weeklysnews

သညနြေ့ ဒေါခြငမြထေား ဘတဈြကားစီးပှီး အိမပြှနလြာခဲ့တယြ..။ ဒေါခြငမြထေားမှာ ကိုယပြိုငကြား ရှိပါတယြ..။ မောဒြယမြှင့မြှင့ြ အကောငြးစားကှီးတော့ မဟုတဘြူး..။ ဆနနြီပဈကပြ ကလေး…။ ဓါတဆြီခွှတောတဲ့ အနနေဲ့ တဈပတမြှာ တဈရကနြှဈရကလြောကဆြိုသလို ကိုယပြိုငကြား မသုံးပဲ ဘတဈြကားစီးတတတြယြ…။ ဒေါခြငမြထေားဟာ

အိမှနကြွောြ ဖငကြှားရှိ အကှဲကှောငြးကလေးထဲကို ကွောမြှလှငြ လွှာအပှားလိုကြ ထည့သြှငြးကာ သူမအနောကကြနေ စူတူတူ မဟတဟကလေး ဖှဈနသညေ့ြ ဖငပြေါကဝြကလေးကို သူ့လွှာထိပကြလေးနှင့ြ ထိုးထိုး၍ စိမပြှနပှေေ ယကပြေးနသညြေ။ အိမှနကြွောြ ဖငကြှီးနှဈဖကကြိုကုနြးကုနြးကှကှလုပြ၍ ဖငအြယကခြံရငြး သူ့အရှေ့မှာ တဈကိုယလြုံး

လူသံတှေ ကားသံတှကေို ခင့ွ နားထဲမှာကှားနရတယွေ ….အိပတွဝကွ နိုးတဝကနွဲ့ပေါ့…။ မကှလွုံးလေးကို မဖှင့ခွငွှ ဖှင့ခွငှနွဲ့ ဖှင့ပွှီး နာရီကိုလှနွးကှည့လွိုကတွော့ ၇ နာရီခှဲနပှေီ…ဒါနဲ့ အိပရွာပေါကွ ကုနွးရုနွးထ ဝရနတွာ လိုကကွာလေးကို ဆှဲဖှင့လွိုကတွယွ ဆိုရငပွဲ လူတှေ

ဖင်စီခံထိရောက်လုရောက်ခင်သောက်လက်စ စီးကရက်တိုကို ပစ်ချလိုက်ပြီးရှေ့မှာရှိတဲ့ ဆေးလိပ်ပွဲထဲမှာ လက်ကျန်ရှိနေတဲ့ တစ်လိပ်ကို ဆက်လက်မီးညှိလိုက်တယ်။ ” ရွှတ် ရွှတ် ညီလေးပိုက်ဆံရှင်းရအောင် ” လို့ခေါ်ပြီး ပိုက်ဆံထုတ်ရှင်းလိုက်တယ် “ဘယ်လောက်ကျလည်း ညီ ” “လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ဆေးလိပ်သုံးပွဲ ဆိုတော့

သော်တာအိမ်ထဲကနေထွက်လာပြီး သူမချစ်သူမိုးဟိန်းရှိရာကားလေးဆီသို့ ခပ်သွက်သွက်လေးလှမ်းလာနေသည်။ သော်တာ့အရပ်က သာမန်မိန်းကလေးတွေထက်မြင့်သည်။ နက်မှောင်နေသည့်ဆံနွယ်တွေကလည်း ခါးလယ်လောက်ထိရှည်ကျနေသည်။ ယခုလည်း သူမဆံပင်လေးတွေကိုစုပြီးခပ်မြင့်မြင့်စည်းနှောင်ထားသည်။ မိုးဟိန်း သူ့ချစ်သူသော်တာရဲ့ တင်းရင်းဆူဖြိုးပြီး အချိုးတကျဖြစ်နေတဲ့ သော်တာရဲ့ ရင်တွေတင်တွေကိုအရမ်းသဘောကျသည်။ သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံးမှာ သော်တာ့လောက်လှတဲ့မိန်းကလေးမတွေ့ခဲ့ဖူးဟုပင်ထင်နေသည်။ သော်တာကားတံခါးလေးဖွင့်ပြီးဝင်ထိုင်လိုက်တော့ သင်းပျံ့နေတဲ့ရေမွှေးနံ့လေးက ဃဏာရုံကိုဝင်ရောက်ကျီစယ်သွားသည်။

အန်တီညိုက ကျနော့်သူငယ်ချင်းမင်းမင်းအမေပါ။မင်းမင်းနိုင်ငံခြားထွက်မည်ကိုလိုက်ပို့ဖို့ နယ်ကနေရန်ကုန်သို့ကျနော်ပါလိုက်ပါလာခဲ့သည်။ရန်ကုန်သို့အန်တီညိုမလာတတ်တာလည်းတကြောင်းသူငယ်ချင်းအရင်းလည်းဖြစ်တာတစ်ကြောင်းကြောင့်နုတ်ဆက်အားပေးဖို့လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ ထိုနေ့ကလေယာဉ်နောက်ကျ၍ စောင့်ရသည်။ကျနော်လည်းမင်းမင်းကိုအားမငယ်ဖို့ကြိုးစားဖို့ပြောရင်းအားပေးသည်။အန်တီညိုကတော့သူ့သားမျက်နှာကြည့်လိုက် နမ်းလိုက်ဘာမှမပြော လေယာဉ်ပျံတက်သွားတော့ငိုနေသည်။မနည်းချော့ရသည်။ တက်စီပေါ်တွင်လည်းငိုနေ၍ ဖက်ထားရသည်။ နာရီကြည့်မိမှ ပြန်ဖို့ကားမရှိတော့မှန်းသိသည်။အန်တီညို ကျနော်တို့ပြန်ဖို့ကားမရှိတော့ဘူးဆိုမှ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ။ကျနော်တို့တည်းခိုခန်းတစ်ခုခုဟော်တယ်တစ်ခုခုရွေးမှရမယ်။အေးပေါ့ဘယ်တတ်နိုင်မလဲ။ကားဆရာဈေးချိုသန့်သန့်ဟိုတယ်သိရင်မောင်းပေးပါခိုင်းရသည်။ ကားခရှင်းပြီးတော့ နီးစပ်ရာစားသောက်ဆိုင်မှာ စားဖို့ပါဆယ်ထုပ်သည်။အန်တီညိုက သားအန်တီ့မှာပါတယ် အားမနာနဲ့ ဘီယာသောက်ခြင်ဝယ်ခဲ့ ပြောလာတော့

စဈကိုငြးတိုငြး အတှငြးက မှို့ကှီးမှာ မမိုး ဆိုတဲ့ အပွိုကှီး ရှိပါတယြ။အသကအြားဖှင့ြ ၄၀ ကွောပြါပှီး။ခနျဒာကိုယြ က ဂစ့တြာရှိတ့ြ ပုံစံ ခါးသေးလို့ ရငခြွီ ဖှဈပေးမဲ့ နို့ကလေးက လကတြဈကိုငစြာဘဲ ရှိပါတယြ။အပွိုကှီးကိုဗွ။ရုပရြညြ က မဆိုပါဘူး

အစများ၏ အစမှ စရမည်ဆိုလျင်တော့ ဟန်သာ၏ ဒေါ်လေးဖြစ်သူ အန်တီမိုးက စရမည်ထင်သည်။ အန်တီမိုးက တစ်ခုလပ်မလေး ဖြစ်သည်။ သမီးလေး တယောက်ရှိသည်။ သမီးလေးပင် ဆယ်တန်းအောင်၍ တက္ကသိုလ်အဝေးသင် တက်နေပြီဖြစ်ရာ အန်တီမိုးအသက်မှာလည်း လေးဆယ်ပင် စွန်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

ကျမ မသီသီမြင့် အသက်၂၈ ရှိပြီ။ကျမရန်ကုန်ကိုရောက်လာတယ်။ဇာတိကတော့အညာက၊အညာသူဆိုပြီးမဲမဲသဲသဲမဟုတ်ဘူး။အသားတော့ဖြူယုံမကဝင်းတယ်။လှလားလို့မေးရင်တော့ရွာမှာတော့ကွမ်းတောင်ကိုင်စာရင်းမဝင်ပေမယ့်ရွက်ကြမ်းရေကြိုအဆင့်ပေါ့။အသားဖွေးယုံလေးထိန်းထားနိုင်တယ်။ပြောစရာအပြစ်ကတော့နို့မကြီးတာတစ်ခုပဲ။ ဒီအသက်အရွယ်အထိအပျိုကြီးဘဝနှင့်နေခဲ့တာ။ဘာစိတ်မှတော့မရှိခဲ့ဘူး၊ခုဒီအရွယ်ရောက်မှကျမစိတ်ကတမျိုးကိုဖြစ်လာတယ်။ဖြစ်ပုံကဒီလို။မောင်လေးကရန်ကုန်မှာအိမ်ထောင်ကျတယ်။ သူတို့ကတိုက်ခန်းငှားနေကြတာ။သူတို့မှာသမီးလေးတစ်ယောက်ရှိတယ်။ကျမတူမလေးပေါ့၊ကျမတို့ရဲ့အသဲလေးလေ။ တနှစ်နီးနီးရှိပြီ၊အဲဒီကနေပြီးတော့ကျမကိုရန်ကုန်ကိုခေါ်တယ်။ဘာလို့ခေါ်လဲဆိုရင်သူနိုင်ငံခြားသွားရမယ့်ရက်နီးလာလို့တဲ့။သူ့သမီးနှင့်သူ့မိန်းမကိုထားခဲ့ရမှာစိတ်မချလို့ဆိုတော့ကျမလိုက်သွားရတယ်။ရွာမှာအမေနဲ့ညီမကိုထားခဲ့ရတယ်။အဲဒီမှာကျမကသူတို့နေတဲ့မြို့ကိုလိုက်လာရတဲ့အခါသူတို့တိုက်ခန်းကHallခန်း၊ငှားနေတာလဲဖြစ်လေတော့ အခန်းတွေကန့်မထားဘူးလိုက်ကာခန်းဆီးလေးပဲကာထားတယ်။ ကျမလည်းခန်းဆီးရှေ့အိမ်ရှေ့မှာပဲအိပ်ရတယ်။ ကျမမောင်ကနိုင်ငံခြားထွက်ခါနီးတော့အမရှိနေတာတောင်မရှောင်ဘူးရှင့်။ညဆိုသူတို့လိုးသံတဖတ်ဖတ်နှင့်ကျမယောက်မကလည်းတအားညည်းတယ်။အမှန်ဆိုရွာမှာမကြားဖူးတဲ့အရာတွေ၊အစကတော့ရှက်တာပေါ့၊အသံကြားတိုင်းရင်တုန်ပန်းတုန်အမြဲဖြစ်ရသည်။။ သူတို့လုပ်ရင်ကြားရတဲ့အသံတွေကဒါမျိုးမကြားဖူးတဲ့ကျမအတွက်တော့တမျိုးကြီးပဲရှင့်။တပြွတ်ပြွတ်စုပ်သံတွေလည်းကြားရတယ်။အမှန်ဆိုရင်ကျမရှိတော့မောင်လေးရှောင်ရမှာ၊ဒါပေမယ့်သူနိုင်ငံခြားသွားရတော့မယ်ဆိုတော့ရိက္ခာယူသည့်သဘောလားမသိပေ။။ကျမအိပ်နေပြီဆိုပြီးလိုးကြသည်။တပြွတ်ပြွတ်နှင့်စုပ်သံကြားရသည်။ ကျမကချက်ချင်းအိပ်ပျော်တတ်တဲ့လူမျိုးမဟုတ်တော့သူတို့ကမသိပဲလုပ်ကြတာ ကျမစိတ်ထဲတစ်ခါမှမဖြစ်ဖူးတဲ့ခံစားမှု့တွေဖြစ်နေမိတယ်။ အသံတွေကြားပြီးကျမအဖုတ်ဆိုလည်းစိုရွှဲနေသည်မှာအမြဲတစေလိုဖြစ်နေသည်။တဖြေးဖြေးနဲ့ကျမစိတ်တွေဖောက်ပြန်နေမိတယ်။တကယ်ကိုမယိုးမယွစိတ်တွေဖြစ်နေတယ်၊အဲဒီစိတ်သာဖြစ်တာလင်ကျတော့မယူချင်ဘူး၊လင်ယူသားမွေးဒုက္ခတွေကိုမခံနိုင်ပါ။စိတ်ပါလာတိုင်းကိုယ့်ဟာကိုပွတ်မိလာသည်။သို့သော်အားမရပေ။မောင်လေးမရှိတော့ယောင်းမနှင့်အတူအိပ်နေရသည်။လွတ်လပ်မှု့လည်းမရှိပေ။ယောင်းမသိ၍အရိုအသေတန်မည်ကိုလည်းစိုးရိမ်ရသည်မဟုတ်ပါလား။ ကျမလဲယောင်းမဆီရောက်နေသည်မှာတလပြည့်တော့မည်၊အလုပ်ကမယ်မယ်ရရမရှိ၊ကလေးထိန်းထမင်းချက်ရုံသာဖြစ်တော့ကျမလည်းအလုပ်မရှိလျှင်မနေတတ်လေရာအလုပ်တစ်ခုလုပ်ရန်ကြိုးစားရတော့သည်။ “ယောင်းမရေ နင့်ယောက်ျားလုပ်စာကနင်တို့မိသားစုအတွက်ပေါ့၊ငါလဲအမေတို့ကို ထောက်ပံ့ဖို့တစ်ခုခုလုပ်ရမယ်” “ယောင်းမရယ်၊ဒီမှာကဘယ်အလုပ်ရှိလို့လဲ” “ဒီလိုပဲအရင်ကရွာမှာငါကွမ်းယာရောင်းခဲ့တာပဲ၊အဲဒီဟာပြန်လုပ်မယ်”

တီဗွီဆိုတာပေါ်ကာစ၊ ကျနော်တို့လမ်းထဲမှာ တီဗီရှိတဲ့အိမ်က တအိမ်ထဲရယ်။ အဲဒီတော့သူတို့က ညဘက်ဆိုရင် လူတယောက် ပြား ၅၀ ယူပြီးပြစားတယ်ဗျ။ မြန်မာ့အသံကပြတာတွေကိုဘဲ ငါးမူးပေးပြီးကြည့်ရတာပေါ့။ ဒါတောင်လူတွေကကြိတ်ကြိတ်တိုး။ အဲဒီအိမ်အကြောင်းအရင်ပြောရမယ်။ အိမ်ရှင်က ကိုအောင်မြင့်တဲ့။ သူ့မိန်းမက မတင့်တင့်။ ကိုအောင်မြင့်က အသက်