weeklysnews

ပြောလိုပေမဲ့လည်း ပြောရဦးမယ်ဗျ ။ကျွန်တော့်ခယ်မလေးနဲ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့အကြောင်းပေါ့။ဆောက်ရှက်မရှိတဲ့ မုဒိမ်းကောင်ဆိုပြီးတော့ပြောလည်း ပြောကြပါစေတော့ဗျို့ ။ဖြစ်တဲ့နေရာက မလေးရှားက။ ပါဆာပူတေးနားမှာဖြစ်တာလေ။ဆောက်ပြသနာပါပဲဗျာ ။မန်ကျည်းသီးကုလားတွေတောင်တွေ့သွားသေးတယ်။တော်သေးတာပေါ့။ဘာမှဝိုင်းမလုပ်ကြလို့။ကျွန်တော်က မိန်းမနဲ့ဗျ။ခယ်မလေးက မလေးရှားကိုတက်လာတာ။ သူကတော့စက်ရုံမှာ အလုပ်လုပ်ရမှာလေ။ဘာစက်ရုံဖြစ်ရမှာလဲ ။အထည်ချုပ်ပေါ့။ မြန်မာတွေ ကိုဘယ်သူကများကွန်ပြူတာပေးကိုင်ခိုင်းမှာတုန်း။ မရှိဘူးတော့ မဟုတ်ဘူး ရှိတယ်။ရှားတယ်ပေါ့ဗျာ

” မမလေး … ကားအဆင်သင့် ဖြစ်ပါပြီ ” ” အေးအေး … မောင်တိုး … ငါလာပြီ … ငါ့ကား ဘယ်ချိန်ရမှာလဲ ” ” ညနေပိုင်းမှ … ရမှာ

“ဟင်း……လာပြန်ပြီဟယ်…စိတ်ညစ်တယ်…..” “ စိတ်ညစ်တယ် ” ဟု ညီးတွားလိုက်သော မိန်းမလှလေး၏ ပါးအို့လေး အစုံက ပန်းသီးမှည့်လေးအလားရဲတက်သွားသည်..။ အသစ်ဖောက်လုပ်ထားသော လမ်းမကြီးပေါ်၌ စပရင်တာ အဖြူလေးတစ်စီးက ငြိမ့်ခနဲထိုးရပ်သွားသည်..။ ကားထဲမှ သပ်ရပ်ထွားကြိုင်းသော လူငယ်တစ်ယောက်က စက္ကူအိတ် ခပ်ကြီးကြီးနှစ်လုံးနှင့်

မှင့ဇြောြ ဟာ ၁၅ နှဈထဲဝငပြှီဖှဈတဲ့ လူပွို ပေါကအြရှယကြလေးဖှဈတယြ။ မှင့ဇြောြ တို့မိသားစုဟာ လူဦးရမွေားပမယေ့ြ ဆငြးရဲတာကှောင့ြ ၁၅ ပေ ၃၅ ပေ ခန့ရြှိတဲ့ အိမခြနြးကဉွြးလေးထဲမှာပဲ စုပေါငြးနထေိုငကြှရတယြ။ အိမကြလေးက လှိုငသြာယာမှာဖှဈပှီး မှစေိုကြ

ပခုံးလေးကို အသာအယာဆှဲယူ၍ နဖူးအပေါနွားဆံစပမွှ ဆံနှယစွလေးမှားကို ဖှဖှလေးနမွးလိုကွ၏။နဖူးကဉွှးကလေးကိုလညွး တဈခကှနွမွးလိုကကွာ ပုခုံးပေါမွှ လကနွှဈဖကကွို ကှောပှငသွို့ရှှေ့ပှောငွးသိုငွးဖကလွိုကသွညွ။ ပီးတော့ မို့ဖောငွးနုအိနသညေ့ွ ပါးပှငလွေးမှားကို ရှိုကငွငကွာ မကမွကရွရနမွးလိုကွ၏။အကှောစိမွးလေးမှား ယှကသွနွးနသညေ့ွ လညတွိုငဖွှူနုနုသို့ အနမွးလေးတဈခကှကွရှောကလွာပှီးပူနှေးသော နှုတခွမွးနှဈလှှာဖှင့ွ ထိကပလွာကာ လညတွိုငဖွှူနုနုလေးကို

မ ညိုမြိုင် က အသက်သုံးဆယ်ကျော်မှ ယောင်္ကျားယူတာ။ ငယ်တုန်းက အသက်ဆယ့်ငါးနှစ် လောက်တုန်းကတော့ အိမ်နီးနားချင်း အိမ်ထောင်ရှိတဲ့ အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်နဲ့ သုံးလေးငါးရက်လောက် လိုက်ပြေးခဲ့ဖူးပါတယ်။ အိမ်က အချိန်မီ တိုးတိုးတိတ်တိတ် လိုက်ခွဲပြီး ရှမ်းပြည်ဖက်က အမျိုးတွေဆီပို့ ကျောင်းပြောင်းပြီး

” ကျွီ … ကလစ် ” ” ဟော … မောင် … ကားသိမ်းခဲ့ပြီလား ” ” သိမ်းခဲ့ပြီ … ဖူး ရေ … အိမ်ဝင်ခဲ့ သေးတယ်

မိုးတှအေုနြးအုနြး နှင့ရြှာနသညြေ။ကွူရှငကြ ဆရာမ နမကေောငြး၍ မသငတြော့ ဘူဆိုလို့ စောစောပှနလြာရသညြ။အိမရြောကတြော့ ဘယသြူမှမရှိ။ဖဖနှေငေ့မြမကေေ ရုံးမှပှနမြရောကသြေး။ ထုံးစံအတိုငြးဆို ၅ နာရီကွောမြှပှနရြောကတြတသြညြ။ လှတလြှတလြပရြှိပှီဆိုတဲအတှေးနဲ ဧည့ခြနြး က ကှနပြှူတာရှေ့ထိုငြ ပှီး ဟိုကှည့ဒြီကှည့လြုပနြမေိသညြ။တဈယောကထြဲ လှတလြှတလြပလြပြ ဘယသြူမှမရှိတုံး

ကျုပ်ကတပ်မတော်သားကြီး။ အောင်မောင်း။ တပ်ထဲမှာ ပျော်ပျော်နေခဲ့တယ်။ မိန်းမ မယူခဲ့ဘူး။ တပ်မှာပျော်ပေမယ့် အသက်ပြည့်တဲ့အထိ မနေခဲ့ရဘူး။ ဆေးပင်စင်ယူလိုက်ရတယ်။ ဒါနှင့်တပ်ထဲကထွက်တော့ ကျနော်မှာ ပိုက်ဆံနည်းနည်းစုမိတယ်။ ရွာဘက်က မိန်းကလေးတစ်ယောက်နှင့် လက်ထပ်တယ်။ အသက်က တော်တော်ကွာပါတယ်။ ကျနော်က ငါးဆယ့်ငါး၊

“ဖိုးတာရေ…..ဟေ့….ဖိုးတာ……” “ဗွိုး……” “အခုလာစမြး…….” သောငြးမှင့တြို့နှင့ြ စကားပှောနစဉြေ သူ့အမကေ လှမြးခေါသြဖှင့ြ ဖိုးတာပှနထြူးလိုကြ၏…။ သူ့အမအကှေောငြး သူသိ၏ ..။ ခေါတြုနြးလာရငလြာ…။ မလာလို့ကတော့ ထနြးလကနြဲ့ ကွောတဈပှငလြုံးအရလနေအြောငြ ဆောတြတသြညြ..။ အဲဒါ ငယငြယတြုနြးကတညြးက….။ထို့ကှောင့ြ ..ဖိုးတာတဈယောကြ အိမသြို့