိုကပြှီး ပကလြကအြနအထေား ပှငလြိုကသြညြ..။ “..ခဈ ခဈ….ဒီကလေးကှီးကလညြး ..ကှယြ….နို့ဆှဲ သိပသြနတြာပဲ…ဟငြး..ဟငြး…….” မနီက ပှောလိုကရြငြး…ပုံစံပကွသြှားသော ကွောထြူးခေါငြးကို သူမနို့အုံ ရှိရာသို့ ဆှဲယူပှီး နို့အုံတဈဖကကြို လကဖြှငြ့ အသာမယူကာ ကလေးနို့တိုကသြလို ကွောထြူးပါးစပဝြသို့ နို့သီးခေါငြးကို တေ့ကပပြေးလိုကသြညြ..။ ကွောထြူးက နို့ကှီးကို ပှနစြို့ရငြး ဘယဖြကလြကကြ မနီ၏ စောကဖြုတအြုံဖောငြးဖောငြးကှီးပေါသြို့ ရောကသြှားပှီး ရှရှဖှဖှလေး ပှတသြပပြေးသညြ..။

စောကဖြုတအြုံကှီးက နှေးထှေးခုံးထနသညြေ..။ လကခြလယနြှငြ့ ထကအြောကြ လွှောတိုကပြေးရငြး အကကြှဲကှောငြးထဲ ထိုးသှငြးလိုကသြညြ..။ စောကရြညတြှကေ စိုရှဲနပှေီး အတှငြးသားနုနုလေးတှကေ ပူနှေး ရှအိနသညြေ..။ ကွောထြူးက လကခြလယကြို အဆုံးထိအောငြ ထိုးသှငြးလိုကပြှီး ဆေးမှသလေို လှညြ့ပတမြှပေေးသညြ..။ စောကရြညတြှကေ အဆမတနြ စိုရှဲနပှေီမို့ တစှပစြှပြ တပှှတပြှှတြ…အသံ ညှငြးညှငြးလေးတှေ ထှကပြေါနြသညြေ..။ မနီလကကြလညြး ကွောထြူးပေါငကြှားထဲက တောငမြတနြသေော လီးတနပြူပူနှေးနှေးကှီးကို ခပဖြှဖှလေး ဆုတညြှဈပေးရငြး ဂှငြးတိုကသြလို ပှတလြွှောလေး လုပပြေးနသညြေ..။ လီးနှငြ့ပှတနြသညေမြှာ တဈပတကြွောကြွောြ ရှိနပှေီဖှဈသော မနီတဈယောကြ အသဲအသနြ အငမြးမရ ပငြ ဖှဈလောကအြောငြ မှတသြိပတြောငြ့တ နပေါသညြ..။ အခုအားရကွနပေဖြှယြ ကောငြးလှနြးလှသော ကွောထြူး၏ လီးတနတြုတတြုတကြှီးကို မှငတြှေ့ရ ကိုငတြှယပြှတဆြှနရသေောအခါ စောကဖြုတကြှီးမှာ အလှနသြိသာထငရြှားစှာ မာနဖြီခုံးတကြ မောကကြှှလာသညြ..။ ကွောထြူးက စောကခြေါငြးထဲကို စိတရြှိလကရြှိ မှနှေောကြ ထိုးဆှပှီးသောအခါ သူ့လကခြလယကြို အလွားလိုကြ စောကဖြုတအြကကြှဲကှောငြး မှောငြးအတိုငြး အထကဆြီသို့ ပှတထြိုးသှားပှီး စောကစြိငုတပြှူးပှူးကှီးနှငြ့ ထိတိုကမြိမှ ရပလြိုကသြညြ..။ ထို့နောကြ စောကစြိငုတကြှီးကို လကခြလယထြိပဖြှငြ့ ဝိုကြ၍ ပှတဆြှ ကလိနပှနေသြညြ..။ မနီတဈယောကြ မကွလြုံးတှေ မဖှငြ့နိုငတြော့ပဲ အံကိုကှိတလြကွြ ခါးကော့ ရငမြော့ကာ လူးလှနြ့ နရတေော့သညြ..။

“ အီး….ရှီး….အီး ဟီး….ရှီး…ကွှတကြွှတြ….အား…..အငြး…..အငြး…….အမေ့……..အီး…အား..ကွှတကြွှတြ….အ…အ..မေ့…..မောငလြေး….ရယြ….အီး…အီး ရှီး….ကောငြး…ကောငြးလိုကတြာ…ကှယြ…မမ….မနနေိုငတြော့ဘူး…အူး..ဟူး….အီးဟီး…ရှီး…ကွှတြ..ကွှတြ…လိုး…..လိုးပါတော့ နောြ…..အငြ့………အမေ့…ကွှတြ ကွှတြ….အငြ့..ဟငြ့…….” အခွိနဆြှဲနေ၍ မဖှဈကှောငြး ကွောထြူး နားလညသြညြ.. ။ သူက ဒီအရပသြား မဟုတြ..။ မနေ့ညကမှ ရောကလြာသူ ဖှဈသညြ..။ ကံကောငြး၍ မုတဆြိတြ ပွားလာစှဲသညကြို အခွိနြ ဆှဲနေ၍ မဖှဈတော့..။ ထို့ကှောငြ့ မနီ၏ ခနျဓာကိုယကြို နံရံနှငြ့ လှတအြောငြ ခှငထြောငအြလယလြောကဆြီ ဆှဲယူလိုကသြညြ..။ ပှီးတော့ အိပပြွောနြသေော ကလေးငယကြိုလညြး သူတို့နှငြ့ ဝေးရာသို့ ညငသြာစှာ တှနြးရှေ့လိုကသြညြ…။ ကလေးငယြ ရှိနသဖှေငြ့ ဆနြးဆနြးပှားပှား လိုးနေ၍ မဖှဈ..။ ဒူးထောငပြေါငကြား အပေါကြ တကမြှောကြ လှကှေီးထိုး ရိုးရိုးပဲ လိုးရနြ ဆုံးဖှတလြိုကသြညြ..။ ကွောထြူးက မနီ၏ ဖှူဖှေးတုတခြိုငသြော ပေါငတြံအိအိကှီးနှဈခွောငြးကို ရငဘြတဖြကဆြီ တိုးကပလြိုကသြညြ..။ ပှီးတော့ မို့တငြးဝငြးမှတနြသေော နို့အုံထှားထှားကှီးနှဈမှာကို ခပဖြှဖှလေး ဆုပခြွပေေးပှနသြညြ..။ မနီက ကွနပေအြားရသော မကွနြှာလေးဖှငြ့ ငှိမခြံနသညြေ..။

“ မမ….ကနွောြ…လှနထြိုးတော့မယြ…နောြ….. အငြျဂါနဲ့ ကှာသာပတေး ဆိုတော့ ဘာလဲဟငြ..” “ စောကဖြုတြ..စောကဖြုတြ…ဟငြး…ဟငြး…..” မနီက ကှညလြဲ့လဲ့ အပှုံးလေးဖှငြ့ ရှငရြှငမြှူးမှူးလေး ပှောသညြ..။ ကွောထြူးက ပေါငနြှဈလုံးကှားတှငြ ဒူးထောကထြိုငကြာ သှေးကှောကှီးတှေ တငြးဖောငြးနပှေီး အကှောအပှိုငြးပှိုငြး ထလကွရြှိနသေော သူ့လီးတနကြှီးကို စောကဖြုတအြဝသို့ တေ့မှုပလြိုကပြှီး သူ့ဖငကြှီးကို ရှေ့သို့ တရှေ့ခငွြး တှနြးပို့လိုကသြညြ..။ ဒဈဆံပှဲပှဲကှီး နဈဝငသြှားသညနြှငြ့ မနီ၏ မကွနြှာမှာ အားရကွနပေစြှာ ရှုံ့မဲ့သှားသညြ..။ “ ဖှတြ…ပှဈ…ဖှတြ….ဗှဈ….ဗှိ….ဘှတြ…..ဖှတြ…..ဗှဈ……ဖှတြ……” “ အား….အား………အမေ့…..အငြ့….အငြ့……” လီးတနကြှီးက စောကဖြုတဖြောငြးဖောငြးကှီးထဲသို့ တဈရဈခငွြး တဈရဈခငွြး နဈနဈဝငသြှားသညြ..။ လီးတနကြှီးနှငြ့ အတူ စောကဖြုတနြှုတခြမြးသား တှပေါ အဖောအြဖှဈ နဈပါသှားသညြ..။ တဖနြ လီးတနကြှီးကို ပှနနြှုတပြှနသြညြ..။ ထိုအခါ စောကဖြုတနြှုတခြမြးအလှာကှီးက လီးတနတြုတတြုတကြှီးနှငြ့အတူ အပေါသြို့ ကှှတကြ ပါလာပှနသြညြ..။ ယခု တဖနြ ပှနထြှကလြာသော လီးတနကြှီးမှာ စောစောကနှငြ့ လုံးဝ မတူတော့..။ စောကရြညကြှညမြွားဖှငြ့ စိုရှဲကာ တငြးပှောငြ ဝငြးလကလြာသညြ..။ စံခွိနမြှီ လီးတနကြှီးကို အလိုးခံရနပှေီမို့ စောကဖြုတကြှီးမှာ လှိုကခြနဲ လှိုကခြနဲ ယားကှှလာသညြ..။

ကွောထြူးက သူ့လီးတနကြှီးကို အသှငြးအနှုတြ လေးငါးခွီလောကြ ပှုလုပပြှီးနောကြ အရှိနရြလာသော အမှနရြထားကှီးပမာ ခပကြှမြးကှမြး လေး ခပသြှကသြှကလြေး ဆောငြ့ဆောငြ့ လိုးပါတော့သညြ..။တဖှတဖြှတြ တပှှတပြှှတြ…အသံမွား ၊ အီး အငြး အား…အမလေး….အသံမွားဖှငြ့ ထပခြိုးအခနြးလေးထဲမှာ ဆူညံပှကလြော ရိုကနြစဉြေ… မိနြးမတဈယောကြ ထရံပေါကကြနေ ခွောငြးကှညြ့နသညြေ..။ ကွောထြူးနှငြ့ မနီတို့ က အသဲအသနြ လိုးနကှသေလို ထိုမိနြးမကလညြး ဇှဲသနသြနနြှငြ့ ခွောငြးကှညြ့နပေါသညြ..။ ခွောငြးကှညြ့နသေော မိနြးမလညြး ၅၃ ကို မလှနြ ထိုးဖို့ ခပသြှကသြှကလြေး ဆငြးခဲ့ရပါတော့ သတညြး….။ ကွောထြူးတဈယောကြ ညနေ ၅ နာရီကွောမြှ ပှနရြောကလြာသညြ..။ ထိုအခွိနတြှငြ မလှရီတဈယောကြ ရမေိုးခွိုးပှီး သီခငွြးလေး တအေးအေးနှငြ့ သနပခြါး လိမြးနသညြေ..။ သူ့သမီးနှဈယောကကြ အိမအြောကထြပြ အရှေ့ခနြးထဲတှငြ ကာတှနြးကား ကှညြ့နကှသေညြ..။ ကွောထြူးပှနလြာတာ မှငတြော့ မလှရီက သနပခြါး လိမြးနရောမှ … “ ဟဲ့…..ကွောထြူး….ထမငြး စားတော့လေ…….” “ ဟုတကြဲ့…….မမ..အဈကို ပှနလြာမှ စားတော့မယြ…” “ ဟဲ့….နငြ့အဈကိုက ဒီည ပှနလြာမှာ မဟုတဖြူး……..” “ အဲဒါဆိုလဲ…..မဆာသေးလို့….ပှီးမှ စားတော့မယြ……..မမ…” “ နစမြေးပါအုံး….နငကြ မနကကြထဲက ထှကသြှားလိုကတြာ….အခုမှပဲ ပှနလြာတော့တယြ… အကွိုးအကှောငြးလဲ ပှောမသှားဘူး….. ဒီက စိတပြူလိုကရြတာ..ဟှနြး…မနေ့ညက ရောကလြာလို့သာ တောတြော့တယြ…….” မလှရီ အသံထဲတှငြ မကွမနေပြ ဒေါသ သံတှေ ပါနသညြေ..။

ကွောထြူးကလညြး ပှောစရာပငြ…။ မနေ့ညက ရောကြ ၊ ဒီနေ့မနကြ မနီနှငြ့ အခစွစြခနြး သှား..၊ မနီတဈယောကလြညြး ကွောထြူးအပေါြ တောတြောြ လေး စှဲလနြးသှားပုံ ရသညြ..။ နောကရြကတြှေ လညြး ဒီအခွိနမြွိုး လာခဲ့ဖို့ မှာလိုကသြေးသညြ..။ ညနကစေလို့ ည ဆယနြာရီလောကထြိ အရကသြောကသြူတှေ ရှိသညြ..။ သူ့မောငနြှငြ့ သူ့ယောကမြတို့ အရကလြာကူရောငြးကှကှောငြး ၊ ထို့ပှငြ အဲဒီအခွိနမြွိုးမှာ မခွောငကြှောငြး လညြး သတိပေးလိုကသြညြ..။ ကွောထြူးက သူ့အပှဈနှငြ့ သူမို့ လပှေေ ထိုးလိုကသြညြ..။ “ အောြ…..ပငွြးပငွြး ရှိတာနဲ့ မှို့ထဲရောကသြှားတာပါ….မမရ……အဟငြးဟငြး…….” “ ဟှနြး…….အခုမှ လာပှီး လပှေေ ထိုးမနပေါ နဲ့…..” ကွောထြူး အိမပြေါထြပြ တကခြဲ့သညြ..။ မနီက သူ့ကို စောကဖြုတရြော ၊ ထမငြးပါ အဝအအီ ကွှေးလှတလြိုကသြညြ..။ ကွောထြူး မနီ အရကဆြိုငကြ အပှနြ ဆေးပဈစညြး အရောငြးဆိုငြ တှေ့၍ စံခွိနမြီ ဆေးဆီ တဈဗူးနှငြ့ မကဈြမနြး ဆေးတောငြ့ လေးတောငြ့ တဈကဒြ ဝယခြဲ့သညြ..။ သညဆြေးနှဈမွိုးက မိနြးမပေါငကြှားရှိ ကာမဗဟို ဌာနခွုပြ တညြးဟူသော စောကဖြုတြ အဟာရကို အလငွမြပှတြ စားသုံးနိုငရြနြ အတှကြ အထောကအြကူ ပှု အားဖှညြ့ဆေးဝါးမွား ဖှဈသညြ..။ သူ့အတှကြ နရောပေးထားသော အိမအြပေါထြပရြှိ အခနြးထဲ ရောကသြောအခါ အဝငတြံခါးကို စေ့၍ စံခွိနမြှီ ဆေးဆီ ကှောငြှာမွားကို ဖတကြှညြ့နသညြေ..။ “ ခှောကသြှေ့ ညှိုနှမြး မလနြးဆနြးပဲ လူစဉမြမှီ မပီပှငသြမို့ ပူပနြ စိုးထိတြ သငစြိတမြညဈနဲ့ ရထေိပနပြမာ ငှားစှငြ့ပှငြ့လနြး ကွားမာနြ ဝငြ့ခွီ ဆနျဒပှညြ့မညြ အားသဈရှငလြနြး ရှကှောပနြး…” ဤ စာသားလေးကို ဖတြ၍ ကွောထြူး ပှုံးလိုကမြိသညြ..။

မနီယောကြွား ပှနမြရောကမြခငွြး နေ့စဉြ ရကဆြကြ ကာမစဈပှဲ ဆငနြှဲရနအြတှကြ သူ့ပေါငကြှားမှ ဒုံးကညွကြို စံခွိနမြှှီ နှငြ့ ကွားကနပြေးထားဖို့ လိုမညြ…။ ထို့နောကြ စံခွိနမြှီ လိမြးဆေးဆီ သုံးစှဲရနြ အညှနြးကို ဆကဖြတသြညြ..။ “ မိမိ၏ လိငအြငြျဂါကို ရနှေေးဆပပြှာ နှငြ့ စငကြှယစြှာ ဆေးကှော ၊ ခှောကသြှေ့စပှေီးလငွြ ဆေးဆီ လေးငါးစကမြွှကို လိငတြံတဈခုလုံး အတှငြးသားရော ပေါအြရပှေားကိုပါ နှံ့အောငြ ကောငြးစှာ ပှတသြပနြှိပနြယြ၍ လိမြးပေးပါ…။ တဈခဏအတှငြး တောငြ့တငြး သနမြာလာပါလိမြ့မညြ…။ ပနြးသေ ရောဂါ ပှငြးထနသြူမွား အမှဲသုံးစှဲပါက မကှာမီ ပနြးပှနလြနြးလာပါလိမြ့မညြ..။သာမနြ အခွိနြ ပနြးလနြးနစဉေထြကြ ဤ ဆေးလိမြးပှီး ပနြးလနြးလာသောအခါ လိငတြံပေါရြှိ အကှောမွား ဖုထဈကှှရှလာခှငြးဖှငြ့ ဆေး၏ အစှမြးသတျတိကို သိရှိရပါမညြ..။ ဤ ဆေးဆီကို တဈကှိမနြှဈကှိမြ လိမြးရုံနှငြ့ လူတိုငြးအား စိတရြှိသလို ကှီးထှားစမှေု မပှုနိုငစြကောမူ သိသာရမညြ..။ ထငရြှားရမညြ..။ ပိုမို သနမြာလာ၍ သုတကြို ကောငြးစှာ ထိနြးနိုငကြှောငြး အာမခံပါသညြ..။ အထူးစှမြးသော စပါယရြှယြ ဆေးဗူး…” ကွောထြူးတဈယောကြ စံခွိနမြီ ဆေးဆီပုလငြးကို ဖှငြ့၍ အညှနြးအတိုငြး လိမြးပါတော့သညြ..။

မလှရီတဈယောကြ နေ့လညြ ၁ နာရီလောကကြ အဖှဈအပကွမြွားကို ပှနလြညြ မှငယြောငကြာနမေိသညြ..။ “ ဒီနား ခဏ…” ဆိုပှီး ထှကသြှားသော ကွောထြူးတဈယောကြ တောတြောနြှငြ့ ပှနပြေါမြလာ..။ မလှရီမှာတော့ ထမငြးပှဲ ပှငပြှီး စောငြ့နသညြေ.။ ထမငြးစားရငြး သူ့ယောကြွား ကိုသနြ့စငြ အကှောငြးကို သူ့ညီ ကွောထြူးအား ပှောပှ တိုငပြငအြုံးမညြ ဟု စိတကြူးထားသညြ..။ နာရီကှညြ့ရငြး ကွောထြူးအလာကို စောငြ့မွှောနြရော တဈနာရီသာ ထိုးသှားပှီး ခှေးကောငလြေးက ပေါမြလာ..။ ထို့ကှောငြ့ စိတတြိုတိုနှငြ့ ထှကလြာခဲ့သညြ..။ မနေ့ညကမှ ရောကလြာသူဆိုတော့ ဘယသြှားတတမြှနြးလညြး မသိ..။ ထိုစဉြ စိတကြူးထဲ ဖှတခြနဲ အသိတဈခု ပေါလြာသညြ..။ မနီတို့ အရကဆြိုငမြွား ရှိလမလေားဟူသော အတှေးဖှငြ့ ဦးတညြ ထှကလြာခဲ့သညြ..။ သူ့ယောကြွား ကိုသနြ့စငမြှာ မနီညီမ ခငသြီတာနှငြ့ တိတတြိတပြုံး ညားနကှသေညြ..။ ခငသြီတာက မှို့သဈမှာ သူ့အမနှငြေ့ အတူနသညြေ..။ စောစောကတော့ အခွောငကြှံတာ ဖှဈပါလိမြ့မညြ..။ ယခုတော့ တရားဝငြ ပေါငြးသငြး နထေိုငသြညြ့ အဆငြ့သို့ပငြ ရောကနြကှပှေီ..။ ကိုသနြ့စငကြလညြး သူ့မိနြးမ မလှရီကို အကှောငြးစုံ ဖှငြ့ပှောပှထားပှီး ဖှဈသညြ..။ ကှားကှားခငွြးတော့ မလှရီ တဈယောကြ မှှပှေေး အကိုကခြံရသလို ဆတဆြတခြါ နာကညွြးခဲ့သညြ..။

ကိုယဝြနပြါ ရှိနပှေီဖှဈ၍ ဘယလြိုမှ မတတနြိုငတြော့ပဲ မယားငယြ အဖှဈ တရားဝငြ ယူရတော့မှာ ဖှဈကှောငြး ကိုသနြ့စငကြ ရှငြးပှသညြ..။ မငြးတို့ မိသားစုကိုလညြး လုံးဝ ပဈထားမှာ မဟုတကြှောငြး..။ အစစအရာရာ ယခငအြတိုငြး ပှညြ့စုံအောငြ ထားမှာ ဖှဈကှောငြး အခုဟာက ဘယလြိုမှ မတတနြိုငတြော့သညြ့ အဆငြ့ရောကနြသညြေ့အတှကြ ယူရခှငြး ဖှဈကှောငြး မတျေတာ ရပခြံ ရှငြးပှပါသညြ..။ ခငသြီတာ ဆိုသညြ့ ကောငမြက ရပကြှကမြှောကထြိပြ အရကဆြိုငကြ မနီ ၏ ညီမ အရငြး ဖှဈကှောငြးလညြး ပှောပှပါသညြ..။ တဈပတလြငွြ ခငသြီတာဆီမှာ ၃ ည အိပလြေ့ ရှိသညြ..။ ထို့ကှောငြ့ ယနေ့ည ခငသြီတာဆီမှာ အိပမြှာမို့ ကိုသနြ့စငြ အိမြ ပှနမြလာခှငြး ဖှဈသညြ..။ သူ့ညီ ကွောထြူးမှာ သူ့အဈကိုအကှောငြး ဘာမှ သိပုံမရ..။ ထို့ကှောငြ့ ထမငြးစားရငြး ပှောပှမညဟြု စိတကြူးထားရာ ကွောထြူးပှနမြလာသဖှငြ့ သူ့အဈကို၏ မယားငယြ အဈမတောစြပသြော မနီ၏ အရကဆြိုငကြို ဖှတခြနဲ သတိရကာ ထှကလြာခဲ့ခှငြး ဖှဈသညြ.။ မနီအရကဆြိုငရြောကတြော့ ဆိုငထြဲတှငြ လူရှငြးနသညြေ..။ ဆိုငြ အဝငပြေါကြ ညာဖကဘြေး စားပှဲခုံပေါတြှငသြောကလြကစြ အရကပြုလငြး ၊မှငြးခှာရှကသြုတြ ပနြးကနြ..၊ ကှမြးယာထုတြ တဈထုတြ ၊ အားကစား ဂွာနယတြဈစောငြ တို့ကို တှေ့ရသညြ..။ ကွောထြူး အိမကြ ထှကသြှားစဉြ လကထြဲမှာ ဂွာနယြ တဈစောငြ ပါသှားသညကြို မလှရီ သတိရမိသညြ..။

ထို့ကှောငြ့ ဂွာနယကြို ကောကကြိုငကြှညြ့လိုကသြညြ..။ သနြ့စငြ ဟု ရေးထိုးထားသညြ့ သူ့ယောကွြား လကမြှတကြို တှေ့ရသညြ..။ သခွောပှီ…ကွောထြူး ဒီဆိုငထြဲမှာ ရောကနြပှေီ…။ သို့သောြ လူကို မတှေ့ရ..။ ပှီးတော့ မနီ၏ အရိပအြယောငကြိုလညြး မတှေ့ရ..။ မလှရီ အပေါထြပြ ထပခြိုးပေါသြို့ နားစှငြ့ ကှညြ့သညြ..။ ထပခြိုးပေါမြှ လှုပရြှားသံ သဲ့သဲ့ ကှားနရသေညြ..။မလှရီလညြး ဖှဈခငွရြာဖှဈဟု ဆုံးဖှတကြာ ထပခြိုးပေါသြို့ တိတတြဆိတြ တကလြာခဲ့သညြ..။ သခွောသှားပှီ..။ လှခေါးခှရငြေးမှာ ကွောထြူး ဖိနပကြို တှေ့လိုကရြသညြ..။ ခှသေံလုံလုံဖှငြ့ လှခေါးပေါြ တကလြာလိုကသြညြ..။ တဖှညြးဖှညြး အသံတှကေို ပိုမို ကှားလာရသညြ..။ အခနြးတံခါးကို ပိတထြားသညြ..။ အခနြးမှာ ထရံကာ ဖှဈ၍ ခွောငြးကှညြ့စရာ အပေါကတြှေ ရှာရနြ မခကလြှ..။ မလှရီလညြး ခဲတံလုံးလောကရြှိသော ထရံပေါကမြှ အတှငြးသို့ ခွောငြးကှညြ့လိုကသြညြ..။ မှငလြိုကရြသညြ့ မှငကြှငြးကှီးက မလှရီကို အကှီးအကယွြ တုနလြှုပခြွောကခြွား သှားစသညြေ..။ “ အမလေးလေး…..မနီ နဲ့ ကွောထြူးတို့ လိုးနကှတော ပါလား…….” မလှရီ တဈယောကြ ထရံပေါကမြှ ခွောငြးကှညြ့ရငြး စိတထြဲက ဘုရားတမိသညြ…။ နို့စို့ ကလေးငယကြ သူတို့နှငြ့ မလှမြးမကမြးမှာ နှဈခှိုကစြှာ အိပမြောကနွရှောသညြ..။ မနီက အောကကြနေ သူမရဲ့ ဒူးနှဈလုံးကို ထောငကြာ ပေါငကြှီးတှေ ဖှဲကားပေးထားရာ ကွောထြူးက အထကမြှနေ တကမြှောကရြငြး ဖငကြှီး ကှှကာ ကှှကာ ဖှငြ့ ဆောငြ့လိုးနသညြေ.။

ဆောငြ့ခကွတြိုငြး ဆောငြ့ခကွတြိုငြးမှာ ကွောကှီးက သိသာ ထငရြှားစှာ ရှုံ့ခှကဝြငသြှားကာ အသားပှငတြှေ က လှုပရြှားနသညြေ..။ မုနထြနသေော ဝကသြိုးကှီး တဈကောငအြလား အသဲအသနြ အရူးအမူး ဆောငြ့ဆောငြ့ လိုးနပေါတော့သညြ..။ မနီကလညြး အောကကြနေ ပေါငတြနြ ဖှေးဖှေးတုတတြုတကြှီးတှကေို အစှမြးကုနြ ဖှဲကားလကွြ သူမ ဖငကြှီးကို ကော့ကော့ပှီး အားရပါးရ ခံကာနသညြေ.။ လိုးသူနှငြ့ ခံသူ အပေးအယူမွှလကွြ လိုးခှငြးအမှု ပှုနကှသေညမြှာ အားရစရာ ကှကသြီးထစရာကှီး ဖှဈနပေါတော့သညြ..။ မလှရီ စောကဖြုတကြှီးထဲ စဈခနဲ ကငွခြနဲ ဖှဈသှားပှီး စောကဖြုတကြှီး တဈအုံလုံး တငြးမာ ခုံးကှှလာသညြ..။ “ ဖှတြ…ပှှတြ….ဖှတြ….ပလှတြ….ဗှဈ…….ပလဈ……….ဖှတြ……” “ အား….အား……အ….အမေ့….အ…..အား…အမလေး..လေး…..အား…အီး…ကောငြး…လိုကတြာ….ကှယြ….အ…အမေ့….အား….ရှီး….ကွှတြ..ကွှတြ….အို..အိုး…အိ…………..အ.” ကွောထြူးက အရှိနအြဟုနြ ပှငြးထနစြှာ ဒလစပြ ဆောငြ့ဆောငြ့ လိုးနသလေို မနီကလညြး တအီးအီး တအားအားဖှငြ့ မှညတြမြးလကွြ ခပကြှမြးကှမြးပငြ ကော့ကော့ခံလကွြ နသညြေ..။ “ မမ…..“ “ ဟငြ….” “ ကောငြးလား…..မမ…” “ အမလေး…ကောငြးလိုကတြာ..မောငရြယြ….ပှောမပှတတအြောငကြို ကောငြးတာ….မမဖှငြ့ ဒီလောကတြောငြ လိုးတတြ လိုးနိုငလြိမြ့မယလြို့ တကယြ မထငဘြူး…..” မနီစကားဆုံးသညနြှငြ့ ကွောထြူးက ဆောငြ့သညြ့ အရှိနကြို ဗှုနြးခနဲ ရပပြဈလိုကပြှီး… သူ့ဖငကြှီးကို ကှှ၍ လီးကှီးကို စောကဖြုတကြှီးထဲမှ ဆှဲနှုတလြိုကသြညြ..။ “ ဟငြ…ဒီမှာ တအားကောငြးနတော…ဘာ….ဘာ လုပတြာလဲ….မောငလြေး….ရဲ့….အီး….ဟငြ့…ဟငြ့…” မနီက ဇောကှှနသေော အသံကှီးဖှငြ့ ပွာပွာသလဲ မေးသညြ..။

ပှီးတော့ သူမ ခှထေောကနြှဈခွောငြးဖှငြ့ ကွောထြူးခါးကို လှမြးပှီး ဆှဲခွိတထြားလိုကသြညြ..။ ကွောထြူးက သူ့ကိုယကြှီးကို ကုနြးထရငြး… “ ခဏလေး ဖယပြေးပါ အုံး ….မမရ…ပုံစံ တဈမွိုး ပှောငြးခငွလြို့ပါ……..” ဒီတော့မှ မနီက ခွိတထြားသော ခှထေောကနြှဈခွောငြးကို ဖှပေေးလိုကသြညြ..။ လီးတနကြှီး ကွှတသြှားသော အခါ မနီစောကဖြုတဖြောငြးဖောငြးကှီးမှာ အနညြးငယြ ပှဲဟလကွြ အတှငြးသားနုနုတှကေ ရှစိရှစိ လှုပလြကွြ ကနွရြဈခဲ့သညြ..။ ကွောထြူးက ဘေးတှငြ ပုံထားသော သူ့ပုဆိုးကို ကောကယြူလိုကပြှီး မနီကို ကွောပေးကာ မတတြတရြပလြကွြ လီးတနကြှီးတှငြ စိုရှဲ ပပှနေသေော စောကရြညတြှကေို သုတပြဈလိုကသြညြ..။ မနီ စောစောက တဈခွီပှီးသှားကှောငြး ကွောထြူး သိလိုကသြညြ..။ သူက တဈခွီမှ မပှီးသေး..။ ယခု ပပှနေသေော အရတှမှေော မနီစောကခြေါငြးထဲက ပနြးထှကခြဲ့သော သုတရြတှေေ ဖှဈသညြ..။ ကွောထြူးက မနီကို ကွောပေးပှီး မတတြတြ ရပနြသဖှေငြ့ ခွောငြးကှညြ့နသေော မလှရီနှငြ့ လီးတနကြှီးမှာ ထရံ တဈခပွသြာ ခှားသညြ..။ ကွောထြူးပေါငကြှားက လီးတနတြုတတြုတကြှီးကို နီးနီးကပကြပြ မှငလြိုကရြသောအခါ မလှရီ တဈကိုယလြုံးရှိ ရမျမကသြှေးတှမှော ပူလောငြ ပှကထြ လာတော့သညြ..။ လီးတနကြှီးမှာ နညြးတဲ့ဟာကှီး မဟုတြ…။ အတုတကြ သူမ လကတြဈဆုပြ မမိနိုငလြောကအြောငြ ..ရှိပှီး…အရှညမြှာလညြး သူမ လကတြဈထှာပငြ မကလောကြ…။ ဒဈကှီးကလညြး ပှဲအာလနနြသညြေ..။

ဒဈဆံပှဲပှဲကှီးက နီညိုရောငသြနြးကာ တငြးရငြး ဝငြးပှောငနြသညြေ..။ လီးတနကြှီးကို ယှကသြနြးထားသော သှေးကှောကှီးတှကေ ဖုဖောငြးနပှေီး အကှော အပှိုငြးပှိုငြး ထကာ တောငမြတကြော့တကနြသညြေ..။ မလှရီ တဈကိုယလြုံး တုနလြှုပခြှောကခြှားနသညြေ..။ အသကရြှူသံတှလညြေး မှနဆြနနြသညြေ..။ ဖှဈနိုငလြငွြ အခနြးထဲ ပှေးဝငပြှီး ကွောထြူးလကကြို ဆှဲကာ အိမသြို့ ခေါသြှားလိုကပြှီး သူမကိုသာ တကလြိုးခိုငြးလိုကခြငွသြညြ..။ အခုတော့ ထမီကို လှနပြှီး သူမပေါငကြှားမှ ဖောငြးကှှရှထနသေော စောကဖြုတကြှီးကို လကဝြါးနှငြ့ ဖိပှတလြိုကရြပါတော့သညြ..။ သူမစောကဖြုတကြှီးက မာတငြး ခုံးထနပှေီး စောကရြတှကေလေညြး ဘုံဘိုငခြေါငြးမှ ရကထွေားသလို တစကစြကနြှငြ့ ယိုစီး စိမြ့ထှကကြနွသညြေ..။ ကွောထြူးက မနီဖကြ ပှနလြှညြ့သှားရာ မလှရီကို ကွောပေးလကွြ အနအထေား ဖှဈသှားရပှနသြညြ..။ “ ကဲ….မမ…ထ….” ကွောထြူးက မတတြတရြပရြငြး မနီထံ သူ့လကကြို လှမြးလိုကသြညြ..။ မနီက ကွောထြူးလကကြို လှမြးဆှဲပှီး ထလိုကသြညြ..။

နှဈယောကသြား မကွနြှာခငွြးဆိုငမြိသော အခါ တဈယောကကြို တဈယောကြ တငြးကစွနြအေောငြ ဖကထြားလိုကကြှသညြ..။ ပှီးတော့ နှုတခြမြးခငွြး တေ့အပကြာ စုတနြမြးကှသညြ..။ တပှှတပြှှတနြှငြ့ နှုတခြမြးခငွြး စုပနြကှသေညမြှာ အတောလြေး ကှာသညြ..။ ကွောထြူးလကတြှကေ မနီ၏ ဖငဆြုံထှားထှားအိအိကှီးကို တအားနဲ့ပငြ ဆုပခြွပှတေနြယနြသလေို မနီလကတြှကလေညြး ကွောထြူးကွောပှငကြှီးကို အားမလိုအားမရဖှဈနသလေို ပှတသြပလြိုကြ ဆှဲကုတလြိုကြ ရှရှလေး ပှတသြပပြေးလိုကြ လုပပြေးနသညြေ..။ ကွောထြူးလီးတနတြုတတြုတနြှေးနှေးကှီးက မနီ၏ မာနဖြီခုံးထနသေော စောကဖြုတဖြောငြးဖောငြးကှီးကို ဖိထောကထြားသညြ..။ ကွောထြူးက သူ့လွှာကို မနီပါးစပထြဲ ထိုးသှငြးလိုကသြညြ.။ မနီကလညြး အဆငသြငြ့ပငြ ခပမြှှငြးမှှငြးလေး ဆှဲစုပပြေးရငြး သူမ၏ လွှာဖှငြ့ ပှနလြှနြ ပှတတြိုကပြေးနသညြေ..။ ကွောထြူးက နှုတခြမြးခငွြး ခှာလိုကပြှီး… “ မမ…လေးဖကထြောကြ ဖငကြုနြးပေးနောြ….” “ အမလေး…ဘုရား ဘုရား…ဖငြ…ဖငလြိုးမလို့လား….ဟငြ…….” “ အား..ဟား ဟား…..မဟုတပြါဘူး…မမရဲ့…စောကဖြုတြ ပဲလိုးမှာပါ…မမကလဲ….” “ သိနိုငဘြူးလတေောြ….စောကဖြုတတြောငြ ဒီလောကြ အီစလံဝနအေေောငြ ခံနရတော….တော့လီးကှီးနဲ့ ဖငမြွား လိုးလိုကရြငြ ကှဲပှဲ စုတပြှတသြှားမှာ ကှောကလြို့ တောရြေ့….” မနီက ကွောထြူးအလိုကွ လေးဖကထြောကပြှီး ဖငကြုနြးပေးလိုကသြညြ..။

တတောငဆြဈ နှဈဖကကြ အိပယြာပေါြ ထောကထြားပှီး ခါးလေးကို ညှတလြကွြ ဖငပြူးတောငြး ထောငပြေးထားရာ စှငြ့ကားလှနြးလှသော ဝိုငြးဝိုငြးအိအိ ဖငအြိုးကှီးနှဈမှာမှာ ကွောထြူး ရမျမကမြီးလွှံကို တဝုနြးဝုနြး တောကလြောငစြသညြေ..။ ကွောထြူးက စှငြ့စှငြ့ကားကား ဝငြ့ဝငြ့ကှှားကှှား ရှိလှနြးလှသော ဖငဆြုံကှီးနောကတြှငြ ဒူးထောကလြကွြ မုဆိုးထိုငြ ထိုငလြိုကသြညြ..။ ထို့နောကြ သူ့လီးတနြ တုတတြုတကြှီးကို လကနြှငြ့ ကိုငလြကွြ ပူနှေးနူးညံ့သော စောကဖြုတအြကကြှဲကှီးထဲသို့ တေ့မှှုပထြားလိုကသြညြ..။ “ မမ…“ “ ဟငြ….ဘာလဲ….လို့……..” “ မနေ့…က ထှကတြာ…၃၅ နောြ…….” “ အငြး…..” “ ၃၅ ဆိုတော့ အငြျဂါ ကှာသာပတေး စ..ဖ..ပေါ့နောြ……..” “ ဟုတပြါတယြ…လို့ ဆိုနေ…” မနီအသံက ရမျမကဇြောတှေ ထနနြပှေီး စိတမြရှညတြော့ဟနြ ပေါလြှငနြသညြေ..။ “ အဲဒီ …စဖ ဆိုတာ ဘာလဲ…ဟငြ……” “ အဲဒါ….အဲဒါ……သိပလား….အဲဒါ….ဟဲ့…တဏှာရူးလေးရဲ့….“ မနီက ပါးစပကြလညြး ပှော သူမ ဖငဆြုံကှီးကိုလညြး နောကသြို့ ပဈပဈကော့တှနြးပေးလိုကသြညြ..။ ထိုအခါ ဒဈဆံပှဲပှဲကှီးက စောကခြေါငြးအတှငြးသားနုနုတှေ ထဲသို့ နဈဝငသြှားသညြ..။ “ အဲဒီ စ ဖ ကို လှနထြိုးရငြ ဘာလဲ ဟငြ…မမ…” “ ..ဖှတြ…စှတြ …ပေါ့ဟာ……….ကဲ…ကဲ…..” မနီက ဒေါဖောငြးနသေံနှငြ့ ပှောရငြး သူမဖငဆြုံကှီးကို နောကသြို့ ဆတခြနဲ ပဈတှနြးဖိကော့ လိုကပြှနသြညြ..။

၈ လကမြခနြ့ ရှညသြော လီးတနတြုတတြုတကြှီးမှာ ၃ လကမြလောကြ နဈဝငသြှားပှနသြညြ.။ “ မောငလြေးတို့ လိုးပှီးရငြ အဲဒီ ဂဏနြး ထိုးရအောငြ နောြ…မမ…..” “ အငြးပါ…ဟဲ့….ဒီမှာ စောကဖြုတကြှီး တဈခုလုံး လှိုကယြားထနပှေီ…ကှာရငြ ပှငြ့ကနထြှကတြော့မယြ….အဟငြ့ဟငြ့..အီး….အိ…အငြ့…….” မနီတဈယောကြ အလိုးခံခငွစြိတတြှေ က ငယထြိပထြိ တကနြပှေီ ဖှဈ၍ ငိုသံပါကှီးနှငြ့ ပှောလိုကသြညြ..။ သညတြော့မှ ကွောထြူးက မနီ ခါးသှယသြှယလြေးကို ခပတြငြးတငြး ဆှဲဖကကြာ သူ့လီးတနကြှီးကို အဆုံးတိုငြ ဝငသြှားအောငြ ဖိသှငြးခလွိုကပြါတော့သညြ..။ “ ဗှဈ……ဘှတြ….ပှဈ……..ပလှတြ….ဖှတြ……ဗှိ…….ဗှဈ…..အီး……အိ..အိ….အား……..အငြး…..အမေ့…….အို့…..အ……..အမေ့……အငြ့…..ကွှတြ…ကွှတြ…အိုး….” မနီတဈယောကြ ခေါငြးနှငြ့ မှေ့ယာခငြး ထိလကွြ ပါးစပလြေး ပှငြ့ဟကာ အားရကွနပေစြှာ ညီးညူလိုကပြါတော့သညြ..။ ထိုအခိုကမြှာပငြ မလှရီတဈယောကြ ခွောငြးကှညြ့နရောမှ ခှသေံလုံစှာနှငြ့ ဆုတခြှာလာခဲ့ပါသညြ..။ လကထြဲမှာ ငှတဈေသောငြးခှဲ ရှိသညြ..။ “ ဖှတြ..စှတြ…” တဈပေါကထြဲ အောခလွိုကမြညြ..ဟု ဆုံးဖှတလြိုကသြညြ..။ အောကထြပရြောကသြောအခါ မလှရီ ကွောထြူး၏ လကကြနွအြရကမြွားကို လကနြှဈလုံးစာလောကြ ခနွခြဲ့ပှီး အကုနမြော့သောကလြာခဲ့သညြ..။

အိမပြှနပြှီး ငှတဈေသောငြးခှဲ ယူသညြ..။ ပှီးတော့ လကခြှဲဒိုငြ ခငမြာရီထံသှားပှီး ၅၃ တဈပေါကထြဲ ထိုးခလွိုကသြညြ..။ စိတထြဲကလညြး ဤအတိုငြး ကှုံးဝါးလိုကသြညြ..။ “ ပေါကလြိုကစြမြးဟယြ….ဖှတြ စှပြ….ဖှတစြှပြ……” ကွောထြူးကို စောငြ့ရငြး ၄ နာရီခှဲသှားသညြ..။ မကှာမီ မကွစြောငြးထိုး နှဈအိမကြွောမြှ စကခြွုပသြမ အုပစြု၏ ၅၃ တဲ့ဟေ့….ဟူသော အသံကို ကယွလြောငစြှာ ကှားလိုကရြသညြ..။ တဒငြျဂ အတှငြး မလှရီ နှလုံးသှေး တှေ ရပတြနြ့သှားမတတြ ဖှဈသှားရတော့သညြ..။မလှရီတဈယောကြ သနပခြါး လိမြးရငြး နေ့လညကြ အကှောငြးကို ပှနပြှောငြး စဉြးစားမိရာမှ ကွောထြူးကို ခေါပြှီး ငှသှေားထုတရြနြ အိမပြေါထြပသြို့ ထမီရငလြွားကှီးဖှငြ့ တကလြာခဲ့သညြ..။ ကွောထြူးအကှောငြးကို ကောငြးကောငြးကှီး သိခဲ့ပှီမို့ အနာဂတအြတှကြ စီမံကိနြးတှေ ခလွကွြ ရှိသညြ..။ ကွောထြူးအခနြးနား ရောကသြောအခါ တံခါးစေ့ထားသညကြို တှေ့ရသညြ..။ တံခါးက လကတြဈလုံးခနြ့ ဟနသညြေ..။ ထိုဟနသေော နရောမှ အတှငြးသို့ အသာခွောငြးကှညြ့လိုကသြညြ..။ သဲထိတရြငဖြို မှငကြှငြးကှီးကို ဒုတိယအကှိမြ မှငလြိုကရြပှနသြညြ..။ ကွောထြူးတဈယောကြ ခုတငစြောငြးတှငြ ခှတှေဲလောငြး ခကွာ ပုဆိုးကို ပငြ့လှနလြကွြ ပေါငနြှဈခွောငြးကို ဖှဲပှီး ဆေးလိမြးနသညြေ..။ အခနြးပေါကဖြကကြို မကွနြှာမူထားသဖှငြ့ ပေါငကြှားက လီးတနကြှီးကို အထငြးသား မှငနြရသေညြ..။ ကွောထြူးက ဘယဖြကဘြေးတှငြ ခထွားသော ဆေးပုလငြးထဲမှ ဆေးစကမြွားကို ညာဖကလြကဖြဝါးထဲ ထညြ့လိုကသြညြ..။

ထိုအခိုကဝြယြ ပေါငကြှားထဲက လီးတနကြှီးမှာ အထကသြို့ ကော့ထောငလြကွြ တောငမြတနြသညြေ..။ သှေးကှောကှီးတှကေ ဖုဖောငြးပှီး လီးတနကြှီးကို ဖုံးအုပထြားသော အရပှေားမွားမှာ အရဈအရဈတှေ ထလကွရြှိနသညြေ..။ ဒဈဆံပှဲပှဲကှီးက နီညိုရောငသြမြးနပှေီး ဆေးဆီလိမြးထားသဖှငြ့ ဝငြးပှောငတြငြးကားနသညြေ..။ မှငရြုံနှငြ့ တုတခြိုငမြာကွောမညြ့လီးတနကြှီးမှနြး မလှရီ အကဲခတမြိသညြ..။ လီးတနြ အတုတမြှာ ရ လကမြခနြ့ရှိပှီး အရှညကြ ၈ လကမြခနြ့ ရှိရာ အလှနရြှားပါးသော စံခွိနမြီ လီးကှီး ဖှဈနပေါတော့သညြ..။ လီးတနကြှီးကို ကှညြ့ရငြး ကှညြ့ရငြး မလှရီ စိတတြှေ ထကှှလာသညြ..။ စောကဖြုတအြတှငြးမှလညြး လှိုကလြှိုကပြှီး ယားကှှလာသညြ..။ ဟိုနရော ဒီနရောက ဒိတခြနဲ ဒိတခြနဲ လှုပလြှုပသြှားသညြ..။ ကွောထြူးက ညာလကဖြဝါးထဲရှိ ဆေးဆီမွားဖှငြ့ တောငမြတနြသေော လီးတနကြှီးကို နှံ့စပအြောငြ သုတလြိမြးလိုကသြညြ..။ ထို့နောကြ အထကသြို့ ကော့ထောငနြသေော လီးတနကြှီးကို အောကသြို့ ဖိဖိဆှဲခသွညြ..။ ထိုသို့ ဆှဲခလွိုကတြိုငြး ဒဈဆံပှဲပှဲကှီးမှာ တငြးခနဲ တငြးခနဲ အဈအဈထှကသြှားသညြ..။ မလှရီ စောကခြေါငြးထဲ ကငွခြနဲ စဈခနဲ ဖှဈသှားရပှီး စောကရြတှေေ စိမြ့ထှကယြိုစီးကလွာတော့သညြ…။ ထမီကို မ လှနလြိုကပြှီး စောကခြေါငြးထဲ လကခြလယသြှငြးကာ ထိုးဆှမှနှေောကလြိုကသြညြ..။ ကွောထြူးက လီးတနကြှီးကို လကဖြဝါးနှငြ့ လိမပြှီ ဆှဲဆှဲဆနြ့သညြ..။ ပှီးတော့ ဂှငြးတိုကသြလို ခပပြှငြးပှငြး ဆောငြ့ပေးပှနသြညြ..။

ဒီမွှ အဖိုးတနြ အမွိုးမှနသြော လီးတနကြှီးကို မနီဆိုတဲ့ ကောငမြနှငြ့ မပတသြကစြခငွေတြော့..။ ခံခငွြးခံ သူမသာ အားရအောငြ ခံမညြ..။ ကွောထြူးသညြ သူမယောကြွား ကိုသနြ့စငြ၏ ညီအရငြးခေါကခြေါကြ ဖှဈသညြ..။ ထို့ကှောငြ့ သူမသာလငွြ ပိုငဆြိုငထြိုကသြညဟြု ယတိပှတြ ဆုံးဖှတလြိုကသြညြ..။ မလှရီက အခနြးတံခါးကို အသာဆှဲဖှငြ့လိုကသြညြ..။ အသံကှားသဖှငြ့ ဗှုနြးခနဲ ကှညြ့လိုကရြာ အခနြးထဲ ဝငလြာသော မလှရီကို တှေ့လိုကရြသညြ..။ တဒငြျဂအတှငြး ကွောထြူး တဈယောကြ ဖှတမြေ့ ပုတတမြေ့ မေ့သှားရသညြ.။ မလှရီက အခနြးတံခါးကို ဂကွထြိုးပိတလြိုကပြှီး ကွောထြူးဆီသို့ တရှေ့ရှေ့ လွှောကလြာသညြ..။ ကွောထြူးကလညြး လီးတနကြှီးကို လကဖြှငြ့ ဆုပကြိုငရြငြး ကှောငကြှညြ့နသညြေ..။ ပှီးတော့ မှ ဗှုနြးခနဲ ပုဆိုးဖှငြ့ ဖုံးလိုကသြညြ..။ မလှရီက ပလပစြတဈခုံတဈခုံကို ဆှဲယူပှီး ကွောထြူးနှငြ့ တဈပခနြေ့အကှာတှငြ မကွနြှာခငွြးဆိုငြ ထိုငလြိုကသြညြ..။ “ မငြး….ဒါဘာလုပနြတောလဲ……..ဟငြ…” “ ဟို..ဟို….ဆေး….ဆေး လိမြးနတောပါ…မမ……” “ ဘာဖှဈလို့လဲ…..” “ ဆီး……..ဆီး အောငြ့နလေို့ပါ……” “ ဟှနြး….တဏှာရူးလေး….မသိရငခြကမြယြ….ဟိုကောငမြ မနီကို လိုးဖို့ မဟုတလြား…” “ ဗွာ…..” ကွောထြူး မကွလြုံးပှူး မကွဆြံပှူးဖှငြ့ ဗွာ ခနဲ အာမဋေိတသြံကှီး ထှကသြှားသညြ..။ “ အခုမှ ဗွာ မနနေဲ့…၊ ဟေ့ကောငြ…..နငနြဲ့ မိနီနဲ့ လိုးနကှတော…ငါ့မကွစြိနဲ့ တပအြပြ တှေ့ခဲ့ရတာ….သိရဲ့လား…..ဟငြး…..” “ ဟို…..ဟို….ဘယြ….ဘယတြုနြးက..လဲ…မမ..” “ နေ့ လညတြုနြးကလေ…..မိနီအရကဆြိုငြ ထပခြိုးပေါမြှာ..နငတြို့နှဈယောကြ လိုးနကှတော…ဟောဒီ မကွစြိကှီးနဲ့ တပအြပမြှငခြဲ့တာ….သိပလား…” မလှရီက သူမမကွစြိကို လကညြှိုးနဲ့ နောကပြှနထြိုးပှရငြး ကှိမြးသညြ..။

ထို့နောကြ စကားဆကပြှနသြညြ..။ “ ဒီကဖှငြ့ မလာ.မလာ နဲ့ စိတပြူနလေိုကရြတာ…၊ မနနေိုငတြော့လို့ လိုကရြှာတော့ ထငတြဲ့အတိုငြးပဲ…ဒငြးတို့နှဈယောကကြို ပငပြငြးတိုးတော့တာပဲ….အဈကိုတငြ ဂှိုဟမြှရေုံ မကဘူး…၊ ညီကိုပါ …အလှတမြပေးပဲ ဂှိုဟမြှတေဲ့ ကောငမြ….” “ ဟို…….ဟို….အဈကိုကှီးနဲ့ မနီနဲ့က ဖှဈနကှတောလား….မမ…….” “ အေး….ဒီကောငမြ နဲ့ ဖှဈမဖှဈတော့ မသိဘူး….၊ သူ့ညီမအရငြး ခငသြီတာကတော့ နငြ့အဈကိုရဲ့ မယားငယြ ဖှဈနပှေီ…။ဒီည ပှနမြလာတာက အဲဒီ မယားငယြ မ ဆီ သှားအိပတြာလေ…၊ တဈပတကြို ၃ ရကလြောကကြ အဲဒီ မယားငယမြ ဆီ သှားနရတောလေ…..” “ ဟုတကြော ….ဟုတရြဲ့လား….မမရာ….အဈကိုကှီးက လူးအေး လူမှနပြါ……” “ ဟား…ဟား…..ရီစရာကောငြးလိုကတြာ…လူအေး လူမှနတြဲ့…ဟာ ဟ….အဲဒီ မယားငယနြဲ့…တော့အဈကိုကှီး နဲ့ ညားနတော…ကလေးတောငြ မကှာခငြ မှေးတော့မှာ…သိရဲ့လား……ဟှနြး…..” “ ဟုတရြဲ့လား…မမရာ……..” “ ငါ…နငြ့ကို လကတြှေ့ပှရမလားဟငြ…ကွောထြူး……” မလှရီအသံထဲမှာ နာကညွြးဝမြးနညြးသံတှေ အပှညြ့ပါနသညြေ..။ ထမီရငလြွားအတှငြးမှ မို့မောကြ တငြးအယြ ဖောငြးကားနသေော နို့အုံကှီး နှဈမှာက ဒေါသကှောငြ့လား ၊ရမျမကကြှောငြ့လားမသိ..သိသာထငရြှားစှာ နိမြ့ခွီမှငြ့ခွီ လှုပနြသညြေ..။ “ မိနြးမ လိုးစရာ…ဒီလောကတြောငြ ရှားရသလား…ဟယြ……ဒီကောငမြကိုမှ သှားလိုးရတယြ…လို့….နှာဗူးလေး…ရဲ့….” “ ဟို…ဟို…မထငြ…မထငမြှတပြဲ…ဖှဈသှားတာပါ…မမရယြ…..တကယြ…တကယပြှောတာပါ…” “ အဲဒီ ကောငမြက …ငါ့ထကြ အပှနတြဈရာ သာနလေို့လား..ဟငြ…..ကွောထြူး….” မလှရီက ပှောပှောဆိုဆို ရငလြွားထားသော ထမီကို ဖှခလွေိုကသြညြ..။

ဝငြးဝငြးမှတမြှတြ နုနုထှတထြှတြ တငြးရငပြှညြ့ဖှိုးလှသော နို့အုံလှလှကှီး နှဈမှာက ဘှားခနဲ ပေါလြာသညြ..။ လှလိုကသြညြ့ ရငသြားနှဈမှာ..။ ပှညြ့တငြးဝငြးမှတနြသညြေ..။ ဖှူဝငြးနသေော နို့အုံတဝိုကတြှငြ သှေးကှောစိမြးစိမြးကှီးတှကေ ယှကဖြှာနကှသေညြ..။ လုံးဝနြးမို့မောကပြှီး အထကသြို့ ကော့ခွှနနြသညြေ..။ နို့စို့ကလေးငယြ ရှိသောကှောငြ့သာ မနီနို့အုံကှီးက တငြးနပေုံရသညြ..။ ကလေးငယြ မရှိသော မလှရီ နို့အုံကှီးက မနီ နို့ထကပြငြ ပှညြ့တငြးဝငြးမှဲ့နပေါတော့သညြ..။ ကွောထြူးက မလှရီ၏ လှပပှညြ့ဖှိုးသော နို့ကှီးနှဈလုံးကို ရမျမကမြကွလြုံးတို့ဖှငြ့ စိမြးစိမြးကှီး ကှညြ့ရငြး …ရငတြှေ တဒိတဒြိတြ ခုနကြာ အာခေါငတြှေ ခှောကလြာသညြ..။ “ ဒါက…နို့….ဟောဒီမယြ…စောကဖြုတြ ကိုကှညြ့အုံး….နငြ့ဟာမထကြ …သာပါတယြ…နောြ….မအလေိုးလေး……..ရဲ့……” မလှရီက ပလပစြတဈ ခုံပေါထြိုငနြရောမှ မတတြတြ ထရပလြိုကပြှီး ထမီကို ကှငြးလုံး ခွှတခြလွိုကသြညြ..။ ပှီးတော့ ပှနထြိုငလြိုကသြညြ..။ ပေါငတြံဖှေးဖှေးတုတတြုတကြှီးတှကေို အနညြးငယြ ဖှဲကာ သူမပေါငကြှားရှိ စောကဖြုတကြှီးကို ရှေ့သို့ ကော့ပှလိုကသြညြ..။ ဆီးခုံ ဝငြးဝငြးကှီးအောကရြှိ စောကဖြုတဖြောငြးဖောငြးကှီးမှာ အလှနတြငြ့တယလြှပနသညြေ..။ စောကမြှေးဟူ၍ တဈပငမြွှပငြ မရှိပဲ…ရှငြးပှောငြ ဝငြးစကနြသညြေ..။ အငုတပြါ မရှိသညမြို့ စောကမြှေးတှကေ လုံးလုံးမပေါကတြာပဲလား ၊ နှုတပြဈတာပဲလားတော့ မသိ…။

ကှညြ့နရငြေး ကွောထြူး သရမွေားပငြ ထှကကြလွာမတတြ…၊ ဂလုခနဲ တံတှေးမွိုခပွဈလိုကရြသညြ..။ ထူထဲသော နှုတခြမြးသားကှီးနှဈမှာက သပှညေိုရောငြ သမြးနသညြေ..။ ကနွစြောကဖြုတအြုံတပှငလြုံးမှာမူ ဆီသုတထြားသလား ထငမြှတရြလောကအြောငြ ဝငြးဝါ အိစကြ ပှောငလြကနြပေါသညြ..။ စောကဖြုတဖြောငြးဖောငြးကှီးမှာ သနြ့ရှငြးလတဆြတလြှနြးလှသညြ..။ “ ကဲ…..ဘယြ့နှယလြဲ….နငြ့ဟာမ စောကဖြုတနြဲ့ ငါ့စောကဖြုတြ…ဘယဟြာက ပိုလှသလဲ…ပှောလေ….” “ မမ…မမစောကဖြုတကြ ပိုလှတယြ..ဗွ….အဟီး…..” “ ဘာ…ဟီးဟီးလဲ….ဒါနဲ့မွား မမေးမစမြး…ဟိုဟာမကို သှားလို့ရတယြ…လို့….ပှောလိုကရြရငြ…မကောငြးပဲ ရှိတော့မယြ…“ “ ကှောကလြို့….” “ ဘာကှောကတြာလဲ…..ဟိုဟာမကိုတော့ မကှောကဖြူးလား….နငြ့ကို ဖမြးထားမှာ…သိရဲ့လား…….ကဲ…ကှိုကရြဲ့လား…..မမ စောကဖြုတကြို……..” “ အဟီး….ကှိုကတြယြ…..“ “ ဒါတောငြ …နငကြ ဒီစောကဖြုတကြို မလိုးပဲ…ဟိုဟာမ စောကဖြုတကြို ဘာကှောငြ့ စညြးကွောပြှီး လိုးရတာလဲ…ဟငြ….” “ ဟို…ဟို…အဈကို့ မိနြးမမို့…ကှောကလြို့…မမရဲ့…“ “ နငြ့အဈကိုက ငါ့ကိုပဈပှီး…မယားငယြ ယူထားတာလေ…အဲဒါ ..တရားသလား…..” “ ဟငြ့အငြး….မတရားပါဘူး…မမ……” “ နငကြရော…အခု…ငါ့ကို မခစွနြိုငဘြူးလား……” “ ခစွြ….ခစွပြါတယြ…..မမ…ဒါပမယြေ့..အဈကို့မိနြးမဆိုတော့…..ကှောကတြယြ….ဗွ…” “ ခစွရြငြ မကှောကနြဲ့….ကှောကရြငြ..မခစွနြဲ့…သနောလေးရဲ့……” ကွောထြူးကို ..ကိုသနြ့စငြ ညီမဟုတလြားဟု မနီက မေးပုံနှငြ့ သူ့အရကပြုလငြးထဲက အရကမြွား ဖငကြပမြွှသာ ကနွရြဈခဲ့ပုံကို အခုမှ ကွောထြူး သဘောပေါကသြှားလသညြေ..။

သူ့အဈကိုမိနြးမ မလှရီကိုလညြး အရမြးသနားသှားသညြ..။ မလှရီ၏ အခစွကြှကလြပကြို တာဝနကြွအေောငြ ဖှညြ့ဆီးပေးမညဟြု ဆုံးဖှတခြကွြ ခလွိုကပြါသညြ..။ ခုတငပြေါကြ ဆငြးလိုကပြှီး မလှရီ လကမြောငြးအိအိကှီးမွားကို ပှေ့ကိုငလြိုကပြှီး ဆှဲယူလိုကသြညြ..။ မကွနြှာခငွြးဆိုငြ ဖှဈသှားသောအခါ သူ့ပုဆိုးကို ခွှတခြလွိုကသြညြ..။ မလှရီက လကနြှဈဖကဆြနြ့တနြးပှီး ကွောထြူးလညပြငြးကို တငြးတငြး သိုငြးဖကလြိုကသြညြ..။ ကွောထြူးလကနြှဈဖကကြလညြး မလှရီ၏ ခါးလေးကို သိုငြးဖကဆြှဲညှဈလိုကသြညြ..။ နှဈယောကသြား နှုတခြမြးခငွြး ထိကပသြှားသညြ..။မှတသြိပပြှငြးပှစှာ နှုတခြမြးခငွြး စုပကြှသညြ..။ နှုတခြမြးစုပနြရငြေးကပငြ ကွောထြူးလကတြှကေ မလှရီ၏ ပှညြ့ဖှိုးထှားကားလှသော ဖငသြားဆိုငတြငြးတငြးအိအိကှီးကို အထပထြပအြခါခါ ပှတသြပဆြုပခြွပေေးနသညြေ.။ ပူနှေးမာကွောသော လီးတနကြှီးက ဖောငြးတငြးဝငြးအိနသေော ဆီးခုံမို့မို့ကှီးကို ဖိထောကထြားသညြ..။ နှဈယောကစြလုံး ရမျမကသြှေးတှေ ဆူပှကထြလာနသညြေ..။ ရငခြုနသြံတှေ မှနလြာသညြ..။ အသကရြှူသံတှေ ပှငြးထနလြာသညြ..။ မလှရီလကတြှကေ ကွောထြူး လီးတနနြှေးနှေးကှီးကို ဆုပညြှဈပှတဆြှပေးနသလေို ကွောထြူးလကတြှကလေညြး မလှရီ ပေါငကြှားရှိ စောကဖြုတဖြောငြးဖောငြးအိအိကှီးကို ဖိပှတကြုတဆြှပေးနသညြေ..။ ထို့နောကြ စောကခြေါငြးအတှငြး လကညြိုှးကို ထိုးသှငြးလိုကပြှီး ဝေ့ကာဝိုကကြာ မှဆှသှေငြးနှုတပြေးနပှနေသြညြ..။

“ ပှှတြ….ပှှတြ…..ပလပြ……ပစွြ……..ပှှတြ….” စောကရြတှကေေ စိုရှဲအိုငထြှနြးနပှေီမို့ မှဆှသှေငြးနှုတြ လုပပြေးတိုငြး တပှှတပြှှတြ..အသံတှကေ ထှကပြေါနြသညြေ..။ ဟငြး………. မလှရီ သကပြှငြးရှညကြှီး တဈခကွခြလွိုကရြငြး….. “ မောငြ…..မောငလြေးရယြ….မ…မနနေိုငတြော့ဘူးကှယြ….လုပြ…….လုပပြါတောြ့နောြ……” ကွောထြူးက မလှရီကိုယကြို ညငသြာစှာ တဈပတလြှညြ့လိုကပြှီး ခုတငစြောငြးပေါြ ထိုငခြိုငြးလိုကသြညြ..။ ပှီး ခုတငပြေါြ ကနြ့လနြ့ဖှတြ လှဲသိပပြေးလိုကသြညြ..။ ဖှူဖှေးတုတခြိုငသြော ပေါငတြနကြှီးနှဈခွောငြးက အောကသြို့ တှဲလောငြးကနွပှေီး ပေါငကြှားရှိ စောကဖြုတဖြောငြးဖောငြးကှီးမှာ အထကသြို့ ပှူးပှူးကှီး ကနထြှကလြာသညြ..။ ကွောထြူးက ပေါငနြှဈခွောငြးကို အနညြးငယြ ဖှဲပေးလိုကရြာ စောကဖြုတဖြောငြးဖောငြးကှီးမှာ အနညြးငယြ ပှဲဟ လာသညြ..။ နုထှေးနီမှနြးသော စောကဖြုတအြတှငြးသားတှကေ တလှုပလြှုပတြရှရှဖှဈကာ စောကရြကှညေတြို့ဖှငြ့ ဝငြးလကနြသညြေ..။ ကွောထြူးက ပှဲဟနသေော စောကဖြုတကြှီးထဲသို့ သူ့ဒဈဆံပှဲပှဲကှီးကို ဖိနှဈသှငြးထညြ့လိုကသြညြ…။ နှေးထှေးအီဆိမြ့သော ကာမအရသာကို ထိထိမိမိ ခံစားလိုကရြသညြ..။ တဖှညြးဖှညြးခငွြး လီးတနကြှီးက စောကဖြုတဖြောငြးဖောငြးကှီးထဲသို့ တဈရဈခငွြး တိုးဝငလြာသညြ..။

သံမဏိခွောငြးကှီးကဲ့သို့ မာကွောတုတခြိုငသြော လီးတနကြှီးက ကပွကြပွတြညြးတညြး တိုးဝငလြာသညကြို မလှရီတဈယောကြ မကွလြုံးစုံမှိတကြာ အံကိုကှိတပြှီး အားရကွနပေစြှာ ခံယူနပေါသညြ..။ နာကငွသြလောကြ ကောငြး ၊ ကောငြးသလောကြ ရမျမကဇြောတှကှှနေသေော ကာမရသ သဘောမှာ ရှုပထြှေးနကရြှိုငြးလှနြးလှသညြ..။ လီးတနကြှီးကို ဖုံးအုပထြားသော အရပှေား အရဈအရဈတှကေ မလှရီ၏ စောကဖြုတအြတှငြးသားနုနုတှကေို ပှတတြိုကတြိုးဝငလြာခှငြးဖှဈရာ တဈကိုယလြုံးရှိ အကှောတှမှော တဖှငြးဖှငြး လှုပခြတတြုနခြါသှားသညြ..။ လီးတနကြှီးက ကှီးမားတုတခြိုငလြှနြးသဖှငြ့ စောကဖြုတနြှုတခြမြးသားကှီးနှဈလှာမှာ အတှငြးသို့ ခွိုငြ့ဝငနြပှေီး ကနွစြောကဖြုတအြုံကှီးတဈခုလုံး တငြးရငြး ဖောငြးကားနသညြေ..။ ကွောထြူးက အဆုံးထိ နဈဝငသြှားသော လီးတနကြှီးကို တဖှညြးဖှညြး ပှနနြှုတသြညြ..။ “ ဗစွြ……ဗစွြ……ဖှတြ…….ဗစွြ….ပလဈ……ဖှတြ……ဗစွြ……ဗစွြ….” ဒဈဆံပှဲပှဲကှီး ပေါလြုပေါခြငရြောကမြှ ရပလြိုကသြညြ..။ စောကရြတေို့ဖှငြ့ သုတလြူးထားသဖှငြ့ လီးတနတြုတတြုတကြှီးမှာ အရောငတြလကလြကြ ထှကနြပေါတော့သညြ..။

စောကဖြုတနြှုတခြမြးသားမွားနှငြ့ အုံကှီးတဈခုလုံးမှာလညြး လီးတနကြှီးနှငြ့ အတူ ကှှတကလြာသညြ..။ ဤကဲ့သို့ အသှငြးအနှုတြ လေးငါးခါလောကပြှုလုပပြှီးသောအခါ လကနြှဈဖကဖြှငြ့ ဝငြးဝါတငြးမို့နသေော နို့ကှီးနှဈလုံးကို ဆုတခြွပှတေဆြှနပှနေသြညြ..။ စောကဖြုတထြဲ လီးတနမြှှုပပြှီး နို့အုံကို ပယပြယနြယနြယြ ဆုတခြွခေံရသောအခါ စောကဖြုတအြုံကှီး တဈခုလုံး တငြးမာခုံးထလာသညြ..။ လှိုကခြနဲ လှိုကခြနဲ ယားကှှလာသညြ..။ “ ရှီး…..အီး….ကွှတကြွှတြ….ကောငြးလိုကတြာ….မောငလြေးရယြ…မမတဈသကြ ဒီလောကကြောငြးတဲ့အရသာမွိုး တဈခါမှ မခံစားခဲ့ရပါဘူးကှယြ….၊ မမကို ပဈမထားပါနဲ့နောြ….မငြးအဈကိုက ရကစြကသြလောကြ မငြးက မမကို သနားကှငနြာပါနောြ…မောငလြေး…နောြ……” “ စိတခြပွါ…မမရာ…၊ ကနွောလြဲ မမကို ကှိတပြှီး စိတဝြငစြားနတောကှာပါပှီ…..ဒါပမယြေ့ အဈကို့ မယားဆိုတော့ အရာရာ ငဲ့ကှကပြှီး မှိုသိပနြရတောပါ……” ကွောထြူးက သူ့စကားဆုံးသညနြှငြ့ လီးအသှငြးအနှုတကြို ခပသြှကသြှကလြေး ပှုလုပပြါတော့သညြ..။ “ ဖှတြ……ဖှတြ…..ဖှတြ…….ပှှတြ…..ပလှတြ….” “ ကစွြ….အ…..ရှီး….အား…….ရှီး…….ကွှတြ..ကွှတြ……..” “ ဖပြ..ဖှတြ…….ပှှတြ…..ပလှတြ……..ဗှဈ……..ဗှီ……..ဘှတြ……” “ အမေ့…….အီး….ရှီး…..ကွှတြ ကွှတြ………အား …..အငြ့…..အငြ့….အမေ့……..အား……….ရှီး…အမလေး……ကောငြးလိုကတြာကှယြ……မောငလြေးရယြ…….အ……..အငြ့….အီး……အမေ့…….” ဆောငြ့ခကွတြှကေ တဖှညြးဖှညြး ခပကြှမြးကှမြး ခပသြှကသြှကြ အသှငဆြောငလြာသညြ..။

စံခွိနမြှီ ဆေးဆီအစှမြးနှငြ့ စောကဖြုတအြငှေ့ဓါတြ၏ အစှမြးကှောငြ့ လီးတနကြှီး၏ တုတခြိုငမြာကွောမှုမှာ အံ့မခနြး အဆငြ့သို့ ရောကရြှိလာသညြ..။ “ ဖှတြ……ဖှတြ…..ဖပြ..ပှှတြ………….” “ အား……အ..အ………အငြ့…….အ……အား…အမေ့…အငြ့…….အငြ့…..အမေ့…” မလှရီတဈယောကြ လညပြငြးကှောကှီးတှေ ထောငကြာ ညီးညူစုပသြပလြကွြ ရှိသညြ..။ တဈကိုယလြုံးလညြး လူးကာ လှုပရြမြးနသညြေ..။ “ မမ……” “ ဘာ….ဘာလဲ ..ဟငြ….” “ နာလို့လား….ဟငြ…..” “ ဟငြ့အငြး….ကောငြး………ကောငြးလှနြးလို့……..အမေ့…ကွှတြ………အငြ့……..အငြ့.. ..အား…..အီး…အမေ့…” မလှရီက သူမဖငဆြုံကှီးကို ကှှကှှပှီး ကော့ကော့ခံပေးခငွသြောလြညြး ပေါငနြှဈခွောငြးမှာ တှဲလောငြးကှီး ခထွားရသဖှငြ့ စိတကြှိုကြ လှုပရြှားခှငြ့ မသာပဲ ဖှဈနသညြေ..။ ကွောထြူးက ဒလစပဆြောငြ့ဆောငြ့ လိုးနတောကို ပငြ တှနြ့လိမြ ကော့ပွံရငြး ခံစားနရသေညြ..။ သူ့ကိုယနြှိုကကြလညြး စိတရြှိလကရြှိ ကော့ကော့ပေးပှီး ခံပဈလိုကခြငွသြညြ…။ စကောဝိုငြး၍ ညှဈညှဈ ခံလိုကခြငွသြညြ..။ ဒါကှောငြ့ ဘယလြိုမှ မအောငြ့နိုငတြော့သညြ့အဆုံး….. “ မောငြ………မောငလြေး….” တိုးညှငြးသော အသံလေးဖှငြ့ ခေါလြိုကသြညြ..။

ကွောထြူးက မီးကုနယြမြးကုနြ ဆောငြ့လိုးနရောမှ…. “ ဗွာ….ဘာလဲ…..မမ…….” “ ဟို….မမ ခှထေောကနြှဈခွောငြးကို ခုတငပြေါြ တငပြေးကှာ….မမဘကကြ အားရပါးရ လှုပရြှားလို့ မရဘူး….ဖှဈနတယြေ….မမကလဲ မောငလြေးကို အောကကြ ကော့ပေးခငွလြို့….” “ အောြ…….အငြး အငြး….တငလြေ…..” ကွောထြူးက နို့ကှီးနှဈလုံးကို အခှမှေ ဆုပကြိုငထြားသော သူ့လကနြှဈဖကကြို လှတလြိုကပြှီး ကိုယကြိုကုနြး၍ တှဲလောငြးကနွသေော ခှနှဈေခွောငြးကို ဒူးကောကကြှေးဆီမှ ဆှဲမလိုကကြာ ခုတငပြေါတြငပြှီး ဆှဲထောငလြိုကသြညြ..။ ထိုအခိုကမြှာ သူ့လီးတနကြှီးမှာ ပလှတခြနဲ ကွှတထြှကသြှားသညြ..။ ဖငဆြုံကှီးကို ခုတငစြောငြးတှငြ အံကတွငထြားပှီး ပေါငတြနဖြှေးဖှေးတုတတြုတကြှီး နှဈခွောငြးကို ရငဘြတဆြီအထိ တှနြးကပဖြိခလွိုကသြညြ..။ ထိုအခါ စောကဖြုတကြှီးမှာ အစှမြးကုနြ ပှူးအာထှကလြာတော့သညြ.။ ကှီးမားသော လီးတနကြှီး၏ အသှငြးအနှုတကြှောငြ့ နှုတခြမြးသားထူထူကှီးနှဈလှာမှာ ဘေးသို့ အနညြးငယြ လနထြှကနြသညြေ..။ စောကမြှေးတဈပငမြှ မရှိသဖှငြ့ ပှဲအာဖောငြးအဈလကွြ ရှိနသေော စောကဖြုတကြှီးမှာ ကွောထြူး ရမျမကဇြောကို ထနသြထကြ ထနြ ၊ ကနသြထကကြနြ လာစသညြေ..။ ဝကမြစောကဖြုတနြံ့ကို ရထားသော ဝကသြိုးကှီးကဲ့သို့ တရှူးရှူး တရှဲရှဲ ဂဏာမငှိမြ ဖှဈနပေါတော့သညြ..။

ထို့ကှောငြ့ ကော့ထောငနြသေော လီးတနကြှီးကို လကနြှငြ့ ဖိနှိပြ၍ စောကဖြုတအြဝထဲသို့ တရှိနထြိုး ဖိသှငြးဆောငြ့ခလွိုကသြညြ..။ “ ဗစွြ…..ဗစွြ….ဖှတြ……ပှှတြ….ဖှတြ…..ပစွြ……..ဖှတြ……ရှီး……အီး…ကွှတြ..ကွှတြ….အားလားလား…..အ..အီး…….” ဤမွှ ကှီးမားတုတခြိုငသြော လီးတနကြှီးဖှငြ့ နှားသိုးကှိုးပှတြ တရှိနထြိုး ဆောငြ့သှငြးလိုကသြောအခါ မလှရီတဈယောကြ တဈကိုယလြုံး တုနခြါ အီဆောငြ့ သှားရသညြ..။ ရမျမကဇြောတှေ အကှီးအကယွြ ထကှှနသေော အခွိနအြခိုကမြို့သာ ခံနိုငရြညရြှိနခှငြေး ဖှဈသညြ..။ သာမနအြခွိနဆြို ဤပုံစံမွိုးဖှငြ့သာ ဆောငြ့လိုးလိုကပြါက မေ့မွောသှားနိုငလြောကသြညြ..။ မလှရီ၏ နို့အုံကှီးမှာ စောစောကထကြ ပို၍ ဖောငြးတငြးလာပှီး နို့သီးခေါငြးနှငြ့ ၎င်းငျးငြးတဝိုကရြှိ အညိုဝိုငြးလေးမှာ စူဖောငြးတငြးပှောငနြသညြေ..။ စောကခြေါငြးထဲမှာလညြး အကှီးအကယွြ လှိုကလြှိုကထြကာ ယားလှနြးလှသညြ..။ ကွောထြူးက အဆုံးထိ မှုပဝြငနြသေော လီးတနကြှီးကို တဝကကြွောကြွောြ ပှနထြုတပြှီး အဆုံးထိ မသှငြးပဲ ခပသြှကသြှကလြေး အသှငြးအနှုတြ လုပပြေးလိုကသြညြ..။ “ ဖှတြ…..စှပြ……ဖှတြ….ပှတြ…….ပှှတြ……ဖစွြ…ဗစွြ……..ပလှတြ….” “ အ…အ………အငြ့…အမေ့…….အိ….အငြ့…..” မလှရီက ဖငဆြုံထှားထှားကှီးကို ကော့ကော့ပေးရငြး ညှဈညှဈခံသညြ..။

နှဈယောကစြလုံး ကာမအရသာထူးကှီးကို ခေါငခြိုကသြညအြထိ အပှညြ့အဝ ခံစားနရသေညြ..။ ကွောထြူး အခုမှ သတိထားမိသညြ..။ မလှရီ စောကဖြုတကြ မနီစောကဖြုတထြကြ အတှငြးသား ပိုထူသညြ..။ ထို့ကှောငြ့ လိုးရသညမြှာ ပိုပှီး စီးစီးပိုငပြိုငြ ပစွပြစွနြှဈနှဈ ရှိသညြ..။ ပှီးတော့ အတှငြးညှဈအားကလညြး သနမြာလှနြးလှသညြ..။ အပငြ့အကော့ အဝေ့အဝိုကြ တှကလေညြး စုံသညြ..။ စောကဖြုတအြတှေ့က ထူးခှားလှသဖှငြ့ ကွောထြူးတဈယောကြ မူးမေ့မတတပြငြ ဖှဈလို့နသညြေ..။ စောကဖြုတအြတှငြးသားတှကေ ညှဈအားကောငြးလှနြးလှသဖှငြ့ ကွောထြူးလီးတနကြှီးမှာ ကဉွဆြိမြ့အီကောငြးကှီး ဖှဈနသညြေ..။ ဤမွှ လိုးလို့ကောငြးလှသော စောကဖြုတကြှီးကို ပဈ၍ စောကဖြုတအြသဈရှာသော သူ့အဈကို ကို အံ့သှမိသညြ..။ “ မမ….” “ ဟငြ…….” မလှရီက အောကမြှ ပငြ့ပငြ့ ပှီး ကော့ခံနရငြေး တိုးညှငြးသော လသေံဖှငြ့ ထူးသညြ..။ “ ကိုကို့….လီးက ကနွောြ့ထကြ ကှီးလား…….” “ ဟငြ့အငြး……….မငြ့တဝကတြောငြ မရှိဘူး…..အငြ့….အမေ့…..အ….” ကွောထြူးက အားရပါးရ ပဈဆောငြ့လိုကရြာ စကားအဆုံး အငြ့ခနဲ ဖှဈသှားရှာသညြ..။ “ ဖှတြ…ပှှတြ…..ဗှဈ……..ပလှတြ…….အမလေး….အမေ့…….အငြ့…..အား…အီး…ရှီး. ..အ……….အား…….ကွှတြ.ကွှတြ…..အငြ့…….” မလှရီတဈယောကြ သူ့လကနြှဈဖကကြို ကစွကြစွပြါအောငြ ဆုပရြငြး ဆတခြနဲ ဆတခြနဲ တုနလြှုပကြာ စောကရြပေူတှေ ပနြးထှကကြုနသြညြ..။

“ အား……အမေ့……..အီး….ကောငြး….ကောငြး………အ….အ..မမ..ပှီး.ပှီ…..မောငရြဲ့…အား…ကောငြး……လိုကတြာ……….မောငရြဲ့………” မလှရီတဈယောကြ ကှေးကောကတြှနြ့လိမကြာ ပှီးဆုံးသှားသောလြညြး ကွောထြူးက မပှီးသေး…။ အရှိနနြှငြ့ ဆောငြ့ကောငြးနဆေဲ…။ စောကရြထှကေနြစဉြေ အဆကမြပှတြ ဆောငြ့အလိုးခံရသညမြှာ အကောငြးတကာ့ အကောငြးဆုံး ဖှဈသောကာမအရသာကို ဖှဈပေါစြသညြေ..။ ထိုစှမြးဆောငရြညကြ မိနြးမတှကေို အသညြးအသနြ စှဲလနြးစသညြေ..။ ထိုလီးမွိုးကို တဈသကမြမေ့နိုငြ ဖှဈသှားကှတတသြညြ..။ အခကွြ ရှဈဆယခြနြ့ ခပပြှငြးပှငြး မနားတမြး ဆောငြ့ပှီးသော အခါ ကွောထြူးလခွောငြးကှီးထဲမှာ ကငွခြနဲကငွခြနဲ စိမြ့တကလြာသညြ..။ လခွောငြးကှီးတဈခုလုံး ပူရှိနြးယားကှှ သှားပှီး အရှိနနြှငြ့ ဆောငြ့တှနြးခံလိုကရြသလို တဈကိုယလြုံးတုနခြါသှားပှီး သုတရြပေူတှေ ဒလဟော ပနြးထှကကြုနပြါတော့သညြ..။ ကွောထြူးခနျဓာကိုယကြ မလှရီ ကိုယလြုံးကှီးပေါသြို့ မှောကကြသွှားသညြ..။ မလှရီက ကွောထြူးကွောပှငကြှီးကို နှဈသကကြွနပေစြှာ သိုငြးဖကထြားရငြး ကာမရစေီးကှောငြးတှငြ ဆကလြကြ မွောပါသှားသညြ..။ လီးရော စောကဖြုတပြါ ဒိတခြနဲ ဒိတခြနဲ လှုပနြသညြေ..။ “ မောငလြေး…..” “ ဗွာ……မမ…….” “ ဒီနေ့ …မမ နှဈလုံး တဈသောငြးခှဲဖိုး ပေါကတြယြ……..” “ ဟာ…..တကယလြား….မမ” “ တကယြ…ပေါ့ လို့…….” “ ဘယကြ ဂဏနြး ရတာလဲ…ဟငြ မမ…” ကွောထြူးက တကယြ့ကို အားရဝမြးသာစှာဖှငြ့ မေးလိုကသြညြ..။

“ စောကဖြုတကြို လှနထြိုးရငြ ဘယလြို အသံထှကလြဲ….ဟငြ…မောငလြေး……” “ ဖှတြ…စှပြ လို့ထှကတြာပေါ့…မမရ..” “ အေး….မမလဲ…အဲဒီ ဖှတြ စှပြ ကိုထိုးတာ….အဲဒီ ဂဏနြး ထိုးခငွလြှနြးလို့ ကောငလြေး တဈယောကနြဲ့ ကောငမြတကောငြ လိုးနတောကိုတောငြ ပှီးအောငြ မကှညြ့နိုငဘြူးလေ…..အဟငြး…ဟငြး…..” “ ကှညြ့စရာ မလိုပါဘူး….မမရာ…အဲဒီကောငလြေးကို မမပိုငသြှားပါပှီ…….” “ ဟငြ……တကယြ……” “ တကယပြေါ့….မမရ…” မလှရီက ကွောထြူးပါးကို ရှူးခနဲ ရှူးခနဲ နမြးပဈလိုကပြါတော့သညြ..။ အားရအောငြ နမြးပှီးသောအခါ ….. “ ကဲ ကဲ…မောငလြေး…ခဏဖယအြုံး…မမတို့ ငှသှေားထုတရြအောငြ…. မငြးပါလိုကခြဲ့….တဈလကစြထဲ လကခြှဲဒိုငြ ခငမြာရီဆီက ဆိုငကြယငြှားပှီး မငြးအဈကို မယားငယအြိမမြှာဆိုတာ…မမ လကတြှေ့ပှမယြ…ကဲ ထ…”  ကွောထြူးက ဆိုငကြယမြောငြးတတသြောလြညြး လမြးမသိ၍ မလှရီကိုယတြိုငြ မောငြးသညြ..။

ကွောထြူး နောကကြ ခှထိုငလြကွြ မလှရီ ဖငကြှားကို သူ့လီးဖှငြ့ ထောကကြာ နို့နှဈလုံးကို ထိထိမိမိ ဆုပကြိုငသြိုငြးဖကရြငြး ပါလာသညြ..။ အသိအိမတြဈအိမတြှငြ ဆိုငကြယဝြငထြားပှီး လမြးလွှောကလြာခဲ့ကှသညြ..။ ဆိုငကြယထြားခဲ့သော အိမနြှငြ့ တဈပှလောကအြရောကတြှငြ လမြးအရှေ့ဖကကြ အိမတြဈအိမကြို မေးဆတပြှသညြ..။ “ အဲဒီ အိမပြဲ….မောငလြေး……” ကွောထြူးက အသာ ဝငြးထရံကို ကွောြ၍ အတှငြးသို့ အကဲခတကြှညြ့လိုကသြညြ..။ သခွောသှားပှီ..။ သူ့အဈကိုနှငြ့ မယားငယတြို့ နှဈယောကထြိုငြ ဆကတြီခုံပေါတြှငြ ပူးကပထြိုငရြငြး တီဗီ ကှညြ့နကှသေညြ..။ ခပလြှမြးလှမြးက စောငြ့နသေော မလှရီထံ ပှနလြာသညြ..။ အနားသို့ ရောကသြောအခါ ဘာမပှော ညာမပှောနှငြ့ ကှုံးဖကလြိုကပြှီး နှုတခြမြးကို စုပနြမြးလိုကသြညြ..။ တောပြါသေးသညြ..။ ထိုနရောတဝိုကမြှာ လမြးမီးကွှမြးနပေုံရသညြ..။ မလှရီက သူ့ဗိုကတြှငြးကှောကို ခပနြာနာလေး ဆှဲလိမလြိုကပြှီး…. “ ဟိုမယြ…လူတှနေဲ့…ရှကစြရာကှီး…….” “ သိပခြစွလြို့ပါ…မမရယြ……” မလှရီ ရငထြဲ ကှညနြူးခမွြးမှေ့သှားသညြ..။ “ ည…အားရပါးရ ခစွအြုံးမှာနောြ……” “ ဟငြ့အငြး…..ခစွဖြူး…” နှုတကြ မခစွဖြူးဆိုသောလြညြး မလှရီ လကကြ ကွောထြူးလီးတနကြှီးကို ဆုပကြိုငဖြစွညြှဈပဈလိုကပြါတော့သညြ..။…… ပှီးပါပှီ…….။