News

ေႏြးေထြးလွတဲ့ သူမရဲ႕ႏႈတ္ခမ္းေလးကို နမ္းရတဲ့အခ်ိန္ဆိုတာ ကမၻာေပၚက အရာရာတိုင္းကို ေမ့ေနခ်ိန္ေပါ့။ ႏုအိေထြးေနေသာ ႏႈတ္ခမ္းေလးကိုသာ အဆက္မပ်က္ တတ္မက္ေနမိတဲ့အခ်ိန္ ကြၽန္ေတာ္ ေနာက္ဆုတ္လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ….. “ကို… ဘာလို႔လဲ လူလာေနလို႔လား” “ဟင္…. ေအာ္ ဟုတ္တယ္ခ်စ္ရဲ႕ ကိုလူသံၾကားလားလို႔” “ကိုကလဲကြာ

ႏွာေခါင္းေလးလဲ တစ္မ်ဳိးခ်စ္စရာေလးပဲ။ သူ႕မ်က္ႏွာမွာ အဆိုးဆုံးကေတာ႕ ပါးစပ္ပါပဲ။ ေတာ္ေတာ္ျပဲတယ္ခင္ဗ်။ ႏႈတ္ခမ္းကလည္းထူေနေတာ႕ က်န္ေတာေတြမလွရင္ေတာ႕ သူဟာ သိပ္႐ုပ္ဆိုးသြားလိမ္႕မယ္ထင္တာပဲ…..အခုေတာ႕ သိပ္ခ်စ္စရာေလးေပါ႕ဗ်ာ။ မ်က္ႏွာေလးေထာင္႕က်က်ေလးမို႕ စိတ္ဓါတ္ခိုင္မာမဲ႕ပံုပဲ။ သေဘာက ဘ၀ကိုရဲရဲရင္ဆိုင္မယ္ေပါ႕ဗ်ာ။ အခုေတာ႕…..ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ ပူးကပ္ေနလို႕ ရဲရဲရင္မဆိုင္ရဲပဲ…..႐ႈိးတိုး႐ွန္႕တန္႕ျဖစ္ေနတယ္။ သူ႕ရဲ႕လံုးက်စ္တဲ႕ ရင္သားေတြဟာ

ဟိတ်ကလေး ..ထတော့လေ…မင်းအလုပ်သွားရဦးမယ် မလား ညတုန်းကလည်း အစောကြီး အိပ်ပြီးတော့က ွာကိုကို ..အစောကြီးရှိသေးတယ်ကွာ… ငါသိတယ် မင်းငါ့ကိုဘာလို့အစောကြီး လာနိုးနေတယ် ဆိုတာကိုနော်၊ ငါအိပ်မှဖြစ်မယ်ကွာ၊ အလုပ်ကညနေမှလေကွာတကယ့်ကောင်မဆိုးလေးဘဲကွာ၊ အဲ့တာဆိုလဲ ပြီးရောလေ၊ ကိုယ်ကတော့လုပ်စရာရှိတာလုပ်မှာဘဲနော် သေချာကြည့်လေ ကောင်မလေးက ချောလေဘဲဗျာ…။

ေဆြေဆြမာ သည္ ရန္ကုန္က “ပြင့္လန္းေဝဆာ ” မာဆတ္ခန္းမွာ အလုပ္လုပ္ေနေပမယ့္ ရန္ကုန္ ဇာတိေတာ့မဟုတ္ပါဘူး ။ ပြင့္လင္းျမင္သာတဲ့ ေခတ္ကို ေျပာင္းလာတဲ့ေနာက္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွာ ၀င္ေငြေကာင္းတဲ့ အလုပ္တခုကို လုပ္ဖို႔ နယ္ကေန ေရာက္လာတာပါ ။

ေဒၚတင္တင္ဦးက သံပန္းတံခါးကို လူပ္ကိုင္ရင္း အိမ္ထဲသို႔လွမ္းေခၚလိုက္သည္။ ‘စုစုေရ…စုစု’ ‘ရွင္၊ လာပါၿပီအန္တီသြယ္’ ေျပာသံႏွင့္အတူ အသက္၁၃ႏွစ္ခန႔္ မိန္းခေလးတဦးအိမ္ေရွ႕သို႔ ေျပးထြက္လာသည္။ ‘ဘာလုပ္ေနလဲ စုစု’ ‘မီးပူတိုက္ေနတာပါ အန္တီသြယ္’ မိန္းကေလးက ရိုေသစြာျပန္ေျဖရင္း တံခါးေသာ့ကိုဖြင့္ေပးလိုက္ေလသည္။ ေဒါက္တင္တင္ဦးက လက္ဆြဲအိတ္ကို

လွန်ခဲ့သော၂၀၀၆ခုနှစ်ကတော့ကျမအသက် ၂၃နှစ်အရွယ်လောက်ကပေါ့ရှင်။ ကျမကျောင်းပြီးပြီ အလုပ်အတွက်သင်တန်းတွေပြေးတက်ရင်း ပေါ့ကြုံခဲ့ဆုံခဲ့တာလေးပြောပါရစေ။ဟီးဟီး ပြောချင်ဇောကများနေတော့နာမည်ပြောဖို့မေ့နေတယ်။ကျမကပန်းသဇင်တဲ့။ပင်မြင့်မှာပွင့်တဲ့ပန်းလေး လို့ဖေဖေကနာမည်လေးပေးခဲ့တာ။ ကျမဘဝတိုးတက်မြင့်မားဖို့ရည်ရွယ်ပြီးပေးထားတဲ့နာမည်လေးပေါ့။ဒါပေမယ့်ကျမကိုအရမ်းလှသလားလို့မေးရင်အရမ်းမလှပေမယ့်ချစ်စရာကောင်းပါတယ်။အသားဖြူတယ်။မျက်နှာအကျကောင်းတယ်။နှာခေါင်းစင်းတယ်။မျက်လုံးမျက်ခုံးကောင်းတယ်။အင်းကိုယ်လုံးလားလှတယ်လို့ပဲပြောရမှာပေါ့။ ဖွင့်ထွားတဲ့ရင်သားနှင့်စွင့်ကားတဲ့တင်ရှိတယ်။ ကိုယ်ရေးသွေးတာတော့ဟုတ်ပါဘူးရှင့် အင်းလိုရင်းပဲပြောပါ့မယ်။ဒီလိုပါ ကျမသင်တန်းတ၇စ်ခုတက်ရမယ်ဆိုတော့အလုပ်ကနေအပြေးအလွှားတက်တယ်။DMLမှာ ပေါ့။အလုပ်ထဲကလာရတော့နောက်ကျသွားတယ်။ သင်တန်းရောက်တော့ထိုင်စရာခုံလိုက်ရှာတယ်။နောက်ဆုံးမှာ ခုံတန်းမှာတစ်ယောက်တည်းထိုင်နေတဲ့သူအနားကျမသွားပြီး။ “ဟီး နောက်ကျသွားလို့အကိုထိုင်လို့ရလား” “ဟာ ရပါတယ်ဗျ၊ရပါတယ်ထိုင်ပါ” “ဟုတ်ကဲ့ကျေးဇူးရှင့်”ရည်ရည်မွန်မွန်ပြောနေပေမယ့်ကိုယ့်အာရုံကသင်တန်းနောက်ကျနေလို့သူ့ကိုဂရုမစိုက်မိဘူး။ထိုင်ပြီးမှ

တေကာင္ႂကြက္ ျဖစ္သည့္ ကိုကိုေလး ႐ြာမွ ေျခာက္လေက်ာ္ၾကာ ေပ်ာက္သြားသည္ကို ဘယ္သူမွ သတိမထားလိုက္မိေပ။ ထို႔အတူ ႐ြာသို႔ ျပန္ေရာက္လာသည္ကိုလည္း သတိထားမိသူ မရွိ။ ခံကုန္း႐ြာကလည္း အိမ္ေျခ တစ္ေထာင္နီးပါး ရွိရာ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္သိပ္မသိၾက။ ႐ြာက

ဟာ! ရင္ထဲမွာ ထြက္လာတဲ့ အသံပါ။ အျပင္ေတာ့ ထြက္မလာဘူး။ ျမင္ရတဲ့ျမင္ကြင္း အူေတြ သဲေတြ ေျဗာင္းဆန္ သြားတယ္။ မမသီတာရယ္ေလ အေျပးအလြြား ေရာက္လာၿပီး က်ေနာ့္ေရွ႕ တည့္တည့္မွာ ထဘီလွန္ ပင္တီ ေအာက္ဆြဲခ်လို႔ ဘယ္ခ်ိန္ထဲက

က်ေနာ္လဲ ရန္ကုန္ေရာက္တာ ၾကာလာေတာ့ ပ်င္းလာတယ္ အေပါင္းအသင္းမိတ္ေဆြလဲမရွိဘူး၊ အဲေတာ့ ဖုန္းထဲမွာ ေဖ.့ဘုတ္ေဆာ့၀ဲလ္ ကို ေဒါင္လုပ္ဆြဲပီး အေကာင့္ဖြင့္လိုက္တယ္၊ အဲဒီမွာ ရွာလိုက္ေတာ့ အမ်ားႀကီးေတြ႕တယ္၊ အဲဒီအထဲကမွ အသက္ႀကီးႀကီးနဲ႔ အန္တီမမတေယာက္နဲ႔ လိုးဖူးတာ၊ သူက ေက်ာင္းဆရာမ

ဆိုင္ကယ္ေပၚမွဆင္းၿပီး အိမ္ၿခံဝန္းထဲကို လြဳပ္လီလြဳပ္လဲ့ေလွ်ာက္ဝင္သြားေသာ ေဒၚမိမိတင့္၏အိုးႀကီးကို ၾကည့္၍ ညီလတ္စိတ္ထဲက ေကာင္းေကာင္းႀကီး ျပစ္မွားေနမိသည္။ ေဒၚမိမိတင့္သည္ သူဆိုင္ကယ္ကယ္ရီဆြဲလာသည့္ သက္တမ္းတစ္ေလွ်ာက္ စိတ္ဝင္စားစရာ အေကာင္းဆုံးဟု ဆိုရမည္ျဖစ္သည့္ အမ်ိဳးသမီးႀကီးတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ သူမ အသက္အားျဖင့္ ၄၅ ႏွစ္ဝန္းက်င္ခန႔္ ရွိၿပီ။