Lifestyle

“ဟေ့ကောငြ မငြးသန့ြ .မငြးကောငမြလေးနဲ့မငြးကှာရငအြဆငပြှပေါ့မလား” “ဘာလို့မပှရမှောလဲကှာ” “မငြးနဲ့ အကငွ့ခြငွြးမတူဘူးနှောြ” “ဘာဖှဈလို့လဲ” “ဘာဖှဈရမှာလဲ မငြးကအေးဆေးတယြ။ သညြးခံနိုငတြယြ၊ဟိုကဆတဆြတကြှဲကှ” “အငြးလေ ငါသညြးခံနိုငတြာကပုံမှနလြောကပြါပဲကှာ၊သူကအငယဆြုံးသမီးဆိုတော့အလိုလိုကခြံထားရလို့ပါ” “အေး ငါတို့ကှားဖူးတာကအကှီးဆုံးနှင့အြငယဆြုံးလကထြပရြငအြဆငမြပှကှဘေူးတဲ့ကှ” “ဟုတပြါ့မလားကှာ တကယခြစွရြငအြဆငပြှမှောပါ” “အေး ကှည့လြဲလုပကြှ၊ငါတို့သိထားတာကမငြးကောငမြလေးကို ကှိုကတြဲ့လူတှမွေားတယနြှောြ” “အငြးလေ

ဒီနဈေေးသှားမညလြို.စဉြးစားပှီး အပှငထြှကလြာခိုကြ ရပကြှကထြဲမှ မငယြ အမွိုးသား ဦးသိနြးအောငနြှင့တြှေ.သဖှင့ြ ကားကှုံလိုကသြှားလသညြေ။ ဦးသိနြးအောငမြှာ အသကြ ၅၅နှဈ ခန့ရြှိပှီး သူမိနြးမ မငယမြှာ ၄၉နှဈရှိပှီဖှဈသညြ။ ဦးသိနြးအောငမြှာ မငယကြအသကကြှီးနေ၍ ကှုံရငကြှုံသလို ဖနစြားနကှဖှေဈသညြ။ သဘောၤ သားလညြးဖှဈ၍

အခှိနမွှာ ည ၁၀ နာရီခန့ွ ရှိပှီဖှဈ၍ ပတဝွနွးကငှတွဈခုလုံး တိတဆွိတစွ ပှုနပပှေေီ။ စိုးမောငတွဈယောကွ နေ့လညကွ ကှည့ခွဲ့သော ဗှီဒီယိုအောကားကို ပှနသွတိရပှီး လီးတောငနွလသညွေေ။ ယခုတလော အောကား တောတွောမွှားမှား ကှည့ဖွှဈနသေော သူ့အာရုံတှငွ ပှနစွဉွးစားလိုကတွိုငွး

ကုတငပြေါမြှာ နှဈကိုယကြှားစကားလေးတှပှေော ဟိုဒီလူးလှိမ့နြကှရေငြးက သဇငြဦးနှင့မြမိုးတို့ လူမသိသူမသိ အနမြးခငွြး ဖလှယမြိ ကှပှနသြညြ။ နို့ကိုငဘြာညာလုပကြှသညြ။ “သဇငပြှနရြငြ အဈမပါ အိမလြိုကခြဲ့နောြ သဇငရြဲ့နရောကိုသိမှ နောကကြို အဈမ အခွိနမြရှေးလာလို့ရမှာပေါ့ ဟုတဖြူးလား” “လိုကခြဲ့မယလြေ ဒီည တဈညတော့

“ဘောစိ, ဟိုမှာထှကလြာပှီ။ ဒီတဈခါ ပဈမှတကြ ဘောစိ အကှိုကနြဲ့ ကှကတြိပဲ။ ဟုတတြယမြလား?” လုံးခငွြးနှဈထပအြိမလြေးထမှဲ ထှကလြာသည့ြ အမွိုးသမီးကို လကညြှိုးထိုး၍ တပည့ဖြှဈသူ ပှကှီး လှမြးပှသဖှင့ြ ကှည့လြိုကမြိသညြ။ အသကြ၃၀ကွောြ ကလေးအမဟေု မထငရြလောကအြောငြ အရှယတြငသြော

နကရြှိုငြးတဲ့အတှေ့ (အဆကြ) – မတဈေယောကြ အခနြးပှနအြရောကမြှာ ရခွေိုးရငြး အတှေးတှေ ဝငနြလရေေဲ့။ မေ့အတှကကြတော့ အရာအားလုံးပှောငြးလဲခဲ့ပါပှီ။ အကောငြးဘကပြဲလို့ ဆိုရမှာပဲလို့ သူ့ဘာသာ တှေးနမေိပါတော့တယြ။ထူးသဈကတော့ အိပမြောကနွတော ကှာပါပှီ။ ဒါပမယေ့ြ သူ့ဘေးမှာ ဝငထြိုငပြှီး လှုပနြှိုးလိုကတြဲ့

“လှလိုက်တာ မ ရယ်” “အို မောင်ရယ် တွေ့တွေ့ခြင်းမြှောက်နေပြန်ပြီ” “တကယ်ပြောတာဗျာ မ ဝင်လာထဲက မောင်ကြည့်နေတာ မော်ဒယ်တွေရှုံးလောက်တယ်မရယ် မောင်တော့အရမ်းချစ်တယ်” “သွားပါ အပိုတွေ အရင်တုန်းကစော်တွေကိုလည်း ဒီလိုပဲပြောခဲ့တယ်မှတ်လား” မောင်က ပြန်မဖြေပဲ ပြုံးပြီးကြည့်နေသဖြင့် ရှက်ပြီးခေါင်းလေးကိုပသာငုံနေမိတော့သည်။

လွန်ခဲ့တဲ့ 2003/ 2004/ လောက်ကခေတ်ဟောင်း တစ်ခု မဟုတ်ပေမယ့် စနစ်မပြောင်းသေးတဲ့ ကျနော်တို့ နိုင်ငံ ဘာရယ်မဟုတ်ပါဘူး ပြောခြင်တာက. လေးတန်း ပြီးရင် ကျောင်းဆက်တက်ဖို့ အခွင့်ရေး နည်းတာကို ပြောတာပါ။ မျိုးဆန်းဦး ဆိုသူကတော့ စီးပွါးရေး

မိုးအေးအေး နှင့် အိမ်မှာ တစ်မှာ တစ်ယောက်တည်း ကော်ဖီဖျော် ဇာတ်လမ်းလေးကြည့် နဲ့ ဇိမ်ကျနေမိတယ် ။ မိန်းမ က ဒီနေ့ သူ့ ညီမ ဝမ်းကွဲ အိမ် ကိစ္စ ရှိလို့ ထွက်သွားတာ

အစ်ကိုလေး ….အိပ်မပျော်ပဲ မျက်လုံးကြောင်နေသော ကိုမိုးဆွေ လန့်သွားသည်..။ “ ဟင်…နှင်းနု…မအိပ်သေး ဘူးလား…..” ကွယ်လွန်သူ ဇနီးသည်နှင့် ချစ်တင်းနှီးနှောခဲ့ပုံကလေးများကို ပြန်လည် စမြုံ့ပြန်နေသော ကိုမိုးဆွေ ရဲ့ ဘော်ဒါကြီးက တင်းမတ်နေသည်..။ နှင်းနုက အဲဒါကြီးကို တွေ့ဖြစ်အောင်