News

ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိကုိ သက္ႏုိင္သိတာေတာ့ၾကာျပီ။ ဒါေပမဲ့ ရင္းႏွီးတာေတာ့အရမ္းၾကီးမရင္းႏွီး။ သက္ႏုိင္ကား အသက္ (၂၇)ႏွစ္ခန့္ရွိသည့္ လူလတ္ပုိင္းတစ္ဦး။ ေယာက်ၤားဆန္ဆန္ႏွင့္ ေခ်ာေမာေသာ ရုပ္ရည္ပုိင္ရွင္တစ္ဦး.။ စကားေျပာလည္းေကာင္းေသာ ေၾကာင့္ ခ်စ္သူခင္သူမ်ားသည္။ ဘြဲ့ရျပီးေနာက္ပုိင္းတြင္ ျမိဳ႕မွာလာျပီး ကုမၸဏီတစ္ခုတြင္အလုပ္လုပ္ကိုင္ေနသူ။ ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိကား သူငွားေနသည့္ အေဆာင္မွ

ေႏြးေထြးလွတဲ့ သူမရဲ႕ႏႈတ္ခမ္းေလးကို နမ္းရတဲ့အခ်ိန္ဆိုတာ ကမၻာေပၚက အရာရာတိုင္းကို ေမ့ေနခ်ိန္ေပါ့။ ႏုအိေထြးေနေသာ ႏႈတ္ခမ္းေလးကိုသာ အဆက္မပ်က္ တတ္မက္ေနမိတဲ့အခ်ိန္ ကြၽန္ေတာ္ ေနာက္ဆုတ္လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ….. “ကို… ဘာလို႔လဲ လူလာေနလို႔လား” “ဟင္…. ေအာ္ ဟုတ္တယ္ခ်စ္ရဲ႕ ကိုလူသံၾကားလားလို႔” “ကိုကလဲကြာ

ကၽြန္မနာမည္ လဲ႔လဲ႔ပါ။ ကၽြန္မအေမက ေဒၚေအးေအးေအာင္တဲ႔။ မိဘႏွစ္ပါး သေဘာထားမတိုက္ဆိုင္လို႔ ကြာရွင္းျပီးေနာက္ပိုင္း ကၽြန္မတို႔ ဆင္းဆင္းရဲရဲေနခဲ႔ရပါတယ္။ တေနကုန္ ထမင္းငတ္ခဲ႔တာေတြ ေက်ာင္းသြားရင္ မုန္႔ဖိုးမပါတာေတြ ေက်ာင္းစိမ္းအက်ီၤအႏြမ္းေလးေတြပဲ ဝတ္ခဲ႔ရတာေတြ အခုထိ မွတ္မိေနဆဲပါ။ ဒါေပမဲ႔ ဒါေတြဟာ အေမနဲ႔

ဇန္နဝါရီလ ၅ ရက္ေန႕ ၊ စေနေန႕ ျဖစ္သည္..။ သည္ေန႕သည္ရက္ဟာ အျခားသူေတြ အတြက္ေတာ့ ထူးျခားမည္ မဟုတ္ေသာ္လည္း ကိုခင္ေက်ာ္ႏွင့္ မေအးေအးဝင္းတို႕အတြက္ေတာ့ ထူးျခားသည္႕ေန႕ ရက္ တစ္ရက္ ျဖစ္သည္..။ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ အိမ္ေထာင္က်သည္မွာ ႏွစ္

ရွင္းရွင္းေျပာ႐င္ ၁၀ တန္းေျဖပီးေတာ့ေပါ့ အလုပ္မရွိ လို့ ေလ်ွာက္ပတ္လည္စားလုပ္ေနတုန္း ဆရာမကေခၚပီး ဂိုက္လုပ္ခိုင္းေတာ သူငယ္ခ်င္း ေတ်ာက္လည္းပါတယ္ သူကမလုပ္ျခင္လို႔ျပန္ထြက္သြား ကိုေတကေတ်ာက္တည္းေပါ့ အစတည္းက သိပ္လုပ္ျခင္တာ မဟုတ္ဘူး ေဆာ္ေဘးေတ ဆိလို႔သြားတာ ဆရာမကလဲအေသၾကမ္းတာ့ လူလဲသိပ္မရွိဘူး ၉

က်မ အသက္ ၁၃ ႏွစ္။ က်မတုိ႔ရြာကုိ ရန္ကုန္မွရွိတဲ့ အေမ့အမ်ဳိးေတြ အလည္လာၾကတယ္။ က်မ တစ္ခါမွ မေတြ႕ဖူးဖူးေလ။ အမ်ဳိး ရွိတယ္ ဆုိလုိ႔သာ သိရတာ ျမင္လည္းမျမင္ဖူးၾကေပပဲကုိး။ အမ်ဳိးေတြ ၅ေယာက္ေလာက္လာလည္ၾကတာ အဲ့ထဲမွာ အေမ့ေမာင္

ည ၁၁ နာရီေက်ာ္ေနျပီ….. အိပ္ယာထဲမွာ ဘယ္ညာ လူးလိမ့္ရင္း အိပ္လို႕မရနိုင္ ျဖစ္ေနသည္….. လက္တဖက္မွ ေယာင္ယမ္းကာ ရင္နွစ္မႊာကို ပြတ္သပ္ေနမိသည္… သက္ျပင္းေမာမ်ားခ်ကာ ျကိတ္မိွတ္၍ ခံစားေနရသည္….ေလ်ာ့တိေလ်ာ့ရဲ ထမီေအာက္မွ ဖားေပါင္စင္းတစ္ေကာင္ လႈပ္စိလႈပ္စိနဲ႕ ေပါင္နဲ႕ ပြတ္မိေနျပန္သည္….

ေမွာင္မိုက္ေနေသာေကာင္းကင္ျပင္ထက္မွာ ၾကယ္ေရာင္တခ်ိဳ႕က စိန္ပြင့္ေလးမ်ားၾကဲပက္ထားသကဲ့သို႔ တလက္လက္ျဖင့္ လင္းတခါမွိန္တလွဲ႔ ျဖင့္ သူတို႔တတ္ႏိုင္ေသာ အလင္းကေလးျဖင့္ ကမၻာေျမထက္သို႔ လင္းခ်ေပးေနသည္။ ပူေလာင္ျပင္းျပေသာ ေႏြလယ္ညရဲ႕ ေမွာင္မိုက္မႈ႕ေအာက္မွာပတ္ဝန္းက်င္တခုလံုး တိတ္ဆိတ္လို႔ေနသည္။ သုတ္ကနဲတိုက္ခတ္လိုက္ေသာ ေလျပည္ညင္းတစ္ခ်က္ေၾကာင့္ အေမွာင္ေအာက္မွာအိပ္ငိုက္ေနေသာ သစ္ပင္တို႔လူးလြန္႔လႈပ္ရွားသြားၾကသည္။ “ရွဲ….” ကနဲတိုက္ခတ္လိုက္ေသာ