News

အချိန် မှာ ၁၉၈၈ ခု နှစ် အစပိုင်း …။ အင်းစိန် ဗဟိုအကျဉ်းထောင် ။ ဘသန့်ထူး သည် ပြီးခဲ့တဲ့ အတိတ်က အကြောင်းတွေကို စဉ်းစားလိုက်တိုင်း ဒေါသ တွေ ထွက်ခါ မဆိုင်သူတွေကို

ေနာက္တေန႔ မနက္မွာ ႏိုးေနေပမယ့္ အိပ္ရာထဲက သူ မထြက္ခ်င္လို႔ ဆက္အိပ္ေနတဲ့အခ်ိန္ ဖုန္း လာလို႔ ကုတင္ေဘး ကပ္ရက္ စားပြဲေပၚက ဖုန္းကို လွမ္းေကာက္ကိုင္လိုက္တယ္ ။ “ ထင္ေအာင္ေက်ာ္လားဟင္ …” “ ဟုတ္ကဲ့…မမ

ဦးမင်းအောင် … ဝူးကနဲ မောင်းထွက်သွားတဲ့ …နတ်မိမယ်လေးကို …. အရမ်းသဘောကျသွားသည် … ဒီကောင်မလေးရဲ့ … ခန္ဓာကိုယ်ကောက်ကြောင်းက ….. မော်ဒယ်ဆိုဒ်မဟုတ် … လှယဉ်ကျေးမယ်ဆိုဒ် … တောင့်တောင့် ဖြောင့်ဖြောင့်ကြီးဆိုပေမယ့် … ဒီကောင်မလေးလိုမျိုး

ခင္မီမီေက်ာ္႕ကိုယ္ေပၚမွာဝတ္ဆင္ထားေသာ တီရွပ္အက်ၤီပါးကေလးေအာက္မွ ေရႊရင္ႏွစ္ျမႊာက တင္းတင္းအိအိ မို႕ေမာက္ၾကြရြေနၿပီး အခုအခံမပါေသာ ႏို႕သီးေခါင္းကေလးႏွစ္ခုကိုပါ ထင္းထင္းရွင္းရွင္းႀကီး ျမင္ေတြ႕ေနရေလသည္။ သူမခါးေအာက္ပိုင္းဆီမွာေတာ႕ ေပါင္လယ္ေလာက္အထိသာရွိေသာ မရမ္းေစ႕ေရာင္ မီနီစကပ္ တိုနံ႕နံ႕ ကေလးေၾကာင္႕ သူမ၏အရြယ္ႏွင္႕မလိုက္ေအာင္ လုံးဝိုင္းကားစြင္႕ေနေသာ တင္ပါးအိအိႏွစ္ဖက္ကို ဘယ္လိုမွပင္ လုံျခံဳေအာင္

ခင်ခင်သိန်းဆိုတာ အသက်က (၂၅)သာ ရှိသေးသည့် လုံးကြီးပေါက်လှလေးဖြစ်ပြီးချောသည်လှသည်ဟူသောစာရင်းဝင်သူတယောက်ပင်ဖြစ်ပါသည်။ဒါပေမဲ့လည်း ယူထားသောယောကျ်ားကကုန်သည်..တလလောက်မှတခေါက်လောက်သာအိမ်သို့ပြန်လာသည်။တခါလာလျှင်တော့တပတ်လောက်နေပြီးပြန်သွားတတ်သည်။ပြန်လာလျှင်လည်းငွေကြေးတွေကအလုံအလောက်ပင်ပါလာတတ်သည်။ သို့ပေမဲ့လည်းခင်ခင်သိန်းသည်နဂိုထဲကမှအသုံးအစွဲကြီးသူဖြစ်၍ယောကျာ်းခရီးထွက်သွားပြီးမကြာခင်ရက်အတွင်းမှာပင်ငွေကပြတ်သွားလေ့ရှိပါသည်။အဲဒီအခါတွင်တော့ခင်ခင်သိန်းသည်အကိုကြီးတယောက်လိုနေသောဦးမောင်မောင်ထံမှငွေချေးရသည်။အတိုကနှစ်ဆယ်တိုးဖြစ်သည်။ကြာလာတော့အတိုးတွေကနစ်လာသည်။ငွေချေးထားကြောင်းကိုလဲယောကျာ်းကိုမပြောရဲ။ဦးမောင်မောင်၏ကြွေးတွေကလည်ပင်းခိုက်၍လာရသည်။ သည်ကြားထဲတွင် ယောကျာ်းဖြစ်သူက သူမနှင့် ကင်းကွာပြီး ခရီးထွက်နေရသည်။ သွေးသားဆူဖြိုးတုံးအရွယ် ခင်ခင်သိန်းတယောက် ဆန္ဒမပြည့်ဝသောဝေဒနာကို ခံစားလာရသည်။သည်တော့လဲတချက်ခုတ်နှစ်ချက်ပြတ်ဆိုတာမျိုးလိုသူမကိုမကြာခဏရိသဲ့သဲ့လုပ်နေသောဦးမောင်မောင်၏ကွန်ယက်အတွင်းသို့အသာလေးခေါင်းရွိုကာဝင်ခဲ့သည်။ဦးမောင်မောင်ကသူချေးထားသောငွေတွေကိုလျှော်ပစ်ရုံမကသေးဘဲနောက်ပိုင်းတွင်ပုံမှန်ဆိုသလိုပင်သူမကိုထောက်ပံ့ပေးခဲ့ပါသေးသည်။ခင်ခင်သိန်း၏ ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေသောကာမဆန္ဒများလည်းပြည့်ဝခဲ့ရသည်။တချက်ခုတ်နှစ်ချက်ပြတ်ပင်ဖြစ်သည်။ဒီနေ့ညနေလည်းခင်ခင်သိန်းသည်ညီမဖြစ်သူချိုချိုကို ဦးမောင်မောင်၏ အိမ်သို့ စက်ဘီးဖြင့်လိုက်ပို့ခိုင်းပြီး

ေနမ်ိဳးတို႕အိမ္သြားေတာ့ တီေဌးက ေရွာင္ေနတုန္းပါပဲ။ ၃၄ ႏွစ္ထိ ေစာင့္စည္းလာတဲ႔ အပ်ိဳႀကီး ခုေတာ့ ရွက္ေနရွာမွာ။ ေနမ်ိဳးက တီေဌးကို ၾကည္႕ျပီး မ်က္စိမွိတ္ျပတယ္။ သိပ္မၾကာဘူး သားအမိႏွစ္ေယာက္ ေစ်းဝယ္ထြက္သြားတယ္။ တီေဌးကို ဖန္လို႔ရေအာင္ ေနမ်ိဳးက ေရွာင္ေပးတာပဲ။

လြန္ခဲ့ေသာ၂၀၀၆ခုႏွစ္ကေတာ့က်မအသက္ ၂၃ႏွစ္အရြယ္ေလာက္ကေပါ့ရွင္။ က်မေက်ာင္းၿပီးၿပီ အလုပ္အတြက္သင္တန္းေတြေျပးတက္ရင္း ေပါ့ၾကဳံခဲ့ဆုံခဲ့တာေလးေျပာပါရေစ။ဟီးဟီး ေျပာခ်င္ေဇာကမ်ားေနေတာ့နာမည္ေျပာဖို႔ေမ့ေနတယ္။က်မကပန္းသဇင္တဲ့။ပင္ျမင့္မွာပြင့္တဲ့ပန္းေလး လို႔ေဖေဖကနာမည္ေလးေပးခဲ့တာ။ က်မဘဝတိုးတက္ျမင့္မားဖို႔ရည္ရြယ္ၿပီးေပးထားတဲ့နာမည္ေလးေပါ့။ဒါေပမယ့္က်မကိုအရမ္းလွသလားလို႔ေမးရင္အရမ္းမလွေပမယ့္ခ်စ္စရာေကာင္းပါတယ္။အသားျဖဴတယ္။မ်က္ႏွာအက်ေကာင္းတယ္။ႏွာေခါင္းစင္းတယ္။မ်က္လုံးမ်က္ခုံးေကာင္းတယ္။အင္းကိုယ္လုံးလားလွတယ္လို႔ပဲေျပာရမွာေပါ့။ ဖြင့္ထြားတဲ့ရင္သားႏွင့္စြင့္ကားတဲ့တင္ရွိတယ္။ ကိုယ္ေရးေသြးတာေတာ့ဟုတ္ပါဘူးရွင့္ အင္းလိုရင္းပဲေျပာပါ့မယ္။ဒီလိုပါ က်မသင္တန္းတ၇စ္ခုတက္ရမယ္ဆိုေတာ့အလုပ္ကေနအေျပးအလႊားတက္တယ္။DMLမွာ ေပါ့။အလုပ္ထဲကလာရေတာ့ေနာက္က်သြားတယ္။ သင္တန္းေရာက္ေတာ့ထိုင္စရာခုံလိုက္ရွာတယ္။ေနာက္ဆုံးမွာ ခုံတန္းမွာတစ္ေယာက္တည္းထိုင္ေနတဲ့သူအနားက်မသြားၿပီး။ “ဟီး ေနာက္က်သြားလို႔အကိုထိုင္လို႔ရလား” “ဟာ ရပါတယ္ဗ်၊ရပါတယ္ထိုင္ပါ” “ဟုတ္ကဲ့ေက်းဇူးရွင့္”ရည္ရည္မြန္မြန္ေျပာေနေပမယ့္ကိုယ့္အာရုံကသင္တန္းေနာက္က်ေနလို႔သူ႔ကိုဂရုမစိုက္မိဘူး။ထိုင္ၿပီးမွ

တစ်နေ့တော့ ညနေစာ စားပြီး ပျင်းတာနဲ့ ကျုပ် ရွာထဲ လျှောက်လာခဲ့တယ်..။ အချိန်က မှောင်ရီပျိုးနေတဲ့အချိန် …တစ်နေရာ အရောက်မှာ …. ထွန်းတင်….နင် ဘယ်သွားမလို့တုန်း……. ကျုပ်လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ကျုပ်သူငယ်ချင်း မိအေးဆိုတဲ့ ကောင်မပေါ့..။ သူက ခြံဝမှာ

ရွင္က..အဲေလ ကိုကို က အျမဲတမ္း ဒီလိုပဲ ေနာက္က်တာခ်ည္းပဲ “ေဆြ ကလည္းကြာ အလုပ္ကိစၥေတြ မျပတ္လို့ပါ။ တစ္ခါတေလ စိတ္မဆိုးပဲ ေနပါ့လား” ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ဆံပင္အုံေလးကို မထိတထိ ဖြလိုက္ရင္း ေျပာလိုက္တယ္။ “ေအာ္ ကိုကိုရယ္

လွန်ခဲ့သောနှစ်ပေါင်း ဆယ်နှစ်ခန့်က ကွဲကွာနေခဲ့ကြသော မျိုးလွင်နှင့်လီလီသန်းတို့သည် မမျှော်လင့်ပဲ စကော့ဈေးတွင်တွေ့ကြရာမှ.. “ ဟင် … ကိုမျိုးမဟုတ်လား” “ဟာ ….လီလီပါလား.. ဟုတ်ပါတယ်.. ကိုမျိုးပါ” တဦးနဲ့တဦးဖက်လှဲတကင်းနှုတ်ဆက်ကြလေသည်။ “ကိုမျိုးနဲ့လီလီအခုလို မမျှော်လင့်ပဲတွေ့ကြရတာ လီလီတော့တော်တော်ဝမ်းသာမိတယ် ကိုမျိုးရယ်” “ကိုမျိုးလဲလီလီ့လိုပါပဲ”