20231130 221106
News

အပျိုကြီးဆိုပေမယ့် တကယ့် ကို လုံးကြီးပေါက်လှကြီးမို့ ဒီအတိုင်းကြီး ပစ်ထားလိုက်တော့မှာလား၊ နှမျောစရာ

အပျိုကြီး အပျိုကြီးရေဟု ကျယ်လောင် ကျယ်လောင် အသံပေး၍ ဒေါ်နီမာဝင်လာသည်။ “ အော် ဘယ်သူလဲလို့ မမမာ လာလေထိုင်” သိလျှက်နှင့် ဧည့်ဝတ်စကားဆိုကာ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။ ဒေါ်နီမာက ယောက်ျားလုပ်စာ ထိုင်စား၊ အတင်းပြော အိမ်လည်၊ ဒါသည်သာ သူမအလုပ်။ အောင်သွယ်က ဝါသနာ ကြီးလိုက်သေး၊ အပျိုလေး အပျိုဖြန်းတွေဆို ဒေါ်နီမာနှင့် ကြာကြာမနေရဲ..။ အောင်သွယ်လုပ်ရင်လုပ်၊ မလုပ်ရင် လင်ကိစ္စ သားကိစ္စတွေကို တစ်တစ်ခွခွ မြိန်ရေယှက်ရေ ပြော တတ်သည်..။ ဝါသနာကြီးသော မြီးကောင်ပေါက်မလေးတွေကတော့ ရှက်တတ်သော အမူအယာဖြင့် ဒေါ်နီမာ ပြောသော မစားရ ဝခမန်း ခြင်ထောင်ဇာတ်လမ်းတွေကို ဖုတ်လှိုက် ဖုတ်လှိုက်နှင့် ရင်တခုန်ခုန် အာသာမပြေ နားထောင်ချင်တတ်ကြသည်..။

ဒေါ်နီ မာက မမူမူတင့်ဘေးမှ ဖင်ထိုင်ခုံ တစ်လုံးကို ဆွဲယူပြီး နံရံ၌ မှီကာ မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ သိလျှက်နှင့် ကြက်သားတွေလားဟု မေးလိုက်သေး၏။“ ဟုတ်တယ်…မမမာရေ… ဒီနေ့ စနေနေ့ဆိုတော့ သင်တန်းတက်နေတဲ့ ဆွေဆွေတို့ လာမှာမို့ ဟင်းကောင်းလေး ချက်ကျွေးချင်လို့ ဆိုပါတော့” “ အော်….ဟုတ်ပါ့..ကောင်းပါ့ ဒါနဲ့ ထားအိလေးကော မတွေ့ပါလား” “ ထားအိ သူတို့ ကုမ္ပဏီကိစ္စနဲ့ မန္တလေးတဲ့၊ အခုမနက်ပဲ ထွက်သွားတယ်လေ…” “ ဟင်….ဒါဆို..အိမ်မှာ အပျိုကြီး တစ်ယောက်တည်း ပေါ့” “ အင်း အပျိုကြီးတို့ပဲ ကောင်းတယ်. လင်ယူသားမွေး ကိစ္စလဲ မလုပ်မရှုတ်တော့ဘူး၊ ကိုယ့်ဘာသာ တစ်ယောက်တည်း လွတ်လွတ်လပ်လပ်နော်.. စားချင်မှ ကိုယ်ကြိုက်သလို ဟင်းဟင်းဟု အကဲစမ်းသည့်အနေဖြင့် ဆိုလိုက်သည်..။

အပျိုကြီးက ဘာမှ မပြော ပဲ အောက်ငုံ့၍ ခုတ်ထစ်စရာ အသားများကို သာ ရွေးရင်း ပြုံးနေလိုက်သည်..။ အတွင်းခံမပါပဲ စပို့ရှပ် အိအိတိုတိုကိုသာ ဝတ်ထား သမို့ ရင်သားများ အထင်းသား ပုံပေါ်နေကာ အသားတုံးကို ခုတ်လိုက်တိုင်း တုန်တုန် .. တုန်တုန်နှင့် လှုပ်ခါနေသော မမူမူတင့်၏ နို့ ကြီးနှစ်လုံးကို တစ်ချက်ကြည့်ရင်း … “ ဝါကျွတ်တော့မယ်နော်ဟု မဆီမဆိုင် ဆိုလေသည်။ အပျိုကြီးကအင်းဟု သံယောင်လိုက်၏.” အေးလေ အပျိုကြီးဘဝနဲ့ နေတာပဲ ကောင်းတယ် မမူရေ… သိလား..၊ ယောင်လို့များတော့ လင်ယူမယ် စိတ်မကူးလေနဲ့” “ ဟင်း….မမမာက ကောင်းတာကျ ထည့်မပြောဘူး..ချန်ထားတယ်.” ဒေါ်နီမာ ဆင်သော အကွက်ထဲသို့ တည့်တည့်ကြီး ဝင် လိုက်သည်..။

ဒေါ်နီမာက ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်လိုက်ကာ“ အေးလေ ကောင်းတာတော့ ကောင်းတာပေါ့..ဒါပေမယ့် ခဏပါ…မမူရယ်၊ ကောင်းတာကတော့ မမူလည်း အပျိုကြီးပေမယ့် ဟင်းဟင်း.” “ အလိုတော် မမမာနော်.ဟင်း” “ သဘောပြောတာပါတော်၊ ခုကာလ အပျိုကြီး အပျိုကြီး ပေါင်လှန်ကြည့် လီးရာချည်းဆိုတဲ့ အထဲများ ကိုယ့်ညီမ ပါမလားလို့ပါ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မမူကိုမို့ ပြောရအုံးမယ်၊ ဒီမယ် ပါတော့ကော ဘာဖြစ်သေးလဲ အေနော်၊ ဘယ်သူမှ မသိပြီးတာပဲဟာ..ကိုယ်တို့ကတော့ ရှင်းရှင်းပဲ ဒါမျိုးဆို လက်မနှေးထဲကပဲ…၊ ကိုယ်တို့များ ဆိုလေ ဒီမယ်…ဒီမယ် ဒါသာ ကြည့်..(၁၄) နှစ်သမီးကထဲက အတွေ့အကြုံ ရှိခဲ့တာ.. ” ပြောပြောဆိုဆို သူ့ပေါင်ကြား ပုတ်ပုတ်ပြသည်..။ ဒေါ်နီမာ၏ သဘာဝ ကို မကြိုက်လှသော်လည်း ဒီတစ်ခါတော့ အပျိုကြီးကိုယ်နှိုက်က စိတ်ပါသလိုလိုမို့ သူပြောသမျှ မှေး၍ နားထောင်နေလိုက်သည်..။

“ မမူ ဘယ်လိုမှ တော့ မအောင်းမေ့နဲ့နော်.. မိန်းမချင်း ကိုယ်ချင်းစာလို့ ပြောတာ…၊ မမူ ဆန္ဒရှိရင် ပြော၊ မမမာက ပိုင် တယ်၊ ပိုင်တဲ့ ယောက်ျားတွေ အများကြီး … ငယ်ငယ်လား၊ ရွယ်တူလား၊ ဦးဦးအရွယ်လား၊ ပြော အပျော်လဲရတယ်၊ ရေရှည်လဲ ရတယ်.. ရည်ရွယ်ထားရင် လက်ထပ်ချင်လဲ ရတယ် သိလားဟု တစ်ယောက်ယောက် ကြားသွားမည်ကို စိုးရိမ်ဟန်ဖြင့် အသံကို အုပ်၍ ပြောလေသည်။ “ ရပါတယ်…မမမာရဲ့” “ ဘာရပါတယ်ဟုတ်လား၊ အပျိုကြီး၊ ခေါ်ခဲ့လို့ ရပါတယ်လား ဟင်” “ ဟုတ်ပါဘူး. မမမာရဲ့.. ဒီလိုပဲ နေနေကျပဲ ဥစ္စာ” “ အဲဒါပြောတာပေါ့… မမူတို့ ..အဲ ဒါတွေ ခက်တာ၊ ဒီမယ် .. မမမာကို မယုံလို့လား” “ ဟုတ်ပါဘူး အေးဆေးပဲ နေချင်လို့” ။

“ ဖြစ်ရပြီ ဒီမယ် မမူက အပျိုကြီးဆိုပေမယ့် တကယ့် ကို လုံးကြီးပေါက်လှကြီးမို့ ကိုယ်တို့က ပြောတာ၊ ဒီအတိုင်းကြီး ပစ်ထားလိုက်တော့မှာလား၊ နှမျောစရာ” မမူမူတင့်က ဘေးသို့ စင်သွားသော ကြက်သားတုံးကို မမှီမကမ်း လှမ်းဆွဲလိုက်ရာ စောင်းလဲမလို ဖြစ်သွားပြီးမှ ထိုင်ခုံပေါ် ဖင်ထိုင်ရင်း ကျန် သော အသားတွေကို ခုတ်နေပြန်သည်..။ လဲမလိုလို ဖြစ်သွားသောကြောင့် သူမ၏ ထမီက ဖရိုဖရဲ အနားစ ပုံပျက်သွားကာ ပြန်ထိုင်လိုက်တော့ အောက်စလွတ်၍ နေတော့သည်..။ လက်မှာလဲ ဟင်းကိုင်နေခိုက်မို့ ပေပွနေသည်။ ပြင်မထိုင်အား။ ဒေါ်နီမာက ဟောင်းလောင်းကြီး ပေါ်နေသော မ မူမူတင့် ပေါင်ခွကြားကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲက ပြုံးမိသည်။ မမူမူတင့်ကတော့ သိဟန်မတူ သိလည်း မိန်းမချင်းမို့ အရေးမကြီးသလို ဆက်နေလိုက်ဟန် တူပါရဲ့။ ဝါဝင်းသော ပေါင်တွင်းသားနှစ်ဖက်ကို အလင်းရောင်ဖြင့် အထင်းသား မြင်နေရသည်..။

စောက်ဖုတ်ကို အပီအပြင် မမြင်ရသော်လည်း စောက်ခုံနှင့် စောက်မွှေးတွေကိုတော့ မဲမဲချိတ်ချိတ် လိမ်လိမ်ရှုတ်ရှုတ်ကြီး တွေ့နေရသည်။ ဟင်းချက်နေရင်း ဒေါ်နီမာက စကားလုံးဖြင့် လာပြီး ဆွခဲ့သည်မို့ ကြုံဖူးခဲ့သော အဖြစ်အပျက်တို့ကို တွေးမိရင်း မမူမူတင့် တစ်ယောက် တစ်ကိုယ်တည်း ရင်ဖိုနေမိရတော့သည်..။တစ်မနက်လုံး အချက်အပြုတ် ကိစ္စများနှင့် နပမ်းလုံးနေရသည်..။ မီးဖိုချောင်ကိစ္စတွေ ပြီးသွားကာမှ လျှော်ဖွပ်စရာတွေ လျှော်ဖွပ်၊ ရေချိုးပြီး သနပ်ခါးလေး ဘာလေး လူးရန် မှန်တင်ခုံရှေ့ ထိုင်ဖြစ်ရတော့သည် ရင်ရှားထားသော ရေစိုထမီကို လဲလိုက်ပြီး အခြောက်လဲလိုက်သည်။ ဝတ်ပြီးကာမှ ထမီကလည်း ကွဲထားတာ အကြီးကြီး။ မတတ်နိုင်၊ ဘယ်သူရှိတာမှတ်လို့ ထမီအကွဲကို လှည့်ဝတ်လို့လဲ မလုံ၊ အကွဲက နှစ်ကွဲ၊ ရှေ့ပို့တော့ နောက်က မလုံ၊ နောက်ပို့တော့ ရှေ့ကမလုံ၊ ကဲဟယ်ဟု ဆိုကာ ရှေ့နောက် တစ်ကွဲစီ ပို့ရင်း ရင်ရှားလိုက်သည်..။

ပြီး.. သနပ်ခါး သွေးလိုက်၏။ မျက်နှာကို လူးပြီး ကိုယ်လုံးကို လူးရန် ထမီစကို ဖြည်ချလိုက်သည်။ ဖွံ့ဖြိုးဝိုင်းစက်သော နို့ကြီးနှစ်လုံးက ခန့်ခန့်ကြီး ပေါ်လာ၏။ မှန်ထဲမှာ ဖွေးဖွေးမို့မို့ကြီး ပြူထွက်နေသော ကိုယ့်နို့နှစ်လုံး ကို ငေးစိုက်နေရင်းက ကျောက်ပြင်ပေါ်မှ သနပ်ခါးကို လက်ဝါးဖြင့် ပွတ်၍ ဆွဲလိုက်ကာ လက်မောင်းသား အိအိနှင့် ကျောပြင် ဂုတ် သားတွေကို လူးနေခိုက်… ရှပ်ရှပ်..ရှပ်ရှပ် ခြေသံက ပေါ်လာပြန်၏။“ အင်း .မမမာတစ်ယောက် ပြောရတာ အားမရသေးလို့ တစ်ခါလာပြန်ပြီ ထင်ပါရဲ့..” ဟု တွေးရင်း ကုန်သွားသော သနပ်ခါး အတွက် နောက်တစ်ကျော့ သွေးလိုက်ပြန်သည်..။ ခြေသံက အခန်းဝ၌ ရပ်သွား၏။ ထိုခြေသံသည် မမူမူတင့် ထင်ထားသလို ဒေါ်နီမာ၏ ခြေသံ မဟုတ်ဘဲ ဇွဲထူး၏ ခြေသံဟု သိခဲ့လျှင် မမူမူတင့်တစ်ယောက် ဤသို့ ပရမ်းပတာကြီး နေမည့်ပုံ မပေါ်ပါ။ ခု တော့ သူတို့နှစ်ယောက် ကြုံရပြန်ချေပြီ..။

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်။ ဇွဲထူးသည် အရင်တစ်ခါ ကြုံခဲ့ဖူးသည်မို့ ဒီတစ်ခါ ဘာ သံမှ မပေးတော့ဘဲ ဝင်လာခဲ့သည်..။ စင်စစ် ဇွဲထူး မရိုးသား၊ မရိုးသားခြင်းက ယခု ထိုက်ထိုက်တန်တန် ဂုဏ်ပြုလေပြီဟု ဆိုရမည်လားမသိ၊ တံခါးဝသို့ ဇွဲထူး အရောက် မမူမူတင့်တစ်ယောက် ခေါင်းကိုငုံ့၍ စိတ်ပါလက်ပါ သနပ်ခါး သွေးနေသည်..။ အသံမ ပေးသေးဘဲ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေမိ၏။ ဒေါ်မူမူတင့်က ရှေ့ကိုသာ အားစိုက်ပြီး သွေးနေသည်မို့ ဇွဲထူး ရောက်နေတာ မသိ၊ သူမ၏ ထမီအကွဲထဲမှ မို့အစ် ပြူထွက်နေသော ညာဘက်ခြမ်း တင်သားဖွေးဖွေးကြီးနှင့် အားစိုက်၍ ကုန်းသွေးလိုက်တိုင်း လှုပ်လှုပ် နေသော မှန်ထဲမှတဆင့် မြင်ရသော နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ဇွဲထူး ငေးကြည့်နေရင်း အာခေါင်များ ခြောက်လာပါတော့သည်..။ခဏကြာမှ ဒေါ်မူမူတင့်တစ်ယောက် စိတ်ကူးဝင်သည်။

စောစောက ခြေသံကြားပါတယ်ဟု တွေးမိရင်း ခေါင်းကို ဆတ်ခနဲအ မော့၊ မှန်ရိပ်ထဲ ပေါ်လာသော ဇွဲထူး၏ မျက်နှာကို တွေ့လိုက်ရသည်..။ မမူမူတင့် ပြာပြာသလဲ ဖြစ်သွားကာ ပေါင်ရင်းအထိ လျှောကျနေသော ထမီကို ကမန်းကတန်း ကောက်ဝတ်သည်။ သို့ပေမယ့် ဖြစ်သလိုကြီး “ မောင် မောင်..ဇွဲထူး ဘယ်.ဘယ်တုံးက ဟု ပလုံးပထွေး ရေရွတ်သလိုကြီး မေးလိုက်ရင်း ဒိန်းဒိန်းခုန်သွားသော ရင်ကို ငြိမ်သွားအောင် ကြိုးစားရသည်။ “ ခု ခုပဲ..ဒေါ်အဲလေ မမမူဒီနေ့ ဆွေဆွေ့ သွားခေါ်ရင်း လမ်းလဲကြုံနေတာနဲ့ ဒီဒီကို ဝင်လာတာပါ” ဟု ဇွဲထူးကလည်း အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ ဆိုလေသည်။ မမူမူတင့်တစ်ယောက် ဇွဲထူးရှေ့၌ မလုံမလဲ အဝတ်ဖြင့် ရင်ခုန် လှုပ်ရှားနေကာ ဘာလုပ်လို့ ဘာကိုင်ရမှန်းပင် မသိတတ်အောင် ဖြစ်နေသည်။

“ မောင်မောင်ဇွဲထူး အပြင်အပြင်ကပဲ ခဏစောင့်နော်….” ဟု တုန်ဟိုက်စွာ ဆိုသော်လည်း ဇွဲထူးက မလှုပ်..၊ ကျောက်ရုပ်…။ သူမကိုသာ စူးစူးနစ်နစ်ကြီး စိုက်ကြည့် နေတော့သည်..။ မူမူတင့် ဗြုန်းကနဲ ရပ်လိုက်မိသည်။ ဒီတော့မှ သူ့ထမီက ကွဲနေတာ သတိရပြီး ခုတင်ခြေရင်း၌ လွှားတင်ထားသည့် ထမီတစ်ထည်ကို ကုန်း၍ ဆွဲလိုက်ရာ ကျောပြင်နှင့် နောက်ပိုင်းတစ်ခုလုံး တင်းသွားပြီး တင်ပါးနှစ်ခုကြားနှင့် တည့်နေသော အကွဲစကြားမှ သွေးကြွစူအက်နေသော သူမစောက်ဖုတ်ကြီးမှာ မို့ခုံးပြူထွက်လာတော့သည်..။ ပေါ့စေလိုလို့ ကြောင်ရုပ်ထိုးကာမှ ဆေးအတွက် လေးရလေပြီ.။ ဇွဲထူး စိတ်တွေ အရမ်း လှုပ်ရှားနေသည်..။ ရင်ထဲမှာ ပူကနဲ ဖြစ်သွားကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဘယ်လိုမှ မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ခပ်ကုန်းကုန်းကြီး ဖြစ်နေသော မခင် သက်ရှိရာသို့ သွက်သွက်ကြီး လှမ်းသွားမိလေ၏။

သူမ ဆတ်ကနဲ မတ်တတ်အရပ် ဇွဲထူးက နောက်မှ ဝင်၍ အပွေ့၊ မမူမူတင့်၏ နောက်မှ သိုင်း၍ ပွေ့ဖက်ထားလိုက်မိသည်.။ မထင်မှတ်သော အဖြစ်အပျက်များကြောင့် အပျိုကြီးလည်း ကြောင်သွားကာ ဇွဲထူး ကို တတောင်ဖြင့် တွက်လိုက်လေသည်..။ အွတ်ကနဲ မြည်သွားပြီး သိုင်းထားသော လက်နှစ်ဖက်မှာ ပြေကျသွား၏။ ရင်ခုန်တာ ရော စိတ်ဆိုးတာရော ပေါင်းပြီး အပျိုကြီးခမျာ တဆတ်ဆတ် တုန်နေသည်..။“ ပိုင်.ဇွဲထူး…မင်း.မင်း.” ဟု ဆိုကာ ပါးကိုရိုက်မည်ဟု လက်ကိုမြှောက်လိုက်ပြီးကာမှ ဘယ်လိုက ဘယ်လိုဖြစ်သည်မ သိ၊ မမူမူတင့်တစ်ယောက် မျက်နှာကို လက်ဝါးဖြင့် အုပ်ကာ ရှိုက်နေပါတော့သည်.။ ဇွဲထူးလည်း ပျာပျာသလဲ ဖြစ်သွားကာ “ မမမူ ကျ..ကျနော်ကျနော် တောင်းပန်ပါတယ် ကျနော့်စိတ်ထဲမှာ ဘယ်လိုမှန်း မသိ ဖြစ်သွားလို့ပါ… ကျနော့်အပြစ်ပါ… မမမူရယ်… ကျနော့်ကို ရိုက်ပါ…ရိုက်လိုက်စမ်းပါဗျာ….”။

ဇွဲထူးက မမူမူတင့်ရှေ့သို့ တိုး၍ ပါးကို အပ်လေသည်။ တကယ် တော့ အပျိုကြီးကိုယ်တိုင်လည်း ဘာဖြစ်၍ ဘာဖြစ်မှန်း သူကိုယ်တိုင် မသိ၊ သူ့ကိုလည်း မရိုက်ရက်ပါ..။ ရိုက်ရန်လည်း မရည်ရွယ် ပါ။ စိတ်ထဲမှာ ထူပူသွားပြီး အရှက်ရော ရမ္မက်ပါ ပေါင်းစပ်မိပြီး ဒေါသဘက်သို့ ကူးသွားခြင်းသာ ဖြစ်ပါချေ၏။ အတန်ကြာမှ မခင် သက် အငိုတိတ်ကာ စိတ်ဆိုးပြေသွားသည်။ မမူမူတင့်က လက်ထဲပါလာသော ထမီကို လဲ၍ ဝတ်ရန်ပြင်ပြီးမှ “ မင်း ဟို ဘက်ခန်း သွားနေကွာဟု ဆို၏။ “ ကွာ ”ဟူသော စကားလုံးကို မမူမူတင့် တမင်တကာ သုံးလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။ စိတ်မဆိုး တော့ဘူး ဟူသည့်သဘော၊ ချက်ဆို နားခွက်က မီးတောက်သော ဇွဲထူးက “ သွားဘူး” ဟု ညုတုတု ဆိုလိုက်၏။“ ဒါဆို ဟိုဘက်လှည့်ဟု ဆိုတော့လည်း “ လှည့်ဘူး တဲ့။ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ဈေးဆစ်နေကြသည်..။

စောစောက သူ့ကို ရိုက်မလို လုပ်ခဲ့တာ သူမပင် မဟုတ်တော့သလို မမူမူတင့်တစ်ယောက် မပွင့်တပွင့် ပြုံးကာ ထမီကို လဲ လိုက်တော့သည်။ ရှပ်ကနဲ လှပ်ကနဲ ပွင့်သွားသော ရင်သား အညွန့်ဖွေးဖွေးကို မြင်ဖြစ်အောင် မြင်လိုက်သော ဇွဲထူးကလည်း ငါးဖယ်ပြုံး ပြုံးလို့ “ သွား လူကို လိုက်ကြည့်နေ ဆွေဆွေလာမှ နင့်ယောက်ျား နင်နိုင်အောင်ထိန်းလို့ ပြောရအုံးမယ် ဟင်း” ဇွဲထူးက ဘာမှမပြောပဲ ရှေ့သို့ တိုးလာသည်..။ တစ်လှမ်းနှစ်လှမ်း မမူမူတင့်လည်း ဘာရယ်မဟုတ် ဆုတ် ဆုတ်ပေးနေ မိသည်။ ခုတင်ဘောင်နှင့် ထိသွားတော့ ဆက်ဆုတ်လို့ မရတော့။ ဇွဲထူးက မမူမူတင့်နှင့် ကပ်သွားအောင် မျက်နှာချင်းဆိုင်လိုက်ပြီး သူမ ပခုံးနှစ်ဖက်ကို ဖွဖွ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရင်း“ မမ….မ.သက်” ဇွဲထူးက လှိုက်ဖိုစွာ ဆိုလိုက်၏။ “ သွားသွား ကွာ မောင်ဇွဲထူး မလုပ်နဲ့ ဖယ်.ဖယ်ပါ.” မမူမူတင့်က မောလျှသော အသံဖြင့် ရေရွတ်ရင်း လက်ကို ဖယ် သော်လည်း လက်က ပြုတ်မသွားပါချေ..။

ပို၍ ပင် တင်းကျပ်သွား၏။“ လူတွေ ဝင်လာရင် မကောင်းဘူးကွာ…. ဖယ်ပါ…ပြီးတော့ မင်းက ငါ့တူမ ယောက်ျားလေ၊ ဇွဲထူး ဒေါ်ဒေါ် တောင်းပန်ပါတယ်ကွာနော် လွှတ်နော်” မမူမူတင့်က အချိုသတ်ကာ ငြင်း၏။ ဇွဲထူးက နောက်မဆုတ်ပါချေ။ သူမ၏ ကျောပြင်ကို လက် ပြောင်းပြီး ခပ်တင်းတင်း ဆွဲယူလိုက်ရာ မမူမူတင့်၏ ရေဆေးငါးကြီးပမာ တစ်လုံးတစ်ခဲနှင့် အိစက်နေသော မထိရက်စရာ ကိုယ်လုံးကြီးကို ဖက်မိလျှက်သား ဖြစ်ရချေပြီ။ “ ဇွဲထူး မမမူ ပြောနေတယ်..၊ ဒေါ်လေး ပြောနေတယ်နော်… ဖယ်ပါလို့ဆို.. မ သင့်ပါဘူး..ဖယ်ကွာ” ဒေါ်လေးရော၊ ဒေါ်ဒေါ်ရော၊ မမမူရော ဝေါဟာရမျိုးစုံ သုံးကာ မမူမူတင့် ရုန်းရှာပါသေး၏။ လှုပ်ခတ် နေသော ရင်က တဒိုင်းဒိုင်းခုန်နေသည်။ ပြီးတော့ ဇွဲထူး ရင်အုပ်နှင့် ပိညှပ်နေတော့ ရုန်း၍လည်း မလွယ်ပါတကား။

ဇွဲထူးက သူမ၏ ခါးနှင့် မို့ကားထွားအိသော တင်ပါးကြီးနှစ်ဖက်ကို ခပ်ကြမ်းကြမ်းလေး ဖိဆုပ်နှိပ်နယ်ရင်း “ မမ မ မမူ ကျနော့်ကို စိတ်ဆိုးလားဟင်” ဟု မေးတော့၊ “ အင်း…” ဟု တစ်ခွန်းသာ ဆိုရင်း ရုန်းကန်လိုက်ပြန်သည်။ ထိုသို့ ရုန်းမိကာမှ ခြေမ ခိုင်သလို ဖြစ်ပြီး ယိုင်ကျသွားတော့သည်.။ဇွဲထူးက အခွင့်ကောင်းကို အလွတ်မပေးဘဲ ယိုင်သွားသော မမူမူတင့် ကိုယ်လုံးကို ခုတင်ပေါ် လှဲသိပ်လိုက်ကာ သူမထက်သို့ တက် ပြီး မှောက်လိုက်လေသည်..။ သူမ မျက်နှာပေါ် အုပ်မိုးကာ ပါးပြင်နှစ်ဖက်ကို အငမ်းမရ နမ်းပစ်လိုက်မိတော့သည်..။ ရှင်းသန့်ပြီး သနပ်ခါးလိမ်းပြီးစမို့ မွှေးလို့ ကြိုင်လို့ … သူ့ကိုယ်ကတော့ ချွေးနံ့တွေနဲ့ နံစော်နေမလား။ ဒေါ်မူမူတင့် ရင်တွေ အရမ်းဖိုသွားရသည်။ ခုလို ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ အနမ်း မခံရတာ ကြာပြီလေ။

အောက်မှ မလှုပ်သာ လှုပ်သာ လှုပ်ရင်း ရုန်းနေမိ သော်လည်း မိန်းမနှင့် ယောက်ျား အားချင်း မမျှပါချေ.။ တကယ်တော့ ရုန်းသာ ရုန်းနေရသည် စိတ်ထဲက သိပ်မပါလှချေ။ ဇွဲထူးက သူမနှုတ်ခမ်းကို ငုံခဲ၍ စုပ်လိုက်လေသော်ကား အပျိုကြီးခမျာ တစ်ကိုယ်လုံး ရှိန်းဖိန်းသွားကာ ထွန့်ထွန့်လူးလူး ဖြစ်သွားရသည်.။ “ ဇွဲထူး. တော်ကွာနော် ဒီလောက်ဆို ကျေနပ်ပါတော့၊ နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီး. ပြီးတော့ တံခါးကြီးကလဲ ပွင့်လို့” ဇွဲထူးက ခုတင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်..။ တစ်မိနစ် မကြာလိုက်၊ ပြန်ရောက်လာပြန်သည်။ ဇွဲထူး ပြန်ရောက်လာတော့ မမူမူတင့်က ခုတင်ပေါ်မှာ ပက်လက်ကလေး မှိန်းနေရှာသည်..။ ရင်ရှားထားသော ထမီကို အထက်သို့ရောက် အောင် ဆွဲတင်လိုက်ရင်း ဝင်လာသော ဇွဲထူးကို ကြည့်ကာ “ ဘာလုပတြာလဲ” ဟု ဆို၏။

“ တံခါး ပိတ်ခဲ့ပြီလေ…” ဇွဲထူး ပြောပြောဆိုဆို ခုတင်ပေါ် တက်လှဲလိုက်ကာ လည်ပင်းရောက်အောင် မတင်ထားသော ထမီစကို ဆတ်ကနဲ ဆွဲပြီး လျှောချလိုက်လေရာ ရင်သားနှစ်မွှာ ဘွားကနဲ ပေါ်သွားသည်..။ “ ဇွဲထူး…ကွာ……မင်း ပြောစကားလဲ နားမ ထောင်ဘူး…ဟင်း….” ရီဝေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် မျက်စောင်းလှလှ ထိုးနေခိုက် ဇွဲထူးက အင်္ကျီနှင့် ပုဆိုးကို ခပ်သွက်သွက် ချွတ်ပစ်လိုက်လေတော့သည်..။ သူ့ပေါင်ကြား၌ ဆတ်တောက် ဆတ်တောက်နှင့် မာန်ဖီနေသော နီညိုတုတ်ခိုင်လှသည့် လီးကြီးကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်ပြီးမှ “ မကြည့်ရဲဘူး ကွာ…” ဟု ဆိုကာ မျက်နှာကို လက်ဝါးဖြင့် အုပ်လိုက်လေသည်..။

ဇွဲထူးက သူမကျောပြင်ကို သိုင်းဖက်ပင့်မကာ ထမီကို အောက်သို့ ဆွဲချလိုက်လေရာ တင်ပါးနှင့် ထစ်ငြိနေသည်မို့ မမူမူတင့်က တင်ကို ကြွ၍ ပေးလိုက်မိသည်..။ ဇွဲထူးက ထမီကို ကွင်းလုံးကျွတ်သည်အထိ ဆွဲချွတ်ပြီး ခုတင်အောက် ပုံထားလိုက်သည်..။ ခုတော့ မမ သက် တစ်ယောက် ဆွေဆွေ့တာဝန်ကို ထမ်းရချေတော့မည်..။ ဆွေဆွေ့နေရာမှာ ငါပဲ ဖြစ်လိုက်ချင်ရဲ့ဟု မချင့်မရဲ ပေါ်ခဲ့ဖူးသော စိတ်ကူးတို့ တကယ်ဖြစ်လာချေတော့မည် ထင်ပါရဲ့။ သင့်၏ မသင့်၏ မစဉ်းစားချင်တော့ပါ..။ ယခုအချိန်၌ ရမ္မက်မီးလျှံက ဝါးမြို တောက်လောင်နေတော့သည် …..ပြီး။